Topprestatie!

16 juni 2012, de dag van de grote rit. De rit van www.fietsentegenkanker.eu, half facebookend nederland kan dit niet ontgaan zijn, opgedragen aan Richard en collega-held Yvette Tenholter.
Het is een geweldig weekend geweest!
Achteraf snap ik eigenlijk niet zo waar ik nou precies zo tegenop zag van tevoren. Het was gewoon super gezellig, allemaal hartverwarmende mensen, perfecte organisatie, veilig gefietst met ideale weersomstandigheden (had Ries al beloofd), mooie saamhorigheid, bijna 19.000 euries (!) opgehaald voor het KWF, kortom een topweekend! En iedereen die erbij is geweest, zal dit beamen.
En met deze twee hoofdpersonen van de dag, was het allemaal natuurlijk nog specialer. Reden te meer trouwens dat ik echt niet begrijp dat een aantal personen er niet bij was, maar hey, mijn favoriete kroegbaas zei ooit tegen me 'kijk naar de mensen die er wel zijn, niet naar wie er niet zijn'! En de mensen die er wel bij waren, renners, crew en supporters: Jullie zijn geweldig!
Daar waar ik het vooraf, denkende aan deze dag, best moeilijk had, ben ik nu eigenlijk tot nieuwe inzichten gekomen.

Ja ik weet het, zal wel zwaar klinken, maar ik zie het als een goeie ontwikkeling :-)
Ik heb me voorgenomen om niet zo tegen dingen op te zien, het valt namelijk achteraf eigenlijk altijd wel mee. En zeker met de dametjes om me heen, kan ik soms heus wel de hele wereld aan.
Het tweede is dat ik zélf niet moet denken te weten wat iedereen denkt.
Als mensen me nakijken ofzo dan denken ze misschien niet 'aahh daar heb je haar, zielig he', maar misschien wel 'kijk, ze doet het wel gewoon!'
Positiever benaderen zeg maar, zoals ik m'n hele leven eigenlijk al heb gedaan. Stukje bij beetje mijn eigen ik weer terugvinden :-) en jawel, helemaal zelf bedacht!
Dit soort weekenden dragen daar blijkbaar aan bij, die inzichten. Mooi toch. En natuurlijk was ik bij de laatste finish best wel emo, maar eigenlijk niet omdat ik met m'n hoofd bij Ries zat, maar omdat ik naar de gezichten van die gasten zat te kijken toen ze binnen kwamen, de hele vukking dag gefietst en daar kwamen ze de hoek om, helden zijn het! Voor Ries, en Yvette, de andere helden waar het allemaal om draaide.
Bedankt jongens! xx

Fietsen!

Morgen de grote tocht! Eindelijk! Ries is hier in zijn laatste maanden ontzettend veel mee bezig geweest in zijn hoofd. Hij vond het toen al kicke al die ingeschreven renners en alle donaties en moet je nu eens kijken pff. Het gaat zo rap richting de 20.000! Echt fantastisch. Niet normaal meer. Supergroot compliment voor de organisatie! Top. www.fietsentegenkanker.eu nu al een groot succes voor wat betreft de opbrengst. Nu nog een veilige, goeie en mooie rit, want de renners moeten het nog doen he :-) Petje af dames en heren!

Morgen, zaterdag 16 juni starten om 7.15 uur bij de Vliegermolen aan het Essenpad 3 te Voorburg (tegenover Ries z'n plekkie aan de Rodelaan!), de politie begeleidt de renners Voorburg uit. Wordt hoe dan ook bijzonder wat mij betreft. Tussen 17.00 en 19.00 uur worden de renners in Oosterhesselen Drenthe verwacht, de finish zal ook weer heel speciaal worden.
Als ik er alleen al aan denk, hou ik het niet droog hoor, zal mij benieuwen hoe het allemaal gaat morgen. We zien het wel...

