zondag 6 oktober 2013
Hersenspinsels
Gisteravond stond ik te koken. Kids waren een beetje aan het spelen en ik bedacht me dat het best wel fijn is om weer net als vroeger een beetje normaal te kunnen koken. Dat je een beetje brainless staat te choppen en te bakken en alleen vaag wat achtergrondgeluiden hoort ipv krijsende kids aan je been, ruzie of gewoon altijd wat aan de hand. Ik bedacht me dat Ries het ook altijd heerlijk vond om te koken. Zijn mooie dure koksmes ligt in de la. Ik durf er nooit zo mee te snijden, ik ben een beetje bang dat ik m'n vingers ermee afsnijd. Dat is eigenlijk dé smoes voor dat ik het eigenlijk zíjn mes vind en ik me dan onnodig pijnig met het feit dat hij hem niet meer kan gebruiken...
Anyways. Ik stond te koken en ik dacht yes, ik sta lekker te koken, gewoon een echte maaltijd.
En split second later bedacht ik me dat ik het helemaal niet leuk vond om te staan koken. Want omdat ik vind dat er regelmatig een echte maaltijd op tafel moet staan, is er nooit iemand die zegt goh wat heb je lekker gekookt schat. Over het algemeen is het namelijk bij voorbaat al iiiieuuwwww dat vind ik niet lekker of vliegt het eten linea recta op de grond. Je weet wel. Ja voor wie kook je in vredesnaam. Dát is nou het leuke van koken, dat je het samen deelt en opeet. Samen.
Nouja. Zo komen er af en toe honderden hersenspinsels langs, de ene dag meer dan de andere. Maar ik zeg eerlijk, nu de zomer soort van voorbij is en het buiten weer iets donkerder is, wordt het in m'n hoofd ook weer iets donkerder merk ik. Aangezien mijn hoofd nooit stilstaat, was ik me de afgelopen dagen nou serieus aan het afvragen wat er nou toch aan de hand is. En ik heb iets briljants bedacht al zeg ik het zelf. Want hoe kan het toch dat je je het ene moment helemaal prima en gezellig voelt en het de volgende dag weer helemaal mis is. Gaat dit nu de rest van mijn leven zo zijn? Is dat normaal? Ik zit vast tussen 2, 3 of 4 levens lijkt het, ik vlieg van heel vroeger naar toen met Ries, van een loodzware periode voor en na zijn dood naar het nu en de toekomst. Ik wil alleen maar in het hier en nu zijn en fijn terugdenken aan de mooie tijd die we samen en met ons gezin hadden, maar ik ben soms best wel in de war. Ik kan mijn gedachten niet sturen. Tis gewoon een zooitje zeg maar.
Als je door de dood van je geliefde ineens alle voor lief genomen zekerheden verliest en dwars door je verdriet en confrontaties heen moet, bouw je na verloop van tijd een soort bulletproof vest op. Daar waar eerst de aanblik van andere pappa's als een steek in het hart aankwamen, leer je jezelf hiervoor psychisch te wapenen en is het na bepaalde tijd minder pijnlijk. Heb ik ook in eerdere posts beschreven volgens mij. Hetzelfde geldt voor opmerkingen en meningen van anderen en zoveel pijnlijke en confronterende dingen die je op een dag meemaakt. Zo vaak gezien of gehoord. Je beschermlaag wordt dikker, je leert dingen beter te handelen. Maar toch. Op sommige onbedachtzame momenten, als je je kogelwerend vest even niet aan hebt, kunnen bepaalde aanblikken of woorden weer dwars door je hart gaan. En dan is het weer even zoooo pijnlijk om een kindje hand in hand tussen pappa en mamma in te zien lopen. Om Charly steeds bij 'andermans pappa' op schoot te zien kruipen en met hem handjes wil vasthouden. Het is altijd iemand anders' pappa en zo zal het altijd zijn. Als ik daar teveel bij nadenk, gaat het weer teveel bergafwaarts, dus probeer ik het niet te doen. Maar wat ik al zei, ik kan het niet helpen. Die hersenspinsels. Pffft.
Vandaag ook weer een klassiek voorbeeld. Zat er al een paar dagen aan te komen, je voelt dat je op weg naar beneden bent en je doet er niks aan. De triggers deze week waren o.a. apparaten die het niet doen. Die niet doen wat ik wil. Boven krijg ik steeds die digitale kaart van de tv niet aan de praat, heel stappenplan van ziggo klopt geen reet van affijn ik ben weer uren verder en het lukt nog steeds niet. Laat maar. Ff kopietje maken, problemen met cartridges, instellingen, wifi, printer spuitmonden, reiniging wat de fuck. Lieve hulplijnen met IT advies, maar nog steeds is het maar afwachten tot ik weer iets met m'n printer kan doen. Gewoon ff helemaal klote. Printen vanaf de pc lukte ook al niet, later wel zowaar zelf opgelost maar toch. Ik ben gewoon constant bezig met dingen aan de praat krijgen. En ik ben echt geen dombo op IT gebied (lees: eigenwijs ik kan het zelluf), maar je hebt van die dagen dat het zoooveel tijd kost. En ook de dames die zich er constant mee bemoeien en wel even helpen dingen in de printer te duwen en zo, geweldig. Ondertussen kon ik maar steeds geen oppas vinden...het lukte gewoon ff allemaal niet vandaag.
Toen Lois even wilde wii-en dat ding ging gewoon niet aan. Dat was echt en de druppel, ik moest echt keihard janken. Ik wist het gewoon niet meer, is dit een samenzwering van het universum ofzo?? Kom op ga door, logisch nadenken. Voor de honderdste keer zei ik dat tegen mezelf. Oke stekker, duuuhh sukkel. Heb je daarom nou zitten janken? Nouja. De batterijen van de afstandsbedieningen waren helemaal gelekt, nieuwe batterijen check, geluid ging niet meer zachter en als toppunt kletterde een andere afstandsbediening op de grond aan diggelen. En toen wist ik het zeker. Een samenzwering. Een test. Ben wel even klaar met die testen hoor...
