Afgezien van een aantal gezellige dipjes, moet ik zeggen dat ik me eigenlijk best wel prima voel de laatste tijd. Loop nog wel wat te kloten met m'n maag, maar dat is lang niet meer zo erg als het geweest is. Ik voel me goed, doe ook wel leuke dingen, rustig aan, en met de meiden gaat het voor zover ik kan inschatten ook goed. We hebben het gezellig. Gisteren nog met z'n drieën op de bank, dekentjes, popcorn, film kijken. Heerlijk. Genietmoment.
De aanloop naar deze dag was ook wel oké, je weet dat ie gaat komen, maar ik had meer zoiets van we zien wel, doorademen en de dag gaat wel weer voorbij.
Maar eigenlijk om precies 0:00 uur ging er een soort wekker af. De wekker van verdriet. Meer een soort tijdbom, want om die tijd, bij het aanbreken van DIE dag, kan je aan niets anders denken dan dat het zo verschrikkelijk klote is dat Ries niet meer bij ons is. Het voelde zo verdrietig dat ik gewoon de hele tijd zit te wachten op iets wat nooit meer gaat komen. Ik wacht op zijn verjaardag. Maar die 'verjaar'dag gaat nooit meer komen. Niks beter, niks anders dit jaar, nog steeds helemaal klote en mega verdrietig.
Ik dacht nog hoe kom ik in vredesnaam deze dag weer door. Uiteindelijk wel in slaap gevallen, maar mijn dikke uitgehuilde ogen herinnerden mij direct na het wakker worden aan welke dag het nog steeds was. Was het maar een dagje verder. Hielp ook niet echt dat Charly weer heel lang heeft gehuild gisteravond, even was ik weer terug in de tijd met de wanhoop en verdriet om een ontroostbaar kind. Alleen.
Vanochtend onder de douche bedacht ik me hoe bizar het eigenlijk is dat je hele stemming door een bepaalde datum zo heel erg kan omslaan. Alles viel uit m'n handen, ik stootte me aan alles, kids luisterden niet en eigenlijk was ik volledig in de stress. Het was net of ik door die onwijze last op m'n schouders constant naar beneden werd geduwd. Hoofd hangend, terneergeslagen, verdrietig, alles klote. Op zo'n moment maar doorgaan is zo fucking moeilijk. Maar oefening baart kunst zeggen we dan maar. En ik heb al een paar jaar geoefend nu. Maar toch. Het is loodzwaar. Op naar zwemles. Ik kan Lois' badpak niet vinden en ik moet er eigenlijk heel hard om huilen, want het is haar enige badpak. Wtf gebeurt er toch. Ik sta aan het aanrecht en probeer rustig en bewust te ademen. Doorademen. Das het enige juiste wat ik kan doen vandaag.
Bedankt voor alle lieve berichtjes vandaag. Fijn dat er zoveel mensen zijn die nog steeds aan Ries denken.
Eind van de middag voelde de schouderlast al wat lichter en uiteindelijk zijn de dames weer veel te laat naar bed gegaan omdat we zo gezellig liedjes zaten te zingen. Ook voor pappa natuurlijk omdat het zijn verjaardag is en ach...wat maakt het ook uit...ik zing 'Lang zal ze leven' gezellig mee. Want dat doet hij ook. In ons hart. Voor altijd.
Morgen gaan we picknicken bij 'pappa's gras', gewapend met ballonnen en met een leesboekje met woordjes die Lo daar wil voorlezen. Maan, roos, vis enzo.
Ben zo trots op die meiden joh. Lois in groep 3, wat een dametje wordt het toch. En vandaag vol overgave gezwommen, een kanjer is het. Ze groeit ontzettend de laatste tijd. Zomaar op de stoel bij de tandarts (eindelijk!), zonder drama's bij de oogarts, een tijd geleden zou ze helemaal gaan flippen. Wat zal pappa trots zijn ;-)
Ze was laatst met kleine kussentjes een groot kussen aan het maken, formaat 'mens' zeg maar. Ze zei dat ze net deed of dat pappa was en heeft het grote kussen heeel lang en heeel hard zitten knuffelen. Dat was weer ff de harde waarheid onder ogen, ik lachte erom naar Lois, maar ik kon wel janken joh. Hartverscheurend.
Toen ze van de week naast me in bed lag en onrustig sliep, aaide ik haar over haar rug en hield haar vast. En dan nog steeds heb je dat soort momenten dat je je daar helemaal eng van voelt worden door een mega flashback dat niet zij, maar hij daar ligt. Ik draaide me geschrokken om en kroop diep onder de dekens. Gaat het dat nooit over. Nee. Ik denk het niet.
Charly gaat supergoed nu ze 24/7 bij haar moeder is. All she ever wanted denk ik dan maar, alleen voor moeders af en toe wat veel. Maarja. Ik geniet ook van d'r. Zij heeft het woord liefde uitgevonden denk ik soms, die verliefde blikken, gezoen en geknuffel, zo'n heerlijk kind. Vind het wel moeilijk om aan haar het fenomeen 'pappa' uit te leggen. De man op de foto is pappa, maar niet alle mannen zijn pappa. Op straat zegt ze ook gerust pappa tegen een wildvreemde meneer en als ik dan zeg dat dat een meneer is, heeft ze het weer een tijdje over de 'neer'. Vandaag zat ze weer op tv te wijzen naar 'pappa' en toen hebben we even samen foto's gekeken van pappa. Het moet ook zo verwarrend zijn voor die kleine meid. Ze heeft een pappa in de hemel, dat is zeg maar die man op de foto's en dat is de enige echte 'pappa'. Maar toch, in haar poppenhuis is er ook een pappa, Nijntje heeft een pappa en andere kindjes zeggen ook pappa. Maar niet tegen die man op de foto's. Wat is dan een pappa? Pappa is ook een steen met mooie bloemen, maar daar zien we weer niet die man van de foto's. Nouja. Ze is 2. Ooit zal ze het snappen. Mooi maar ook verdrietig om te zien hoe ze de ware keiharde wereld langzaam als een puzzel in haar hoofd aan het leggen is.
Maar ze hebben mij nog. En ik hun. Gelukkig. Gelukkig nog gelukkig. Zelfs vandaag. Toch wel weer blij als het morgen is xx
