Maar goed. En toen was het weer januari, ik ben d'r weer. Ik ben er nog steeds bedoel ik. En ik heb nog niemand wat aangedaan he, da's toch weer een overwinning :-)
Op zich zijn we er met een verstand-op-0 houding best redelijk doorheen gekomen, die decembermaand. Dat is tenminste hoe ik er nu op terugkijk, want als ik dieper nadenk, zijn er best wat helse momenten voorbij gekomen zeg. Al die virussen die Charly heeft gehad, het liep er echt aan alle kanten uit. En dan bedoel ik niet een snotneus of zo, maar gewoon bovenop de toch al fantastische nachten nog even minimaal 2x per nacht alle diarree en kots verschonen van lakens, pyjama's, slaapzakken, aankleedkussens, vloerkleed..fucking hell. En dan zelf ook maar door hetzelfde virus tussendoor je longen eruit gooien, ja das best klote. Was trouwens allang blij dat ik ook aan de diarree was, want heb toch serieus een hele week gedacht dat ik dood zou gaan omdat ik zo'n buikpijn had en dat de kindjes dan niet meer halfwees maar heelwees zouden zijn...dat viel dus weer mee :-) Maar goed, tijdens dat nachtelijke gedoe ook steeds in je eentje beslissingen nemen van hoe je met 2 handen een minimaal 6-handen job gaat aanpakken. Niks overleg, het komt allemaal op JOU aan. Jij moet het doen, iedereen in huis is afhankelijk van jou en alléén van jou! Jouw inschattingsvermogen, jouw ecficiency, jouw inventiviteit en vooral ook jouw rust en kalmte....Tsss je zou toch gillend gek worden als je daar allemaal bij na moet denken. Nou dat gebeurt dus soms ook. En het gaat ook allemaal weer voorbij, maar sjesus wat voel je je dan moederziel alleen zeg!
Heb ook nog wel een periode gehad dat ik gewoon helemaal niet blij was met mezelf. Dat je gewoon ook geen moeite kan en wil doen om jezelf beter te voelen. En das best gevaarlijk, want je voelt je dan ook elke dag slechter, je voelt je echt afglijden.
Ik dacht nog weet je wat, ik knip een heel stuk van m'n haar, hup, fris ertegenaan. Alleen daar voelde ik me ook weer zoooo klote over uiteindelijk, omdat ik zeker wist dat Ries het liever lang wilde :-) Ja en dan weet ik dat ik ook een eigen mening heb enzo, maar toch, op dát moment is het een aardige plons in de emmer die je doet verdrinken. Of liever gezegd waar je zelf je hoofd in onder water zit te houden, maar je kan jezelf toch niet naar adem laten happen. Vaag apparaat weer die human mind.
De kerstvakantie met de kids 24/7 op je lip hakt er ook wel in hoor, dacht even dat ik gek werd en toen was ie godzijdank voorbij. Ik ben serieus bevoorrecht met beide prinsesjes, maar het voelt zeker in vakantie en weekenden ontzettend verstikkend af en toe. Hard werken is het. Ik heb echt ruimte voor mezelf nodig en dat kan dan niet. Klinkt allemaal wel verschrikkelijk dramatisch, zo bedoel ik het niet, maar ik probeer het gevoel uit te leggen. Ook al kan niemand voelen wat ik voel...
Anywayz, kerstdagen als any other day was fijn, gewoon een heel lang weekend met hier en daar een speciaal iemand die langskwam om te spelen of te eten. Was prima verder. Op kerstavond waren we met z'n drietjes en lagen er heel veel cadeautjes onder de boom (I know, compensatiegedrag maar de meiden vonden het zooooo leuk!). Eerst zat ik als een gek foto's te maken en te filmen en toen had ik ff een moment van bezinning dat diegene waarvoor ik alles wil vastleggen, toch niet thuis gaat komen en dan kan zien wat ie heeft gemist...Diegene ziet het toch wel. Misschien dan voor mezelf om later te kunnen beoordelen of ik m'n kindjes toch een leuke kerst heb kunnen geven, ondanks dat hun pappa dood is?
Ik heb de camera's weggelegd en heb mezelf verplicht om te genieten van het moment. Heerlijk was dat. Lekker kaasfonduetje en hapjes gegeten en verder niet zoveel bijzonders. Wat ik al zei, was wel prima zo.