Wat ook nog een fijne trigger voor vandaag was dat ik gisterochtend beneden kwam en door de kou op de ramen ineens rare afdrukken zag. Twee armen plus voorhoofd van iemand die naar binnen heeft staan koekeloeren. Echt een horror aanblik, ik kreeg er zo'n eng gevoel van. Lo of haar vriendinnetjes staan weleens zo door het raam te kijken en ik ging even heel logisch de opties na dat het vast niks was. Alleen dit zijn volwassen armen en handen die ik op het raam zie, echt vukking scary zag het eruit joh. Ik voelde me zo ontzettend kwetsbaar ineens, het idee dat iemand naar binnen heeft staan kijken. Heb geen idee hoe lang die afdruk er al op staat, normaal zie je dat ook niet zonder dat het raam van de kou is beslagen, maar ik maak mezelf weer gek. De dames zitten gezellig zingend aan het ontbijt ik heb gewoon een knoop in m'n maag. Wat voel je je dan weer kwetsbaar zo alleen met kleine kindjes zonder iemand die je tegen alles en iedereen beschermt. Als het moet ben ik heus wel stoer hoor, maar dat wil ik eigenlijk helemaal niet zijn. We gaan maar weer consequent het alarm erop gooien en die stomme horror afdrukken van het raam wassen.
Wat vandaag wel heel fijn was is dat we even met Andre en Bart mee gingen vissen. Eindelijk Lo's verjaarscadeautjes getest en jawel, een echte vis aan de haak. Lo vond het geweldig. En het was superweer, even die zonnestralen op je gezicht en een frisse neus halen. Fijn dat er een aantal mensen zijn die ons niet alleen met woorden maar ook met daden bijstaan. Het laatste half jaar heb ik eigenlijk steeds meer geaccepteerd dat we er toch echt alleen voorstaan. Hoe klote het soms ook is. Ondanks hulp en lieve mensen, als het erop aankomt ben je toch echt altijd weer alleen. Je moet alles zelf bedenken. Zoveel verantwoordelijkheden, zorgen, onzekerheden, die machteloosheid. Maar ook zelf met de meiden plezier maken, gek doen, trots zitten zijn en het leven maar lekker laten zijn wat het is, laten komen hoe het komt... Iedereen heeft zijn eigen leven met de lessen die daarbij horen, dus laat het maar komen dan.
Anyways. Ik stond te koken en ik dacht yes, ik sta lekker te koken, gewoon een echte maaltijd.
En split second later bedacht ik me dat ik het helemaal niet leuk vond om te staan koken. Want omdat ik vind dat er regelmatig een echte maaltijd op tafel moet staan, is er nooit iemand die zegt goh wat heb je lekker gekookt schat. Over het algemeen is het namelijk bij voorbaat al iiiieuuwwww dat vind ik niet lekker of vliegt het eten linea recta op de grond. Je weet wel. Ja voor wie kook je in vredesnaam. Dát is nou het leuke van koken, dat je het samen deelt en opeet. Samen.
Nouja. Zo komen er af en toe honderden hersenspinsels langs, de ene dag meer dan de andere. Maar ik zeg eerlijk, nu de zomer soort van voorbij is en het buiten weer iets donkerder is, wordt het in m'n hoofd ook weer iets donkerder merk ik. Aangezien mijn hoofd nooit stilstaat, was ik me de afgelopen dagen nou serieus aan het afvragen wat er nou toch aan de hand is. En ik heb iets briljants bedacht al zeg ik het zelf. Want hoe kan het toch dat je je het ene moment helemaal prima en gezellig voelt en het de volgende dag weer helemaal mis is. Gaat dit nu de rest van mijn leven zo zijn? Is dat normaal? Ik zit vast tussen 2, 3 of 4 levens lijkt het, ik vlieg van heel vroeger naar toen met Ries, van een loodzware periode voor en na zijn dood naar het nu en de toekomst. Ik wil alleen maar in het hier en nu zijn en fijn terugdenken aan de mooie tijd die we samen en met ons gezin hadden, maar ik ben soms best wel in de war. Ik kan mijn gedachten niet sturen. Tis gewoon een zooitje zeg maar.
Als je door de dood van je geliefde ineens alle voor lief genomen zekerheden verliest en dwars door je verdriet en confrontaties heen moet, bouw je na verloop van tijd een soort bulletproof vest op. Daar waar eerst de aanblik van andere pappa's als een steek in het hart aankwamen, leer je jezelf hiervoor psychisch te wapenen en is het na bepaalde tijd minder pijnlijk. Heb ik ook in eerdere posts beschreven volgens mij. Hetzelfde geldt voor opmerkingen en meningen van anderen en zoveel pijnlijke en confronterende dingen die je op een dag meemaakt. Zo vaak gezien of gehoord. Je beschermlaag wordt dikker, je leert dingen beter te handelen. Maar toch. Op sommige onbedachtzame momenten, als je je kogelwerend vest even niet aan hebt, kunnen bepaalde aanblikken of woorden weer dwars door je hart gaan. En dan is het weer even zoooo pijnlijk om een kindje hand in hand tussen pappa en mamma in te zien lopen. Om Charly steeds bij 'andermans pappa' op schoot te zien kruipen en met hem handjes wil vasthouden. Het is altijd iemand anders' pappa en zo zal het altijd zijn. Als ik daar teveel bij nadenk, gaat het weer teveel bergafwaarts, dus probeer ik het niet te doen. Maar wat ik al zei, ik kan het niet helpen. Die hersenspinsels. Pffft.
Vandaag ook weer een klassiek voorbeeld. Zat er al een paar dagen aan te komen, je voelt dat je op weg naar beneden bent en je doet er niks aan. De triggers deze week waren o.a. apparaten die het niet doen. Die niet doen wat ik wil. Boven krijg ik steeds die digitale kaart van de tv niet aan de praat, heel stappenplan van ziggo klopt geen reet van affijn ik ben weer uren verder en het lukt nog steeds niet. Laat maar. Ff kopietje maken, problemen met cartridges, instellingen, wifi, printer spuitmonden, reiniging wat de fuck. Lieve hulplijnen met IT advies, maar nog steeds is het maar afwachten tot ik weer iets met m'n printer kan doen. Gewoon ff helemaal klote. Printen vanaf de pc lukte ook al niet, later wel zowaar zelf opgelost maar toch. Ik ben gewoon constant bezig met dingen aan de praat krijgen. En ik ben echt geen dombo op IT gebied (lees: eigenwijs ik kan het zelluf), maar je hebt van die dagen dat het zoooveel tijd kost. En ook de dames die zich er constant mee bemoeien en wel even helpen dingen in de printer te duwen en zo, geweldig. Ondertussen kon ik maar steeds geen oppas vinden...het lukte gewoon ff allemaal niet vandaag.