Is geen geheim dat ik er best een beetje tegenop zie. Kan er niks aan doen. Buiten het feit dat ik denk dat ik toch alleen maar loop te janken (lekker belangrijk ook :-) zie ik op tegen mensenmassa's. Massa's als in meer dan 5 zeg maar. Heb soms het idee dat ik lichtelijk mensenschuw aan het worden ben. Maar dat komt alleen maar omdat ik geen zin heb om de hele dag uit te leggen hoe het gaat. En dat iedereen dat dan gaat vragen is waarschijnlijk alleen mijn eigen idee, als je dit blog nog een klein beetje volgt kan je een redelijke inschatting maken.
Maar nu we er toch zijn, kan ik gelijk ff zeggen hoe het gaat, dan kan ik morgen iedereen mooi naar dit blog verwijzen haha.
Het gaat eigenlijk klote. Maar soms ook niet, dan kan ik best wel lekker lachen en gek doen met de meiden hoor. Maar het meest klote nu is eigenlijk dat veel mensen denken dat 'het nu wel weer een beetje gaat'. Ik heb nieuws voor je het wordt momenteel alleen maar zwaarder. Gedachten zijn anders, het voelt als een andere fase, alleen nog niet minder moeilijk. Dat hoofd laat me niet met rust.
Ondanks dat er heel veel mensen zijn die me dolgraag willen helpen, voel ik me ff helemaal LOST in this world. Mooi nummer van Anouk trouwens, van de week keihard zitten janken in de auto :-)
Wat doe ik hier? Waarom ben ik hier? Wat gaat er allemaal met mij gebeuren dan? Ik ben m'n levensdoel kwijt, samen oud worden. De kindjes en elkaar gelukkig maken, de rest maakt niet uit. 'Wat hebben we toch een fijn en gelukkig leven gehad hè?' zeiden we nog huilend tegen elkaar toen de laatste minuten van zijn bewustzijn in dit leven waren aangebroken.
Weg is dat. Pats boem weg.
Ik kom er maar niet achter waarom. Misschien had ik dit of dat moeten doen, had ik misschien ervoor kunnen zorgen dat het allemaal anders had kunnen lopen? Misschien. Zal je nooit weten en ik maak me er zelf knettergek mee. Ik weet het, ik weet het. Ik kan er niks aan doen. Ik snap het gewoon niet. Waarom nou toch...
Ik had laatst een droom waarin ik besefte dat het echt geen droom was waarin ik leef. En in die droom zag ik een gezonde Ries en dacht ik aan die verschrikkelijke periode, aan de begrafenis en dacht ik 'dit kan niet, jij bent dood' en toen wist ik dat ik droomde. Maar ik wilde zo graag dat het echt was. Dromen zijn weird ja en moeilijk uit te leggen, geen uitzondering hier.
Maar hierna zitten er alleen maar nog meer klotedingen in mijn hoofd.
Hier blijf ik stilstaan terwijl de rest van de wereld door gaat. De meiden gaan door, maar ik kan niet.
Ik schrik me rot van m'n typefout net, ik schreef 'mijn' meiden maar werd helemaal akelig joh, snel veranderd in 'de'. Dit ff ter zijde.
Wat moet ik nou zo alleen joh, ik weet het niet. Doorgaan voor de dametjes, dat is wat ik nu doe. En voor Ries. Ik moet, maar weet soms echt niet hoe. En ik probeer echt stoer te zijn hoor met het oppakken van dingen, verjaardagsfeest voor de dames organiseren enzo, maar weet ook dat ik af en toe veel te streng ben voor mezelf.
En toen had ik een briljant plan.
Ik ga hulp inschakelen. Ik weet gewoon niet wat ik anders moet. Ik wil geen dingen wegstoppen in m'n hoofd, maar wil wel aan bepaalde dingen minder vaak denken zeg maar. Hoe zwaar het voor hem is geweest bijvoorbeeld. Heartbreaking gewoon. En dan hij met de meiden. En alles wat hij nu moet missen van ze. Zo ontzettend moeilijk vind ik dat. Hij had er zo onwijs graag bij willen zijn joh.
Anywayzz, hulp. Op zoek. Van de week afspraak met de dok hierover. Een hoop te verwerken in dat koppie en dat kan ik ook, alleen nu ff niet. Niet alleen.
Maar het komt goed, I know!

Op naar morgen dus eerst! Ries z'n meidenteam is er bijna klaar voor! Niet verslapen en hopelijk de dames in de meewerkstand morgenochtend vroeg :-) We gaan het echt meemaken. De eerste editie. De heftigste ook. Laat maar komen! X

Gezellig!

Totdat de steen er is, maken we het gezellig :-) En vandaag met een stukje taart voor Ries! X

Zomaar een dag...