Na de kerstdagen zijn we een weekje in Drenthe geweest, dat was heerlijk even in de anonimiteit. Los van het feit dat het warme nest van onze vriendjes in Oosterhesselen altijd als een 'thuis' voelt, was het ook heerlijk om buiten te kunnen komen zonder dat je mensen tegenkomt die dan soort van semi-ongemakkelijk, omdat ze zich verplicht voelen of op hun manier willen laten weten dat ze echt wel geinteresseerd zijn in hoe het met je gaat, dingen aan je gaan vragen. Klinkt misschien lullig, want ik waardeer de mensen die interesse en warmte tonen enorm, maar weetje, soms wil ik gewoon buiten lopen en niet praten. Da's sowieso al erg zeldzaam met 2 praatgrage dametjes om me heen :-) maar goed, daar waar ze niet weten wie ik ben, is het dus met 'hoi', 'heej' en 'hallo' ook al helemaal goed.
Toch vond ik het ook daar met oud&nieuw wel moeilijk. Maar dat is meer omdat met al dat vuurwerk en onze vorige oud&nieuw daar, het hele dorp gewoon 'Richard' ademt. Voor mijn gevoel dan he. Ries heeft daar z'n plasje gedaan en dat voelde ik gewoon aan alles.
Ik had mezelf trouwens voorgenomen geen champagne te drinken, wat valt er te vieren namelijk, maar het moment was daar en met lekker relaxed lullen en fijne mensen om je heen, voelde het goed. Alleen ik kan me bijna niet heugen wanneer ik voor het laatst alcohol heb gedronken dus dat voelde iets minder goed :-) 1 glaasje hè, pffft sukkel!
Ik heb geloof ik 1 keer, meer automatisch zonder na te denken 'gelukkig nieuwjaar' gezegd, maar dat voelde zo ontzettend raar en fout, dat ik het daarna nooit meer over m'n lippen heb gekregen. Hoezo een gelukkig nieuwjaar. Dit jaar kan al niet meer gelukkig, fantastisch, spetterend en gezond zijn zonder Ries. Gelukkig wás het juist mét Ries. Het enige wat ik maar kon denken is dat we nu ons eerste HELE jaar zonder Ries moeten. Vorig jaar hadden we hem tenminste nog 3 maandjes... En weet je wat ook klote is - en mijn collega-verweduwden die dit lezen zullen dat vast herkennen - het is nu niet meer 'onlangs', een 'paar maanden terug' of 'dit jaar' dat je man is overleden, met het is nu 'vorig jaar'. Aha een jaar verder dus (ook al niet in maanden, maar goed), dan gaat 'het' vast wel weer allemaal en moet het maar uit zijn met de verwachting dat mensen begrip voor jouw 'situatie' moeten tonen. Je kan mensen er niet zo meer mee shockeren als 'het' al niet meer zo recent is. Maar ik zal je verklappen, 'het' gaat nooit over.
Ik ben trouwens wel gestopt met vreemden vertellen dat mijn man dood is. Collecteurs of andere mensen aan de deur, marktplaats kopers die iets komen ophalen (nee geen spullen van Ries, ik hoor je denken), iedereen die het volgens mij wel wil weten. Of die het erg voor me zullen vinden. Niet omdat ik het niet wil vertellen, integendeel, je krijgt echt 0 tegengas bij het opzeggen van abonnementen of bij het niet-kopen aan de deur als je zegt dat je geen euro kan missen omdat je man pas is overleden. Ze schrikken zich rot en willen alleen maar snel af van die weduwe die straks misschien wel hysterisch op de grond ligt te krijsen. De reden dat ik wat terughoudender ben geworden heeft met iets anders te maken. Dat van de zomer ineens een buurt-glazenwasser 'per ongeluk' onze ramen had gewassen heeft mijn ogen geopend. Veel mensen weten natuurlijk dat ik nu alleen ben. Makkelijke prooi misschien. Dan vergis je je toch echt. Je weet natuurlijk nooit wat voor lucratieve business of vriendenkring die verkoper aan de deur heeft. Dus ik let gewoon wat beter op. Als Lo bang is voor boeven in huis, doe ik haar altijd de meest geweldige zelfverzonnen moves voor met een mix van Karate kid, Ninja turtles en Jackie Chan, en het mooiste is dan nog dat ze zichzelf dan de rol van genadeklap-gever toebedeelt. Wij zijn niet bang, zéggen we dan.....