Toen Lois even wilde wii-en dat ding ging gewoon niet aan. Dat was echt en de druppel, ik moest echt keihard janken. Ik wist het gewoon niet meer, is dit een samenzwering van het universum ofzo?? Kom op ga door, logisch nadenken. Voor de honderdste keer zei ik dat tegen mezelf. Oke stekker, duuuhh sukkel. Heb je daarom nou zitten janken? Nouja. De batterijen van de afstandsbedieningen waren helemaal gelekt, nieuwe batterijen check, geluid ging niet meer zachter en als toppunt kletterde een andere afstandsbediening op de grond aan diggelen. En toen wist ik het zeker. Een samenzwering. Een test. Ben wel even klaar met die testen hoor...
Wat ook nog een fijne trigger voor vandaag was dat ik gisterochtend beneden kwam en door de kou op de ramen ineens rare afdrukken zag. Twee armen plus voorhoofd van iemand die naar binnen heeft staan koekeloeren. Echt een horror aanblik, ik kreeg er zo'n eng gevoel van. Lo of haar vriendinnetjes staan weleens zo door het raam te kijken en ik ging even heel logisch de opties na dat het vast niks was. Alleen dit zijn volwassen armen en handen die ik op het raam zie, echt vukking scary zag het eruit joh. Ik voelde me zo ontzettend kwetsbaar ineens, het idee dat iemand naar binnen heeft staan kijken. Heb geen idee hoe lang die afdruk er al op staat, normaal zie je dat ook niet zonder dat het raam van de kou is beslagen, maar ik maak mezelf weer gek. De dames zitten gezellig zingend aan het ontbijt ik heb gewoon een knoop in m'n maag. Wat voel je je dan weer kwetsbaar zo alleen met kleine kindjes zonder iemand die je tegen alles en iedereen beschermt. Als het moet ben ik heus wel stoer hoor, maar dat wil ik eigenlijk helemaal niet zijn. We gaan maar weer consequent het alarm erop gooien en die stomme horror afdrukken van het raam wassen.
Wat vandaag wel heel fijn was is dat we even met Andre en Bart mee gingen vissen. Eindelijk Lo's verjaarscadeautjes getest en jawel, een echte vis aan de haak. Lo vond het geweldig. En het was superweer, even die zonnestralen op je gezicht en een frisse neus halen. Fijn dat er een aantal mensen zijn die ons niet alleen met woorden maar ook met daden bijstaan. Het laatste half jaar heb ik eigenlijk steeds meer geaccepteerd dat we er toch echt alleen voorstaan. Hoe klote het soms ook is. Ondanks hulp en lieve mensen, als het erop aankomt ben je toch echt altijd weer alleen. Je moet alles zelf bedenken. Zoveel verantwoordelijkheden, zorgen, onzekerheden, die machteloosheid. Maar ook zelf met de meiden plezier maken, gek doen, trots zitten zijn en het leven maar lekker laten zijn wat het is, laten komen hoe het komt... Iedereen heeft zijn eigen leven met de lessen die daarbij horen, dus laat het maar komen dan.
zaterdag 21 september 2013
Verjaardag Ries
Tis toch wel weer apart, Ries' verjaardag vandaag, 21 september. Misschien weer naïef van me, maar ik dacht echt dat het, nu voor de tweede keer zonder hem, beter zou zijn. Dat lees je toch overal, je moet alles een keer hebben meegemaakt het eerste jaar en daarna zal alles beter zijn. Eigenlijk weet je pas dat dat bullshit is, als je het zelf mag ervaren ;-)
Afgezien van een aantal gezellige dipjes, moet ik zeggen dat ik me eigenlijk best wel prima voel de laatste tijd. Loop nog wel wat te kloten met m'n maag, maar dat is lang niet meer zo erg als het geweest is. Ik voel me goed, doe ook wel leuke dingen, rustig aan, en met de meiden gaat het voor zover ik kan inschatten ook goed. We hebben het gezellig. Gisteren nog met z'n drieën op de bank, dekentjes, popcorn, film kijken. Heerlijk. Genietmoment.
De aanloop naar deze dag was ook wel oké, je weet dat ie gaat komen, maar ik had meer zoiets van we zien wel, doorademen en de dag gaat wel weer voorbij.
Maar eigenlijk om precies 0:00 uur ging er een soort wekker af. De wekker van verdriet. Meer een soort tijdbom, want om die tijd, bij het aanbreken van DIE dag, kan je aan niets anders denken dan dat het zo verschrikkelijk klote is dat Ries niet meer bij ons is. Het voelde zo verdrietig dat ik gewoon de hele tijd zit te wachten op iets wat nooit meer gaat komen. Ik wacht op zijn verjaardag. Maar die 'verjaar'dag gaat nooit meer komen. Niks beter, niks anders dit jaar, nog steeds helemaal klote en mega verdrietig.
Ik dacht nog hoe kom ik in vredesnaam deze dag weer door. Uiteindelijk wel in slaap gevallen, maar mijn dikke uitgehuilde ogen herinnerden mij direct na het wakker worden aan welke dag het nog steeds was. Was het maar een dagje verder. Hielp ook niet echt dat Charly weer heel lang heeft gehuild gisteravond, even was ik weer terug in de tijd met de wanhoop en verdriet om een ontroostbaar kind. Alleen.
Vanochtend onder de douche bedacht ik me hoe bizar het eigenlijk is dat je hele stemming door een bepaalde datum zo heel erg kan omslaan. Alles viel uit m'n handen, ik stootte me aan alles, kids luisterden niet en eigenlijk was ik volledig in de stress. Het was net of ik door die onwijze last op m'n schouders constant naar beneden werd geduwd. Hoofd hangend, terneergeslagen, verdrietig, alles klote. Op zo'n moment maar doorgaan is zo fucking moeilijk. Maar oefening baart kunst zeggen we dan maar. En ik heb al een paar jaar geoefend nu. Maar toch. Het is loodzwaar. Op naar zwemles. Ik kan Lois' badpak niet vinden en ik moet er eigenlijk heel hard om huilen, want het is haar enige badpak. Wtf gebeurt er toch. Ik sta aan het aanrecht en probeer rustig en bewust te ademen. Doorademen. Das het enige juiste wat ik kan doen vandaag.