Het is stil. Heel stil. Ondanks dat ik denk dat ik juist stilte om me heen wil, voel ik me alleen. Ik kijk naar buiten en ben getuige van een prachtige zonsondergang. Maar ik heb niemand on me heen om even 'sooo moet je kijken hoe mooi!' tegen te zeggen.
De meiden liggen te slapen. Charly eindelijk na lang dwarsliggen, die heeft al een tijdje ergens last van en dan vooral 's nachts, zullen wel tandjes zijn denk ik. Gek genoeg onderga ik dat vrij rustig zo in het holst van de nacht, dat urenlange gehuil en gejammer, het is net of iemand een hand op m'n schouder heeft en erbij is. Om mij rustig te houden zeg maar. Zo kom ik de nacht wel weer door :-)

Rare dag toch weer. Op zich voel ik me oké maar op één of andere manier draag je constant dat klotegevoel bij je. En dat kan dan ook in een fractie van een seconde geactiveerd worden en dan moet ik keihard janken. Ik denk dat het zich zeg maar de hele dag een beetje opstapelt door alle confrontaties en gedachten, en dan ineens PLOP gaat de knop om en laat ik alles lopen.
En dat terwijl je vlak daarvoor nog lekker met iets bezig was. Raar gevoel.

Even een paar boodschappen halen bij de Appie. Secondelijm, badkamerreiniger en eten voor vanavond. Meer niet. Oja lof voor de konijnen daar beginnen we mee. Helaas geen superdikke stronken, Ries kon altijd heel tevreden zijn als ie die had gevonden, want die zijn het lekkerst voor onze bunnies. Ik neem puree (gewoon zo'n magnetron ding, geen tijd), daar was Ries gek op. En sla (hup klaar), die ene die Ries het lekkerst vond, en iets van vlees. Ik zie een krantje liggen met BBQ tips. En BBQ vlees. Dat kon ie zo goed he, barbeknoeien op de barbie. Deels in Australië geleerd met een vleugje van Ries autodidact.
Ik loop door. Pap in de aanbieding. Die ene pap die hij nog wanhopig probeerde binnen te krijgen om aan te sterken. Andere kant op kijken en doorlopen. Ik loop langs een mooie EK tafel met chips, worst, kaas, bier, alles voor een gezellige wedstrijd. Bah helemaal geen zin in die gezelligheid. Vorige WK was top, Ries die onder het genot van een pilsje net deed of ie verstand van voetbal had. En ik hem maar inwrijven dat ik de pool had gewonnen haha! Dit jaar niet gezellig. Heb voor de vorm maar een oranje shirtje voor Lo gehaald voor het geval ze ineens in oranje naar school wil, bijvoorbeeld met de finale ofzo :-)

Langs de zuivel. Klotegevoel bekend. Toch maar even wat aardbeienyoghurt meenemen (wel die biologische die ik een keer per ongeluk had en die Ries zo lekker vond), want dat is even snel in te nemen als ik weer es te laat aan ontbijt of lunch denk hihi.
Op naar de badkamerreinigers. Nooit geweten dat er zoveel waren, die nam Ries altijd mee, want hij had dan weer een reclame gezien van ECHT goed spul. Alleen het moet nu een ander worden, want dat was klotespul. En nog de duurste ook zie ik nu :-)
Secondelijm gevonden, op naar de kassa. Voetbalplaatjes mee want die zijn tegenwoordig belangrijk voor die kleine dame.
Thuis met die lijm gelijk een stenen bakje gelijmd, priegel priegel echt wat voor Ries. Ik hoor hem nog zeggen dat je moet uitkijken dat je je vingers niet aan elkaar plakt. Om een soort heavenly 'told you so' te voorkomen lees ik toch maar eerst even hoe het moet. Ben hier niet zo in thuis weetje, maar gelukkig kan ik dit ook.
Even met onze favoriete klusjesman gebeld over iets wat geknutseld moet worden en ik zit maar te denken wat Ries gewild zou hebben. Is het wel echt oké zo, zeg ik die maten allemaal wel goed, wat vind jij er nou van, zeg nou wat schat. Ik kan dit. Ziet er vast goed uit straks.
Op de PC zit ik voor ik het weet oude mails te lezen, en dan zit ik vooral te kijken naar mail van Ries. Sooo wat mailden we veel zeg, en je woont in hetzelfde huis haha! Dat mis ik ook zo. Veel mailen en veel bellen en smsen met elkaar. Kort maar krachtig. Heel veel. Vooral foto's, linkjes, ideeën, weetjes, mopjes of gewoon een xje. Dat deed ie altijd xje.
Bijna obsessief kam ik de mails uit. Wat was zijn laatste mail aan mij enzo. Dat was een foto van hemzelf dat ie met een gekke bek een raketje zat te eten. Na de 2e stent operatie om te laten zien dat het goed ging met hem.
Toch een moeilijke foto voor mij om te zien, omdat ik nu weet dat het helemaal niet goed ging en dat dit moment eigenlijk het begin van het einde was.
Een mail met een 'memo' van Ries uit 2009. Kicke geluidsopname, wil hem gelijk op zijn facebook gooien want dit is iets wat ie machtig vond. Krijg het er niet op. Bestand converten lukt nog net maar posten niet. Onze favoriete helpdesk maar weer es ingeschakeld. Morgen doe ik nog een poging. Uur verder. Shit moet zo Lois ophalen. Wat gaat de tijd hard zeg pff.