Trouwens, nog ff over oud&nieuw, al die rijen ook voor de Oudejaarsloterij he. Zet je toch aan het denken. Het leven zelf is al één grote loterij en we spelen allemaal automatisch mee of je nou wil of niet. Wat is de hoofdprijs dan? Gezond en gelukkig zijn? Waarom zien mensen het dan niet als ze de hoofdprijs in handen hebben? Ries had qua gezondheid echt de allergrootste pechprijs. De artsen zeiden dat hij absoluut niets had kunnen doen of laten om dit te voorkomen, dat betekent dus dat het inderdaad een loterij is. En iedereen heeft blijkbaar al een lootje ('lot' klinkt dan weer zo zwaar), alleen niemand weet welke. En je moet dus ontzettend veel geluk hebben wil je het weer volbrengen tot de volgende jaarwisseling. Wat zijn wij toch gezegend dat dat weer is gelukt! Niets is vanzelfsprekend blijkt maar weer. Het leven is een cadeautje.
Praktisch gezien red ik me best wel hoor. Je wordt best wel inventief als je weet dat je geen keuze hebt maar het alleen moet doen. En ik moet zeggen, wat ik vast al eerder heb gezegd, ik ben best wel trots op mezelf als ik weer iets geklust of gefixt heb, die loodzware kast heb verschoven of die zware kerstboom in m'n eentje de zoldertrap op heb geduwd en gesjouwd. Onoverwinnelijk voel je je dan even. Alleen jammer dat dat dan niet wat langer dan een uurtje kan duren :-)
Weetje, het dringt eigenlijk nu pas tot me door dat die periode van zorg voor zowel de kids als Ries ontzettend zwaar is geweest. Omdat ik merk dat ik niet alles tot in detail kan herinneren en dat is niks voor mij, ik moet het gewoon weten. Ter illustratie. Van de week wachtte ik in de auto voor een stoplicht en het zonnetje scheen recht in m'n gezicht, heerlijk. Alleen mijn oog viel op m'n achteruitkijkspiegel, op m'n ogen om precies te zijn. Ik zag dat mijn pupillen door het felle licht echt heeel klein waren. En ik schrok, want dat had ik maar één keer eerder bij iemand gezien. Bij Ries. Bruine ogen met minuscule pupillen. En ik zat in m'n geheugen te graven wanneer dat moet zijn geweest. Toen hij wakker was? Lag te slapen? Of nadat hij op 12/4 in slaap was gebracht? Toch niet nadat hij was overleden? Ik weet het niet meer. Ik heb het zo bewust en lang bij Ries gezien, maar ik kan me de situatie gewoon niet meer herinneren. Ik heb zwaar zitten googlen om erachter te komen hoe je pupillen er wanneer uitzien, maar ik kwam er niet uit. Ik heb me er maar bij neergelegd. Soort van. Kan het niet uitstaan! Zo kan ik ook namen van bepaalde medicatie niet meer herinneren, terwijl ik het er wel 10x per dag over had met Ries of tegen mezelf. Van die minimaal ze-ven-let-ter-gre-pen-na-men. Ik laat het maar. Mijn hoofd blokt het misschien, zit ook veel in dus logisch. Maar ik vind het wel eng. Mijn olifantengeheugen stampt weg...
Zoals altijd was ik laatst aan het opruimen. Ik heb met zoveel dingen van Ries in m'n handen gestaan, dingen waar ik eigenlijk niks meer aan heb, maar ik kan het gewoon echt niet over mijn hart verkrijgen om die weg te doen. Kleding en schoenen enzo. Ik kan het gewoon niet en het hoeft ook niet. Ruimte zat in huis dus voorlopig wordt alles netjes bewaard. Laatst vroeg een nichtje toen ik iets pakte uit de kledingkast 'hee, zijn dat niet Richards kleren?'. 'Ja, inderdaad' zei ik heel gewoontjes, 'ze liggen niet in de weg, ik vind het wel gezellig'. Stom he. Dat wil ik gewoon. En niet eerder dan als mijn hart mij vertelt dat het ergens anders heen kan, gaat het ergens heen. Is het volgende maand of over 30 jaar, prima. Ik merk het wel.