Bedankt voor alle lieve berichtjes vandaag. Fijn dat er zoveel mensen zijn die nog steeds aan Ries denken.
Eind van de middag voelde de schouderlast al wat lichter en uiteindelijk zijn de dames weer veel te laat naar bed gegaan omdat we zo gezellig liedjes zaten te zingen. Ook voor pappa natuurlijk omdat het zijn verjaardag is en ach...wat maakt het ook uit...ik zing 'Lang zal ze leven' gezellig mee. Want dat doet hij ook. In ons hart. Voor altijd.
Morgen gaan we picknicken bij 'pappa's gras', gewapend met ballonnen en met een leesboekje met woordjes die Lo daar wil voorlezen. Maan, roos, vis enzo.
Ben zo trots op die meiden joh. Lois in groep 3, wat een dametje wordt het toch. En vandaag vol overgave gezwommen, een kanjer is het. Ze groeit ontzettend de laatste tijd. Zomaar op de stoel bij de tandarts (eindelijk!), zonder drama's bij de oogarts, een tijd geleden zou ze helemaal gaan flippen. Wat zal pappa trots zijn ;-)
Ze was laatst met kleine kussentjes een groot kussen aan het maken, formaat 'mens' zeg maar. Ze zei dat ze net deed of dat pappa was en heeft het grote kussen heeel lang en heeel hard zitten knuffelen. Dat was weer ff de harde waarheid onder ogen, ik lachte erom naar Lois, maar ik kon wel janken joh. Hartverscheurend.
Toen ze van de week naast me in bed lag en onrustig sliep, aaide ik haar over haar rug en hield haar vast. En dan nog steeds heb je dat soort momenten dat je je daar helemaal eng van voelt worden door een mega flashback dat niet zij, maar hij daar ligt. Ik draaide me geschrokken om en kroop diep onder de dekens. Gaat het dat nooit over. Nee. Ik denk het niet.
Charly gaat supergoed nu ze 24/7 bij haar moeder is. All she ever wanted denk ik dan maar, alleen voor moeders af en toe wat veel. Maarja. Ik geniet ook van d'r. Zij heeft het woord liefde uitgevonden denk ik soms, die verliefde blikken, gezoen en geknuffel, zo'n heerlijk kind. Vind het wel moeilijk om aan haar het fenomeen 'pappa' uit te leggen. De man op de foto is pappa, maar niet alle mannen zijn pappa. Op straat zegt ze ook gerust pappa tegen een wildvreemde meneer en als ik dan zeg dat dat een meneer is, heeft ze het weer een tijdje over de 'neer'. Vandaag zat ze weer op tv te wijzen naar 'pappa' en toen hebben we even samen foto's gekeken van pappa. Het moet ook zo verwarrend zijn voor die kleine meid. Ze heeft een pappa in de hemel, dat is zeg maar die man op de foto's en dat is de enige echte 'pappa'. Maar toch, in haar poppenhuis is er ook een pappa, Nijntje heeft een pappa en andere kindjes zeggen ook pappa. Maar niet tegen die man op de foto's. Wat is dan een pappa? Pappa is ook een steen met mooie bloemen, maar daar zien we weer niet die man van de foto's. Nouja. Ze is 2. Ooit zal ze het snappen. Mooi maar ook verdrietig om te zien hoe ze de ware keiharde wereld langzaam als een puzzel in haar hoofd aan het leggen is.
Maar ze hebben mij nog. En ik hun. Gelukkig. Gelukkig nog gelukkig. Zelfs vandaag. Toch wel weer blij als het morgen is xx
Afgezien van een aantal gezellige dipjes, moet ik zeggen dat ik me eigenlijk best wel prima voel de laatste tijd. Loop nog wel wat te kloten met m'n maag, maar dat is lang niet meer zo erg als het geweest is. Ik voel me goed, doe ook wel leuke dingen, rustig aan, en met de meiden gaat het voor zover ik kan inschatten ook goed. We hebben het gezellig. Gisteren nog met z'n drieën op de bank, dekentjes, popcorn, film kijken. Heerlijk. Genietmoment.
De aanloop naar deze dag was ook wel oké, je weet dat ie gaat komen, maar ik had meer zoiets van we zien wel, doorademen en de dag gaat wel weer voorbij.
Maar eigenlijk om precies 0:00 uur ging er een soort wekker af. De wekker van verdriet. Meer een soort tijdbom, want om die tijd, bij het aanbreken van DIE dag, kan je aan niets anders denken dan dat het zo verschrikkelijk klote is dat Ries niet meer bij ons is. Het voelde zo verdrietig dat ik gewoon de hele tijd zit te wachten op iets wat nooit meer gaat komen. Ik wacht op zijn verjaardag. Maar die 'verjaar'dag gaat nooit meer komen. Niks beter, niks anders dit jaar, nog steeds helemaal klote en mega verdrietig.
Ik dacht nog hoe kom ik in vredesnaam deze dag weer door. Uiteindelijk wel in slaap gevallen, maar mijn dikke uitgehuilde ogen herinnerden mij direct na het wakker worden aan welke dag het nog steeds was. Was het maar een dagje verder. Hielp ook niet echt dat Charly weer heel lang heeft gehuild gisteravond, even was ik weer terug in de tijd met de wanhoop en verdriet om een ontroostbaar kind. Alleen.
Vanochtend onder de douche bedacht ik me hoe bizar het eigenlijk is dat je hele stemming door een bepaalde datum zo heel erg kan omslaan. Alles viel uit m'n handen, ik stootte me aan alles, kids luisterden niet en eigenlijk was ik volledig in de stress. Het was net of ik door die onwijze last op m'n schouders constant naar beneden werd geduwd. Hoofd hangend, terneergeslagen, verdrietig, alles klote. Op zo'n moment maar doorgaan is zo fucking moeilijk. Maar oefening baart kunst zeggen we dan maar. En ik heb al een paar jaar geoefend nu. Maar toch. Het is loodzwaar. Op naar zwemles. Ik kan Lois' badpak niet vinden en ik moet er eigenlijk heel hard om huilen, want het is haar enige badpak. Wtf gebeurt er toch. Ik sta aan het aanrecht en probeer rustig en bewust te ademen. Doorademen. Das het enige juiste wat ik kan doen vandaag.