Ik stap in de auto en na een paar seconden ik krijg mijn nummer 'Next to me' van Emeli Sandé om m'n oren geslingerd. En PLOP daar ging het knopje om. Ik heb me toch een partijtje gehuild zeg, ik kon amper meer voor me kijken. Bij het stoplicht duwde ik de tissues maar een beetje in m'n gezicht, want ik had ff geen zin om oooohhhh gezichten van bestuurders naast me te zien. Parkeren bij school. Zo, nummer voorbij en het gaat weer soort van prima. Bizar toch.
Nog even met de juf gesproken over trakteren en partijtje van Lois, want die is in juli jarig. Ze heeft het er al maanden over en nu moet ik echt aan de bak. Moeilijk joh. Ik doe natuurlijk alles voor onze prinses maar ik vind het zo kut allemaal. In m'n eentje feestjes regelen. Veel leuker samen en dan die voorpret met cadeautjes halen en verstoppen, heerlijk. Niks aan in je eentje! En dan heb ik het nog niet eens over tot laat in de avond nog slingers ophangen, stoel versieren, cadeautjes klaarleggen, camera's opladen... Niks aan in je eentje. Tuurlijk zijn mijn twee allerbelangrijkste liefste meisjes bij me, begrijp me niet verkeerd, maar toch...
Fucking alleen. Gelukkig heb ik lieve vriendinnetjes die dolgraag met het partijtje willen helpen :-)

En het ergste is nog, eerst komt mijn eigen verjaardag er nog aan... Ik vier het nooit zo erg, maar sinds Lois op elke verjaardag helemaal los gaat met slingers en ballonnen, kan je niks meer ongemerkt voorbij laten gaan. Dat wordt wat dan. Wel leuk voor haar, maar ik vind het nu al vreselijk. Valt in de categorie Niks aan in je eentje.
Vaderdag krijgen we ook nog, je wordt ermee doodgegooid joh. Lo heeft het er gelukkig heel relaxed met de juf over gehad en ze maakt nu iets heel moois wat geplastificeerd kan worden voor bij het graf. Gaan we sowieso elke week heen, heel fijn is dat. Plantjes watergeven enzo. Lois vliegt dan met de step of haar springtouw over de begraafplaats en heeft zo haar favoriete graven waar ze even bij blijft staan. Schattig is dat. En dan vol overgave de slakken en mieren bij pappa's graf 'regelen', de boel mooi maken en ff tegen pappa lullen. Die kleine meid is fantastisch. Ik ben zo ontzettend trots op haar. En Ries ook, dat weet ik zeker. Pappa's grote meid. Hoe ze hiermee omgaat. Ze is zo ontzettend wijs voor haar leeftijd voor wat betreft de dood, begraven, cremeren, en alles wat daarbij komt kijken, ze zou veel kindjes dingen kunnen leren. Gewoon niet eng vinden om over te praten, alles is bespreekbaar!