Sommige mensen (vooral mannen eigenlijk) denken troostende woorden uit te spreken zoals 'jij vindt wel weer een man' of 'dat je maar weer snel een nieuwe liefde mag vinden' enzo. Ik zal zeggen wat ik daarvan vind. Het troost me niet, het kwetst me eerder. Mijn liefde, mijn man, is in de hemel en ik vind hem weer wanneer ik daar ook naartoe ga. Ik mis geen man in huis, ik mis MIJN man in huis. Ik red me prima zonder een man, maar toch niet zonder MIJN man.
En ik besef best wel dat ik daar over 10 jaar, over 20 jaar of volgende maand wel heel anders over kan denken, maar op dit moment kan ik me absoluut niet voorstellen dat er ooit een andere man dan Ries in dit huis zal wonen. Rot op zeg. Ries hoort bij mij. Richard en Caro, Caro en Richard, Ries en Kaar.
En Ries zal daar vast het zijne van vinden (ik hoor het hem ook zeggen), maar zo voel ik dat nou eenmaal. Dus please zeg dat soort dingen maar niet meer...
De sneeuw is alweer verdwenen. De eerste sneeuw zonder Ries. Ik vond het klote zonder Ries. Ook omdat ik nu zelf aan de bak moest om zo vaak en zo hard mogelijk van zoveel mogelijk heuvels af te vliegen! Dat was gewoon helemaal Ries z'n ding, niet mijn ding. Te koud. Maar ik weet dat ie trots op me is, want ik heb me gek gesleed met Lo. En het was nog leuk ook :-)
Met die sneeuw baalde ik wel nóg meer dat die steen er nog steeds niet is. Op de begraafplaats zien al die stenen met aan de voet een dikke witte deken er prachtig uit. En bij Ries ligt er een hoopje anonieme sneeuw. Ik heb maar steeds de kleine Ries-steen uitgegraven, dan ziet men tenminste dat daar de allermooiste en liefste schat ligt begraven. De laatste keer dat dat nodig was, liet ik me even gaan en heb ik met de roze schep een heuse oprijlaan naar Ries gecreëerd, die was echt cool. De buurgrafbezoekers (vanaf heden bestaat dat woord) moeten wel gedacht hebben welke idioot heeft dat nou weer gedaan :-)
Ik ging maar weer eens bellen over steen 3. En heel toevallig werd ie de volgende week verwacht. Nog maar niet juichen, eerst opmeten. Yes, de maten zijn goed, wat kan er nu nog mis gaan. Eindelijk een ei gelegd over het lettertype. Niet iets al te standaards, het moet iets relaxed en warms uitstralen, heb daar zo (zoals bij de meeste dingen) mijn ideeën bij. Lo heeft uiteraard meebeslist, die is bijna net zo kritisch als haar moeder haha!
Vanochtend bij de steenhouwerij geweest voor de letteruitlijning en het letterformaat, zo gepiept dacht ik. Not. Ik schrok me rot van de kleur! Niet wat ik had uitgezocht! Maarja, 'da's het risico van natuursteen'. Je weet nooit uit welke grot het gehakt is of uit welke boom geplukt. Dat zeggen ze er toch bij als je bestelt, wat zeur je nou. Steen 1 was toen fantastisch van kleur en zoiets had ik gewoon weer verwacht. Kon wel janken man. Heb ik ook gedaan hoor toen ik weer thuis was. Maar ik moet me erbij neerleggen, een nieuwe bestelling geeft geen garantie op graniet dat dichterbij de kleur van steen 1 ligt. We hopen maar dat het licht in de hal heeeel anders is dan buiten... Uiteindelijk gaat het om het geheel en met wat kleurrijke plantjes enzo zal het er vast gezellig uit komen te zien. Tja waar maak je je druk om zou je denken. Nou, ik maak me serieus druk om veel dingen die ik belangrijk vind. Welcome to my world :-)
Van de week stond ik onder de douche en prees ik mezelf gelukkig dat ik nog niemand had horen schreeuwen. Waar voor Lois het meestal prima werkt om ff de tv aan te zetten of de ipad te geven, moet ik voor Charly van alles uit de kast trekken om ervoor te zorgen dat ik ff normaal m'n haar kan wassen. Die meid kan gewoon niet stil zitten. Door de weeks probeer ik zo vroeg te douchen dat de meiden nog niet wakker zijn en als je verder leest begrijp je waarom.