Bedankt voor alle lieve berichtjes vandaag. Fijn dat er zoveel mensen zijn die nog steeds aan Ries denken.
Eind van de middag voelde de schouderlast al wat lichter en uiteindelijk zijn de dames weer veel te laat naar bed gegaan omdat we zo gezellig liedjes zaten te zingen. Ook voor pappa natuurlijk omdat het zijn verjaardag is en ach...wat maakt het ook uit...ik zing 'Lang zal ze leven' gezellig mee. Want dat doet hij ook. In ons hart. Voor altijd.
Morgen gaan we picknicken bij 'pappa's gras', gewapend met ballonnen en met een leesboekje met woordjes die Lo daar wil voorlezen. Maan, roos, vis enzo.
Ben zo trots op die meiden joh. Lois in groep 3, wat een dametje wordt het toch. En vandaag vol overgave gezwommen, een kanjer is het. Ze groeit ontzettend de laatste tijd. Zomaar op de stoel bij de tandarts (eindelijk!), zonder drama's bij de oogarts, een tijd geleden zou ze helemaal gaan flippen. Wat zal pappa trots zijn ;-)
Ze was laatst met kleine kussentjes een groot kussen aan het maken, formaat 'mens' zeg maar. Ze zei dat ze net deed of dat pappa was en heeft het grote kussen heeel lang en heeel hard zitten knuffelen. Dat was weer ff de harde waarheid onder ogen, ik lachte erom naar Lois, maar ik kon wel janken joh. Hartverscheurend.
Toen ze van de week naast me in bed lag en onrustig sliep, aaide ik haar over haar rug en hield haar vast. En dan nog steeds heb je dat soort momenten dat je je daar helemaal eng van voelt worden door een mega flashback dat niet zij, maar hij daar ligt. Ik draaide me geschrokken om en kroop diep onder de dekens. Gaat het dat nooit over. Nee. Ik denk het niet.
Charly gaat supergoed nu ze 24/7 bij haar moeder is. All she ever wanted denk ik dan maar, alleen voor moeders af en toe wat veel. Maarja. Ik geniet ook van d'r. Zij heeft het woord liefde uitgevonden denk ik soms, die verliefde blikken, gezoen en geknuffel, zo'n heerlijk kind. Vind het wel moeilijk om aan haar het fenomeen 'pappa' uit te leggen. De man op de foto is pappa, maar niet alle mannen zijn pappa. Op straat zegt ze ook gerust pappa tegen een wildvreemde meneer en als ik dan zeg dat dat een meneer is, heeft ze het weer een tijdje over de 'neer'. Vandaag zat ze weer op tv te wijzen naar 'pappa' en toen hebben we even samen foto's gekeken van pappa. Het moet ook zo verwarrend zijn voor die kleine meid. Ze heeft een pappa in de hemel, dat is zeg maar die man op de foto's en dat is de enige echte 'pappa'. Maar toch, in haar poppenhuis is er ook een pappa, Nijntje heeft een pappa en andere kindjes zeggen ook pappa. Maar niet tegen die man op de foto's. Wat is dan een pappa? Pappa is ook een steen met mooie bloemen, maar daar zien we weer niet die man van de foto's. Nouja. Ze is 2. Ooit zal ze het snappen. Mooi maar ook verdrietig om te zien hoe ze de ware keiharde wereld langzaam als een puzzel in haar hoofd aan het leggen is.
Maar ze hebben mij nog. En ik hun. Gelukkig. Gelukkig nog gelukkig. Zelfs vandaag. Toch wel weer blij als het morgen is xx
dinsdag 17 september 2013
Foto 'pappa's gras'
Voor degenen die (nog) niet op de facebook pagina van Ries zitten, hier even een fotootje :-)
maandag 26 augustus 2013
Pappa's gras
Van de week gingen we de bloemetjes bij Ries wateren. We kwamen de tunnel net uit, langs de schutting van de begraafplaats en Charly roept keihard DAAAAAAG PAPPA!!! HALLOOOOO PAPPA'S GRAS!! Als in pappa's graf ;-)
Daar aangekomen gaat Charly op de rand van het graf zitten om wat torren en spinnen te aaien. Lois hielp met water geven en we gingen even zitten om snoepjes te eten.
Lo had het over de versierde kist van pappa. Over de handjes die Charly erop had gezet. En waarom we hem zo mooi hadden versierd en er nu niets meer van kunnen zien. Toen ik zei dat we er heeeel veel foto's van hadden, was het wel weer goed.
Toen we later weg liepen, zei Lois:
'Daar komen we toch allemaal te liggen als we dood zijn, mamma?'
'Ja hoor schat, gezellig toch?'
'Ja. Mam, wie van ons gaat er dan als eerste dood?'
'Nou, ik denk ik, als ik 100 ben ofzo'
'Ja dat denk ik ook' zei Lo.
'Maar maak je geen zorgen mam, dan zijn wij oud genoeg om voor onszelf te zorgen hoor'
'Inderdaad schat, dan kunnen jullie ook mooi zelf de bloemetjes water geven enzo hè?'
'Ja en zelf een volle gieter tillen mam'...
;-)
x
Daar aangekomen gaat Charly op de rand van het graf zitten om wat torren en spinnen te aaien. Lois hielp met water geven en we gingen even zitten om snoepjes te eten.
Lo had het over de versierde kist van pappa. Over de handjes die Charly erop had gezet. En waarom we hem zo mooi hadden versierd en er nu niets meer van kunnen zien. Toen ik zei dat we er heeeel veel foto's van hadden, was het wel weer goed.
Toen we later weg liepen, zei Lois:
'Daar komen we toch allemaal te liggen als we dood zijn, mamma?'
'Ja hoor schat, gezellig toch?'
'Ja. Mam, wie van ons gaat er dan als eerste dood?'