Post komt binnen. Meer formulieren. Of ik NOG een keer even, en het liefst weer zo uitgebreid mogelijk, een aantal dingen wil invullen. Precieze doodsoorzaak, wat waren klachten en wanneer precies, wanneer welke diagnose, precieze behandelplan en welke medicatie (heb je ff?), wie wat waar heeft/is de dood vastgesteld en nog meer van die gezellige vragen. En dan te bedenken dat ik dat allemaal al een keer voor een andere afdeling van die toko op de mail heb gezet. Word je toch moe van, tis nooit goed hey.
Nah ja niet over opwinden. Invullen en opsturen en zien wat daar dan weer voor werk uitkomt.
Of ik ook voor een andere verzekeraar even een 'schadeformulier' wil invullen, ongelooflijk dat er echt voor alles, zelfs voor DIT, één standaard formulier wordt gebruikt. Maar goed. Wie ben ik.
Weer een andere toko vroeg om een GBA uittreksel van onze adresgegevens, zodat ik aan kan tonen hoe lang we samenwonen. Dit omdat ons samenlevingscontract niet ouder dan een jaar was. Naar de gemeente dan maar weer. Vorige keer om te bewijzen dat ik leef, nu om te bewijzen waar ik woon. Prima joh. Ik haal die dingen wel weer. Had 2 paspoorten bij me, die van hem en die van mij. De dame achter de balie zei dat mijn uittreksel wel zo geregeld is, maar omdat we niet gehuwd zijn, had ik van hem een machtiging nodig. 'Dat gaat een beetje moeilijk' zei ik, hij is namelijk overleden... 'oh..' *schrik gezicht*... 'gecondoleerd'. 'Dankjewel' zei ik dan maar weer :-) Maar hoe gaan we dit nou oplossen? Ik moet aantonen dat we ruim 12 jaar op hetzelfde adres wonen, maar volgens de wet mag ik dat van Ries niet opvragen. Zelfs niet als hij in zijn testament heeft laten vastleggen dat ik al zijn zaken regel. Tja, dat was even nieuw voor de mensen daar. Maar gelukkig niet moeilijk over gedaan, wel die uittreksels uitgeprint en uiteraard ook 2 laten betalen, *daarmee kan Den Haag dan weer mooi de hondenpoep op het veld mee aanpakken*, geregeld maar weer.
'Heeft u dat paspoort eigenlijk nog nodig?' hoorde ik de dame in kwestie nog vragen. Volgens mij trok ik even een konijn-koplamp gezicht. 'Eh..ja ik wil hem wel houden!' zei ik. 'Maar hij moet wel ongeldig gemaakt worden'. Beetje overvallen zei ik dan maar 'eehh oké, maar ik wil hem wel terug hè! En kijk even uit, ik wil geen gat door z'n hoofd!'. Ploink, zo gezegd zo gedaan. 'Nou, alsjeblieft' en nadat ze de keurig intacte pasfoto had geshowd, duwde ze zijn paspoort in mijn handen. Voor mijn gevoel stond ik daar een paar minuten verstomd naar het ongeldige paspoort te kijken. Ongeldig. Dood. Doet niet meer mee. Over confrontaties gesproken... Dit was er weer één van de bovenste plank!

Eten koken. Mezelf makkelijk gemaakt dacht ik. Weer het vlees verpest, weer niet wat ik nu weer niet goed heb gedaan maar hey, Ries was de vleesbakker hier in huis, die liep altijd te rommelen met hoog en laag vuur, olie/boter en positie in de pan, die kon tenminste echt een vleesje bakken. En ik maar aankloten.

Eten, badderen, boekje lezen en naar bed, nadat Charly eindelijk sliep, bleef ik ook maar op bed liggen. Klein beetje scrabble, moet toch een beetje onder de mensen blijven. Geen zin om te bellen of sms/mail te antwoorden.
Zat een beetje door de apps te scrollen en zag bij Rtl xl derek ogilvie staan. Cool. Hou ik van dat gedoe. Eerste case, vrouw overleden aan borstkanker, man en dochter in de zaal. Vrouw begint gelijk over machine die uitgezet is om haar uit haar lijden te verlossen. PLOP daar gaat die knop weer. Janken joh. Ondanks dat het bij Ries niet zo is gegaan, word ik zo ontzettend verdrietig hierdoor. Dit moet ik nog maar ff niet kijken hoor. Daar gaat mijn hoofd weer. Hoe zou hij die laatste momenten hebben ervaren, en het moment dat hij uiteindelijk 'ging'? Hoe voelde hij zich toen hij in slaap was gebracht en is hij gelijk naar een goede plek gegaan of zwerft zijn ziel nog ergens stuurloos rond? Weet ie wel wat ie moet doen en waar ie naar toe moet? Ja dat weet hij. Ik moet het tegen mezelf zeggen. Hij heeft lang genoeg naar het moment uitgekeken, door het ondragelijke wachten zelf voor het moment gekozen. Hij had er echt vrede mee. En hij is vast ook tevreden nu. Tevreden over een te kort maar vooral gelukkig leven. En misschien is dat wel beter dan een lang maar ongelukkig leven...