Mijn pré-doucheritueel, checklist zeg maar:
1.traphekjes dicht en al het klimgerei uit de gang verwijderen, geen nadere uitleg nodig. 2. De trap van Lois' hoogslaper barricaderen, zal niet voor het eerst zijn dat die kleine draak ineens bovenop dat bed staat te springen, eigenlijk al voordat ze kon lopen. 3. In alle slaapkamers een afleidingsmanoevre neerleggen, de ipad hier, mijn telefoon daar (oja flight modus anders zit ze weer naar australië te bellen), boekjes her en der, favo speeltjes, de poppenwagen, weet ik wat allemaal. Ja en dan moet je niet raar staan kijken als je ineens 48 dezelfde foto's op je filmrol hebt staan :-) Laatst was ze zo lief met speldjes en haarelastiekjes aan het tutten, alleen sinds ik weet wat ze ermee doet -werkelijk alle 34 elastiekjes om haar niet al te skinny bovenbenen doen- is dat afgelopen. Zaten een beetje strak zeg maar. Dan maar weer de mand met onderbroeken van Lo neerzetten, die zitten wat minder strak en kunnen ook op je hoofd.
4. Handdoek op de grond voor de douchedeur. Niet alleen voor de spetters die er geheid voor zorgen dat die enthousiasteling een gigantische glijer maakt en dan vervolgens naar het ziekenhuis moet of wéér droge kleren aan kan, maar als een soort truc zodat ze niet zo dicht bij die glazen deur komt. Je voelt m al. Luid toeterend met autootjes ertegenaan rammen klinkt zo lekker hard joh. Of gewoon bovenop een kruk gaan staan, schattige gezichtjes tegen het raam aan en dan als je toch helemaal onder het snot zit, kan je net zo goed je neus tegen het raam aanduwen en dan langzaam helemaal naar beneden laten zakken..m'n moeder kan me toch niks maken want ik sta op een kruk en ze wil niet dat ik val..kicke man. 5. Zorgen dat de wc klep dicht is (lijkt me duidelijk, dan klimt er hopelijk niemand in) en dat er geen water meer zit in het grote bad of de kleine badjes. Dit is namelijk top om gewoon de hele wasmand in leeg te gooien of alle schone handdoeken uit de la. Nouja en de rest van de schade na 10 minuten douchen, moet je dan maar voor lief nemen :-)
In de woonkamer kan ze ook zo lekker spelen joh, gewoon een mooie vloertekening met stift maken, alle vuile vaat uit de vaatwasser halen en op de grond verspreiden, alle hagels, vlokken en geraspte kaas over de vloer uitstrooien, de hele keuken met de afwaskwast soppen, alle verpakkingen uit de voorraadkast openmaken kijken hoe het smaakt, de tv her-programmeren, dat zeg ik: ze kan heerlijk spelen :-) tis een heerlijk kind. Twéé fantastische meiden zijn het, ik word door hun eindeloze en pure liefde omringd!
En verder gaat het, ach, het is een beetje go-with-the-flow en dat heb ik maar geaccepteerd dat die flow er is. En dan bedoel ik niet de algemene flow van het leven (dus laat dat fijne 'ah dat heb ik ook' maar achterwege), maar de originele en beruchte weduwe-flow. De constante golfbeweging van leuk/ niet leuk, goed/slecht, blij/verdrietig, huilen/lachen. En het lastige is, dat klotegevoel komt bijna altijd onverwachts. Hij komt binnensluipen en pats-boem weer een klap voor je kop. Bij het zien, horen, voelen, ruiken, proeven, lezen van de gekste dingen. De flow die je moet acceperen varieert meestal van een uur tot een paar dagen. Als je je lekker voelt, weet je dat er bijna weer een dip aankomt, en als je je klote voelt, zoek je naar het zonnetje want die gaat komen. Alleen je weet nooit wanneer. Het kan een uur maar ook een paar weken duren.
Ik zal niet liegen, 'het' valt niet mee. Zeker omdat je weet dat 'het' niet over gaat. Maar ik doe m'n best, zeg ik altijd maar. En dat doe ik ook, mijn best. En het gaat best...
PS Sjesus ik ben echt lang van stof he, vind je het gek dat ik vaak geen zin heb om te bellen? Om te vertellen hoe het gaat? Ik moet gewoon vaker bloggen denk ik :-) x