'Nou, ik denk ik, als ik 100 ben ofzo'
'Ja dat denk ik ook' zei Lo.
'Maar maak je geen zorgen mam, dan zijn wij oud genoeg om voor onszelf te zorgen hoor'
'Inderdaad schat, dan kunnen jullie ook mooi zelf de bloemetjes water geven enzo hè?'
'Ja en zelf een volle gieter tillen mam'...
;-)
x
Wat je niet ziet
Nou het gaat weer aardig hoor. Ik heb even geen overdreven gedachten meer, maar dat hele gedoe van vorige week heeft me toch wel heel even heel klein gekregen. Ook wel een leermoment. Vooral over jezelf leer je zo ontzettend veel in tijden van crisis. Nouja, crisis, zo voelt het ook weer niet. Tijden van weduwe zijn. Wat is het toch verschrikkelijk om je als 'last one standing' ouder zóveel zorgen te maken om je kinderen of om jezelf. Niet uit te leggen.
Maar we zijn er weer. En ik kan nog steeds zeggen dat het goed gaat. Een dip af en toe hoort erbij helaas. Alhoewel ze dan wel weer ineens schrikbarend diep kunnen zijn.
Daar waar het een hele lange periode pikzwart verdriet is geweest met af en toe wat witte vlekken blije momenten, veranderen op een gegeven moment je dagen in voorzichtig wit met zwarte vlekken. Ik denk dat na Australië mijn wereld iets lichter is geworden en zeg dan ook tegen mensen die het vragen dat het goed gaat met me. Met ons.
Dus. Het gaat goed. Ik krijg weleens de vragen 'ben je er al overheen?' of 'gaat het weer een beetje?' 'Heb je het allemaal al verwerkt?' Heus wel aardig bedoeld, maar dat is niet mijn definitie van 'goed'.
Dit is niet iets wat 'over' kan zijn of ineens 'voorbij' in de 'tijd die alle wonden heelt'. Zo werkt het gewoon niet. Het is niet een kwestie van oké we doen weer normaal.
We doen ons best om verder te hobbelen en ondanks het hervonden licht in ons nieuwe 'gezin van 3', wordt het er niet makkelijker op. Anders, maar niet makkelijker.
Ik dacht laatst weer even stoer te zijn en weer soort van te minglen met 'normale' mensen op een feestje. Dat was niet gelukt zeg maar. Ik ben maar weggelopen uit een gesprek wat ging over hoe lang mensen wel niet bij elkaar waren, gelukkige relaties en samen oud worden. Ben maar bij de kids gaan zitten. Die hebben het tenminste niet over dat soort dingen waar ik alleen maar bij kan denken dat Ries en ik ook heeeel graag samen heeel oud hadden willen worden...
Ik zie soms zoveel 'Richards' dat je er niet anders dan verdrietig om kan worden. Een 'Richard' met zijn dochtertje op zijn nek, een 'Richard' die met zijn meiden aan het zwemmen is, een 'Richard' die boodschappen doet, een 'Richard' die op vakantie heerlijk van zijn gezin geniet. Maar het is Ries niet. Het zijn allemaal andere mannen. Het blijft oneerlijk en onverteerbaar.
Zoveel wat je niet ziet, zoveel wat je niet kan uitleggen. Dat ik nog steeds niet met m'n handen in elkaar gevouwen kan zitten. Dat ik nog steeds niet 'zomaar' op zijn plekje op de bank kan gaan zitten. Of alleen al spontaan met een voet of een hoofd op zijn bedhelft terecht komen, dat gebeurt gewoon niet zonder dat er dingen door je hoofd gaan. Dat ik elke avond in de gaten houd wanneer het 22:22 is. En vooral dat ik nog veel te vaak op een dag bedenk wat hij verdorie niet allemaal van zijn meiden moet missen. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Bij het zien van zijn foto, kan ik soms minuten lang mijn gedachten en verdriet laten gaan. Ik snap het nog steeds niet, waarom hij. Het lijkt wel een ander leven. En dat was het ook. Een leven mét hem. En nu een leven zónder hem. Mis hem gewoon verschrikkelijk.
Maar verder gaat het goed ;-) dat bedoel ik dus. x
Maar we zijn er weer. En ik kan nog steeds zeggen dat het goed gaat. Een dip af en toe hoort erbij helaas. Alhoewel ze dan wel weer ineens schrikbarend diep kunnen zijn.
Daar waar het een hele lange periode pikzwart verdriet is geweest met af en toe wat witte vlekken blije momenten, veranderen op een gegeven moment je dagen in voorzichtig wit met zwarte vlekken. Ik denk dat na Australië mijn wereld iets lichter is geworden en zeg dan ook tegen mensen die het vragen dat het goed gaat met me. Met ons.
Dus. Het gaat goed. Ik krijg weleens de vragen 'ben je er al overheen?' of 'gaat het weer een beetje?' 'Heb je het allemaal al verwerkt?' Heus wel aardig bedoeld, maar dat is niet mijn definitie van 'goed'.
Dit is niet iets wat 'over' kan zijn of ineens 'voorbij' in de 'tijd die alle wonden heelt'. Zo werkt het gewoon niet. Het is niet een kwestie van oké we doen weer normaal.
We doen ons best om verder te hobbelen en ondanks het hervonden licht in ons nieuwe 'gezin van 3', wordt het er niet makkelijker op. Anders, maar niet makkelijker.
Ik dacht laatst weer even stoer te zijn en weer soort van te minglen met 'normale' mensen op een feestje. Dat was niet gelukt zeg maar. Ik ben maar weggelopen uit een gesprek wat ging over hoe lang mensen wel niet bij elkaar waren, gelukkige relaties en samen oud worden. Ben maar bij de kids gaan zitten. Die hebben het tenminste niet over dat soort dingen waar ik alleen maar bij kan denken dat Ries en ik ook heeeel graag samen heeel oud hadden willen worden...
Ik zie soms zoveel 'Richards' dat je er niet anders dan verdrietig om kan worden. Een 'Richard' met zijn dochtertje op zijn nek, een 'Richard' die met zijn meiden aan het zwemmen is, een 'Richard' die boodschappen doet, een 'Richard' die op vakantie heerlijk van zijn gezin geniet. Maar het is Ries niet. Het zijn allemaal andere mannen. Het blijft oneerlijk en onverteerbaar.