Op de wekkerradio is het 22:22. 'mooie tijd' zou Ries zeggen. We deden altijd een wedstrijdje wie het het eerste zag en zei.
Ik denk weer terug aan 12 april. Om deze tijd was zijn lijf zich aan het voorbereiden op zijn allerlaatste adem. Zijn organen moeten zich langzaam maar zeker stuk voor stuk hebben uitgeschakeld. Ik vind het wel fijn dat ik daar bij heb mogen zijn. Dat ik bij hem was op dat moment en dat ie niet bang hoefde te zijn. En dat was ie ook niet. Mijn held. Dapper was ie. Altijd geweest. Alleen niet zo met spinnen :-)

Ik zit naar de klok te kijken. Te wachten tot ie 22.30 laat zien.
Eindelijk 22.30. PLOP daar gaat het knopje weer. Want om die tijd zag ik dat het echt voorbij was. Onze droom voorgoed in duigen. Zijn laatste adem uitgeblazen. Om die tijd verliet zijn prachtige ziel zijn lichaam. Ik heb hem vastgehouden zo lang hij nog warm was, maar al snel voelde ik dat zijn lijf echt ontzield was en snel kouder en 'niet-meer-Ries' werd. Verschrikkelijk om te zien. Voor eeuwig op je netvlies gebrand. Maar die ervaring is niets vergeleken met wat hij heeft moeten doorstaan.
Tot op het laatst heeft hij voor mij gezorgd. Ik heb geen seconde de tijd gehad om in paniek te raken toen ik zag dat zijn lijf ermee was gestopt. Precies op het moment dat hij zijn laatste adem uitblies, stond de nachtzuster aan de deur die die nacht de apparatuur zou checken. En precies op dat moment was ik, met mijn arm op hem en Charly bij ons, heeel even lichtjes weggedommeld, zodat ik in mijn hoofd zijn ademhaling bleef horen. Toen de nachtzuster (zat met ons in het vliegtuig naar Curacao!) kwam kijken, zag zij het eerst en daarna ik pas. Dat bedoel ik met geen seconde de tijd gehad om in paniek te raken. Daar was ik zo bang voor. Er was iemand die wist hoe en wat en hij is er stiekum tussenuit gepiept! Heel rustig, ik heb eigenlijk niets gemerkt. Ries heeft daar zelf voor gezorgd, hij heeft voor mij gezorgd, daar ben ik van overtuigd. Dat heeft hij altijd gedaan en nu tot aan zijn laatste adem aan toe. Mooi toch. Ik ben hem eeuwig dankbaar daarvoor. Mijn lieveling, mijn allergrootste held.

Gebruiksaanwijzing

Oké misschien heb ik het wel aan mezelf te danken. Ik heb het hier immers gehad over dat klotegevoel na bepaalde opmerkingen enzo, en dat er toch niets is wat iemand kan zeggen om je te troosten. En na mijn vorige post denkt vast iedereen dat ik bijna ontoerekeningsvatbaar aan het worden ben. Ik wil het nou eenmaal niet mooier opschrijven dan het is.
Wat ik namelijk zoooo vaak hoor en lees, is dat mensen niet weten wat ze tegen mij moeten zeggen. Dat begrijp ik best wel, want dat heb ik ook heus weleens gehad in het verleden. Maar nu weet ik wel beter, ik leer hier ook weer van weetje...

Ik zie echt wel dat er mensen zijn die mij ontlopen, langer dan nodig ergens wachten of rommelen zodat ze mij net 'missen', mensen die net even te lang de andere kant opkijken om oogcontact te vermijden, want ja stel je voor, dan MOET je wat tegen 'haar' zeggen! Ik schrijf het nu misschien een beetje lullig, maar het gebeurt echt. Ik weet het. Ik zie het. Ik voel het. Maar weet je, het geeft niks. Ik begrijp het.

Iedereen heeft een andere gebruiksaanwijzing, gelukkig maar. Ik val tegenwoordig in de categorie 'jonge weduwe met kleine kinderen' en inderdaad, dat zijn de makkelijksten niet :-) Maar echt, hoe gecompliceerd en chaotisch mijn hoofd momenteel ook is, ik ben best simpel. Je kan gewoon hoi tegen me zeggen hoor, of hoe gaat het. Dan beloof ik dat ik mezelf niet hysterisch in je armen gooi en krijsend op je schouders jammer dat het verschrikkelijk is wat er allemaal gebeurd is.
Doe 'gewoon' gewoon, doe zoals je altijd doet. Wees gewoon jezelf als je het echt niet meer weet. Iets over het weer roepen vind ik ook wel lekker hoor en denk dan vooral niet 'daar zit ze vast echt niet op te wachten'.
En voor diegenen die nog twijfelen, nee je hoeft echt niet meer 'gecondoleerd' tegen me te zeggen als je me tegenkomt. Vergelijk het met de tegenhanger 'gefeliciteerd', dat zeg je ook niet meer 2 maanden na iemands verjaardag toch? Gecondoleerd is op zich al een akelig woord maar ik weet het, het hoort erbij. Ik weet trouwens ook nooit wat ik terug moet zeggen, 'jij ook'? Ik zeg altijd maar dankjewel :-)

Zie je nou, zij die door veel mensen wordt bestempeld als een 'sterke' vrouw, heeft zo ook haar onzekerheden en break-downs. Ik vind het wel lief en het geeft me ook wel kracht als ik dat hoor, maar zelf zie ik dat helemaal niet zo. Als ik mezelf 3 slagen in de rondte jank, wanhopig doordraai als de kindjes niet luisteren en compleet gestresst raak als ik Lo's slippers niet kan vinden...dan voel ik me echt niet sterk hoor. Ik vind het wel fijn als anderen dat wel vinden, want dan kan ik het mezelf misschien ook es een keer aanpraten :-)
Maar we dwalen af. Heb ik nogal es last van. Komt door de chaos in m'n hoofd hè dus ik heb een goed excuus.

Ik hoor ook vaak dat mensen niet weten of ze nou wel kunnen bellen, mailen of sms-en. Het antwoord is ja, ik heb gewoon een telefoon en meerdere emailadressen hoor! Ik zeg heel eerlijk, ik neem eigenlijk zelden mijn telefoon op of antwoord vaak niet meteen zoals ik vroeger deed. Dat komt echt niet omdat ik JOU niet wil spreken/lezen of omdat ik de hele dag huilend op de bank hang, maar gewoon omdat ik altijd bezig ben (vind ik lekker) of omdat ik mijn geluid vaak uit heb staan.
Volg gewoon je gevoel. Ik bijt echt niet en je maakt me heus niet nog verdrietiger mee dan ik al ben :-)
Ik vind zelf sms/whapp of mail wel praktisch, juist omdat ik altijd bezig ben en dat ik dan zelf ff kan kijken wanneer ik lees en/of antwoord.
Kaartjes die nog steeds heel veel binnenkomen zijn ook zo lief, dank hiervoor. Alle blijken van medeleven worden ontzettend gewaardeerd!
Fijn ook om te horen dat Ries zo vreselijk geliefd was en zoveel gemist wordt. Ik vind het ook heerlijk om dingen over hem te horen die hij met jullie heeft meegemaakt, jullie herinneringen over hem, waarover jullie bijvoorbeeld samen hebben gelachen. Of juist niet. Opmerkingen, anekdotes, alles.

Nou, na deze gratis DO's, kan ik ook wel een paar DON'Ts er tegenaan gooien.
En ik zal het wel allemaal weer verkeerd verwoorden en allerlei mensen laten schrikken of beledigen dus ik zeg het er maar even bij: ik bedoel niemand persoonlijk, gewoon wat algemene instructies uit de Caro-gebruiksaanwijzing :-)

- Denk niet voor mij. Denk niet te weten wat ik wil, ik weet het zelf soms niet eens. Denk niet dat ik niet zit te wachten op nieuwtjes of info. Dat ik niet wil horen als er iets met je is (want ze heeft al genoeg aan haar hoofd) of dat ik vast niet wil horen als iemand gaat trouwen of in blijde verwachting is (want daar kan ze toch niet blij van worden). Het helpt me juist om mij wel te betrekken bij dingen die jij belangrijk vindt. Zo blijf ik een beetje meedraaien en voel ik me niet nog meer geïsoleerd. Ik wil naast mijn allerbeste maatje niet ook nog mijn deelname aan deze maatschappij verliezen. Help mij.

- Doe normaal tegen me. Ik ben gewoon Caro. Hierboven deels toegelicht. Veel van jullie kennen mij misschien niet zo goed als dat jullie Richard kenden, maar serieus: als je een beetje met Ries kon lullen, dan kan dat heus ook wel met mij. Die Caro van Ries. Ik ben echt geen monster. Wel een beetje apart, maar zo ben ik graag. Maar ik kan best aardig zijn :-)
Volg je gevoel en denk of doe vooral geen rare dingen.

-Geef mij de keuze. Beetje vage zin misschien maar ik zal 'm uitleggen. Ik heb graag het idee dat ik 'in control' ben. En ik weet dat ik dat niet altijd kan zijn, anders had Ries nog lang en gelukkig geleefd, maar toch. Ik heb kindjes, structuur en regelmaat helpen mij de dag door. Sowieso is het soms nog steeds heel erg wennen met 2. Ik dacht altijd dat ik ontzettend flexibel was, maar nu ben ik dat even wat minder. Kom niet onverwacht een bakkie doen, maar overleg ff van tevoren. Zet me niet voor het blok, dring iets niet op, ik vind het lastig om nee te zeggen. Ondersteun me, maar verstik me niet. Geef me een keuze. Laat me ergens over nadenken.