Zoveel wat je niet ziet, zoveel wat je niet kan uitleggen. Dat ik nog steeds niet met m'n handen in elkaar gevouwen kan zitten. Dat ik nog steeds niet 'zomaar' op zijn plekje op de bank kan gaan zitten. Of alleen al spontaan met een voet of een hoofd op zijn bedhelft terecht komen, dat gebeurt gewoon niet zonder dat er dingen door je hoofd gaan. Dat ik elke avond in de gaten houd wanneer het 22:22 is. En vooral dat ik nog veel te vaak op een dag bedenk wat hij verdorie niet allemaal van zijn meiden moet missen. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Bij het zien van zijn foto, kan ik soms minuten lang mijn gedachten en verdriet laten gaan. Ik snap het nog steeds niet, waarom hij. Het lijkt wel een ander leven. En dat was het ook. Een leven mét hem. En nu een leven zónder hem. Mis hem gewoon verschrikkelijk.
Maar verder gaat het goed ;-) dat bedoel ik dus. x
zaterdag 17 augustus 2013
Misselijk
Misselijk word ik ervan. Van mezelf? Of niet? Ik weet het niet. Maar wel dat ik niet van misselijkheid hou. Want dan ga je dood. Toch?
Nu al een tijdje last van, ik voel me gewoon niet goed, iets in m'n lijf is niet goed en eerlijk gezegd maakt het me doodsbenauwd. Want ik weet natuurlijk hoe dat gaat, misselijk, vage klachten, dan heb je kanker.
Inmiddels is mijn soort van paniektoestand een klein beetje meer handelbaar geworden, maar f#%$ wat is dit heftig voor mijn brains. Afgelopen donderdag echt in een soort shock de dag doorgekomen, omdat ik tussen alle misselijkheid door zat te bedenken wat ik nou zou moeten doen als ik op dit moment precies hetzelfde klotenieuws zou krijgen als Ries precies 2 jaar geleden. Wat een timing ook.
Lo over 2 weken haar eerste schooldag, zit ik straks wéér op die dag bij de oncoloog en hoor nu dat ik ZELF iets verschrikkelijks heb...
Ja wat ik al zei. Dat irritante apparaat tussen de oren gaat op tilt joh. Ik wil helemaal niet voelen wat ik voel, ik ga dood en ik wil nu van de dokter weten wanneer. Ik kon godzijdank snel komen en zat daar jankend te vertellen dat ik me af en toe zo misselijk voel. En van die steken. En rare pijntjes. Allemaal daar in je lijf waar veel mensen het toch maar vanzelfsprekend vinden dat alles maar keurig blijft draaien. Weet jij veel wat daar allemaal afspeelt daar binnen.
Ik voel me gewoon fucking verslagen door iets en ik weet niet eens wat het is. Maag is niet oké zei dok. Doet ook pijn als je erop drukt. Zie je wel. Zelfde als Ries. Ik krijg medicijnen voor mijn maag. Net als Ries. Ik krijg een bloedprikformulier mee. Net als Ries. En een doorverwijzing om een echo te laten maken. Net als Ries. Wat een déjà-vu. Ik wist het wel. En dan komt volgende week de dok onverwachts langs. Alleen weet ik nu dat ie nooit zomaar langs komt, maar alleen als er echt iets heel ergs is.
Anyways. Ik heb het nog even met hem over die dag van 2 jaar geleden. En hij drukt me op het hart dat zulk nieuws echt wel heel erg zeldzaam is en dat er ontzettend veel mensen rondlopen die deze meds krijgen. Dan zal ik het maar aannemen. Van hem wel. Ik heb een coole dok. Ries zei nog op één van zijn laatste levensdagen dat hij onze dok aan iedereen zou aanbevelen. Bij deze dan names Ries.
De echo zou trouwens puur voor mijn eigen gemoedstoestand zijn en niet omdat hij denkt dat er iets vreselijk mis is. Oké. Maar het kan natuurlijk wel. Als dat zo is wil ik het uiteraard wel weten dus ja, dan laat ik een echo maken. Ik vind het wel echt DOODeng. Eigenlijk durf ik niet. Maar ik moet van mezelf. Steeds als ik dat ene ziekenhuis daar wil ontlopen, lukt het niet. Ik móet daar blijkbaar naar binnen. Al die tijd nog niet geweest, maar nu ga ik.
Ik word gek als ik aan die echo denk. Alles komt terug. Terug waar ik dacht het net iets leger gemaakt te hebben.
Nou goed. Duim maar voor me x
Update 22/8: uitslagen bloed en echo waren goed <3
maandag 12 augustus 2013
12 augustus 2011
2 jaar geleden is het vandaag. 2 jaar alweer. Wat klinkt dat ontzettend lang geleden voor een dag die je nog als de dag van gisteren in je gedachten hebt. Een dag die al 2 jaar lang ELKE dag voorbij komt.
De dag dat Charly een week oud was. De dag dat mijn lieve vriendinnetje op kraamvisite kwam. De dag dat de kraamhulp haar laatste ochtend bij ons had.
Maar ook de dag dat de huisarts langskwam. En de dag dat Richards zijn doodsvonnis te horen kreeg. De dag die een einde maakte aan ons onbezorgde leven.
Lois en ik hadden net de kaart en het cadeautje aan kraamhulp Tamara gegeven. Een week lang had zij met Lois Rapunzel gekeken, broodjes gestampte muisjes gegeten en geknutseld. Ik had Charly net aan de borst gehad toen ik door het keukenraam onze huisarts richting voordeur zag lopen.
Blij verrast liet ik hem binnen in de overtuiging dat hij even op kraamvisite kwam - achteraf hebben we hier trouwens nog wel om gelachen :-)
Hij zei dat hij toevallig in de buurt was en voor Richard kwam. Naïeveling dat ik ben, zei ik dat ie aan het werk was, maar dat ik hem wel even kon bellen om iets door te geven. 'Nou, vraag maar even of ie thuis kan komen', zei de dokter.
Prima. Koffie voor de dok en terwijl we wachtten, had ik hele verhalen over hoe goed het wel niet met Charly ging en dat Lois' vriendje straks zou komen spelen.