En weet je wat nou grappig is, soms doe ik het zelf ook. Voor anderen denken, mensen ontlopen en doe soms irritante onverwachte dingen. Maar ook ik doe mijn best om dat niet te doen. Ik ben ook maar mens hey.

Weet je, ik heb zoals gezegd een ontzettend druk hoofd. Druk met wat dan? Moeilijk uit te leggen. Ik zie de hele dag flashes, vooral van Ries, ook dingen die ik helemaal niet meer wil zien. Maar ze staan nou eenmaal op m'n netvlies gebrand. Heb ik best wel last van, maar valt niet uit te leggen aan iemand die niet zoiets heeft meegemaakt. De hele dag krijg ik de eerder benoemde confrontaties te verduren, wáár ik ook ben. Bij de Appie vandaag kon ik geen bitterkoekjespudding meenemen, omdat Ries daar zo gek op was. Ook de spaanse worst niet. Die peuzelden we vaak saampjes gezellig 's avonds laat nog op, maar is nu toch niet lekker meer. Zuivel- en sapvak sowieso moeilijk omdat ik daar altijd wanhopig zocht naar dingen die goed 'zakten' of waar hij energie/kracht uit moest halen, pap en kwark enzo. Bij alles weer datzelfde klotegevoel.
Je wil helemaal niet dat je hoofd zo vol zit, maar dat zit ie nou eenmaal.
Van de week gaf ik Lois 's nachts nog even een kusje en had ik weer zo'n flash. Een klote mindfuck kan ik het beter noemen. Lo lag heerlijk in coma, maar wat ik zag toen ik naar haar gezicht keek, was Ries. Nadat ie in slaap was gebracht zeg maar, rustig ademend. Ik zag en hóórde Ries. De minder prettige details van die aanblik zal ik je besparen, maar die kreeg ik er natuurlijk ook weer bij in m'n hoofd. Was best wel schrikken, durfde niet meer te kijken. Waar je allemaal wel niet onbewust mee bezig bent in je hoofd joh. Bizar gewoon. Als ik in bed lig, haal ik ook steeds de raarste dingen in m'n hoofd. Ik ben een zijslaper, maar kan op bepaalde manieren niet liggen omdat Ries op het laatste ook zo lag. Op m'n buik gaat sowieso niet, omdat Ries altijd een buikslaper was. Rug krijg ik ook weer andere flashes van. Toen laatst Charly op m'n buik lag te slapen, ik met m'n handen in elkaar op haar ruggetje en Lois naast me in dromeland. Ineens schrok ik me rot, ik wist niet hoe snel ik m'n armen naast me neer moest leggen! Shiiit dalijk ziet Lo me liggen zo en denkt ze dat ik dood ben. Dat wij allebei dood zijn. Want zo heeft zij Ries ook zien liggen. Levenloos. Met z'n handen op z'n buik...

Wat ik wil zeggen, er zijn zoveel dagelijkse dingen die je niet meer onbezorgd kan zien of doen. Je hoofd zit gewoon vol met eigenlijk wel potentieel traumatische dingen. Dingen waar je geen controle over hebt.
Dan zijn er nog tal van dingen die van je verwacht worden, steeds die formulieren en andere info waar allerlei instanties op zitten wachten om dingen te kunnen regelen. En ik wil natuurlijk dat het geregeld wordt, want ik wil weten waar ik aan toe ben en wat ik nog meer moet regelen om de toekomst van mij en de meiden veilig te stellen. Maar die papieren molen duurt nou eenmaal lang. En dat is NOG een deel in mijn hoofd dat daardoor heel erg wordt belast.
En dan ineens die irritante urge om op te ruimen in huis, orde te scheppen overal, elke kamer, elke kast, elke plank. Natuurlijk moeten Ries z'n spullen blijven staan, heb ik het al eens over gehad.
Dingen op zolder die ik al jaren wil uitzoeken of wil verkopen. Moet nu ook allemaal. Irritant gewoon die onrust.
Dit, samen met onze dagelijkse planning en bezigheden, zijn dan weer dingen waar ik WEL invloed op kan uitoefenen, dus ik begrijp mezelf wel, alleen het is vrij vermoeiend voor dat hoofd. En je krijgt er onwijze koppijn van kan ik je wel vertellen.

Anywayzzz..het komt wel goed allemaal, daar ben ik van overtuigd. Die rust in m'n hoofd zal heus wel weer terugkomen. En daar kijk ik heel erg naar uit!!