Ries vertelde later dat hij na mijn telefoontje gelijk wist dat er serieuze stront aan de knikker was. Hij had die ochtend een echo gehad ivm aanhoudende klachten over misselijkheid. En toen hij daarna - wat ik nog niet wist - de doktersassistente daarover sprak, was de dokter toevallig net in gesprek met de echoscopist. En vervolgens werd hij door mij gebeld dat de dokter er was en vroeg of ie even thuis kon komen. 1+1.
Hij zei ook dat ie bij thuiskomst aan de ogen van de dokter zag dat hij iets verschrikkelijks moest gaan vertellen.
Charly was inmiddels van mijn oeverloze gelul in slaap gevallen en toen ik meer uit beleefdheid aan de dokter vroeg of Lois en de kraamhulp er bij konden blijven, zei hij dat ze wellicht beter even naar boven konden gaan. Pas op dat moment dacht ik 'huh?' en begon mijn hart sneller te kloppen. Ries ging naast me op de bank zitten. 'Ik heb de uitslag binnen en het is niet goed.' Ik voelde allebei onze harten als een razende tekeer gaan. 'Nee?' zei Ries vluchtig en haast nonchalant tussendoor. 'Er zijn uitzaaiingen in je lever gevonden'.
Daarna hoorde ik niks meer. Ries sloeg zijn arm om mij heen toen ik met stomheid was geslagen. Zombie-look. Met hand voor mijn mond. En ons slapende wondertje in mijn armen. Ik pakte hem ook stevig vast en voelde zijn hand soort van nerveus over mijn schouder aaien. Heb eigenlijk ook geen idee meer wat ze verder nog bespraken, maar het was vooral praktisch voor de vervolgstappen. CT scan vandaag nog. Maandag afspraak oncoloog voor uitslag.
Wat ik wel nog weet is dat de dokter zei dat ik misschien de speeldate van Lois maar moest afzeggen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Want zijn moeder was en is heel toevallig een allerliefste engel zonder wie ik op dat moment echt niet had gekund.
Ries moest gelijk weg naar het ziekenhuis voor de scan. Ik wilde mee, maar Ries zei dat alles goed zou komen en dat ik beter thuis bij de kindjes kon blijven. Kraamhulp tijd zat er ook op en kon verder ook weinig doen, dus toen..tja. Mijn lieve vriendinnetje was daar en had ook een mega shock natuurlijk, zo even gezellig op kraamvisite. Van ons gesprek weet ik weinig meer, zij uiteraard wel. Ik weet vooral nog dat ik, terwijl zij beneden de kids bezig hield, boven op bed heel hard en heel lang heb gehuild. Wat de FUCK just happened?? Ongeloof. Crushed. Gebroken. Bang. Alles. Onbeschrijflijk.
Huilend en wel heb ik een paar mensen gebeld. Ik weet amper meer hoe ik ze heb geshockeerd. Maar toen waren de tranen even op. En zaten we weer ff beneden. En oja Lois had een luizeneitje in haar haar. Alles wassen. Alle bedden. Alle soorten kussens. Alle knuffels. Het hele huis. Maandag was haar eerste schooldag. Ook dat nog. De dag dat we na het wegbrengen met de maxi cosi bij de oncoloog zaten om te horen hoe erg het was. Ze zei met een vriendelijk gezicht dat het 'heel triest' was. Alsof het niet erg was. Maar omdat iedereen het zo verschrikkelijk voor ons vond, kon er overmorgen al een stukje tumor worden weggesneden en dan vrijdag al de uitslag of chemotherapie nog ietsje levensverlengend zou kunnen zijn. Nou goed. Niet goed dus. En inderdaad zoals de oncoloog zei, heel triest.
Ik heb er nooit wat over opgezocht, slokdarmkanker. Kon ik niet. Ik wilde het gewoon niet weten. Ries wel. Hij zocht juist eindeloos naar alles over een oesophagus carcinoom. Hij vertelde me een keer dat iets van 90% hier binnen een jaar aan dood gaat. En de overige 10% binnen 2 jaar, zoiets. En dat zijn 'status' met allerlei uitzaaiingen wel de allerlaatste fase van de ziekte is. 'Dat je het weet' zei hij. Ik wist ook wel dat het erg was. Maar toch. Dit zijn harde feiten.
En het verloop in Ries' geval weten we inmiddels maar al te goed.
2 jaar plus 1 dag geleden was alles nog goed. Meer dan goed zelfs.
Het kan raar lopen allemaal.
Count your blessings x
zondag 11 augustus 2013
Partijtje Lo
Oja, die had ik natuurlijk beter eerst kunnen plaatsen, Lois' partijtje op 11 juli.
Cadeautjes aan het ontbijt, ijsjes trakteren op school, kinderpartijtje na school plus deel 2 van het partijtje bij Ries de volgende dag. Het was een superleuke dag voor het jarig Jetje!
Op de reptielen party thuis mocht iedereen een baardagaam, een schildpad, een kameleon en een slang voeren en vasthouden, dat was echt cool! En de volgende dag ook heel bijzonder, een picknick met ballonnen en veel lekkers op de begraafplaats met een paar vriendjes en hun lieve zusjes en moeders ;-)
Die houden we erin x
Cadeautjes aan het ontbijt, ijsjes trakteren op school, kinderpartijtje na school plus deel 2 van het partijtje bij Ries de volgende dag. Het was een superleuke dag voor het jarig Jetje!
Op de reptielen party thuis mocht iedereen een baardagaam, een schildpad, een kameleon en een slang voeren en vasthouden, dat was echt cool! En de volgende dag ook heel bijzonder, een picknick met ballonnen en veel lekkers op de begraafplaats met een paar vriendjes en hun lieve zusjes en moeders ;-)
Die houden we erin x
Vakantie
Ik schrik soms een beetje als ik zie hoe lang ik hier wel niet geschreven heb. Vind het altijd leuk om te schrijven alleen ik neem er niet altijd de tijd voor. Tegenwoordig ben ik heel wat aan het lezen eigenlijk. Wie had dat gedacht zeg, ik lezen. Over sommige dingen wil ik gewoon veel weten denk ik ;-) Daarbij ben ik meer dingen aan het schrijven, dus staat dit blog soms ff op een laag pitje. Ik waardeer het wel echt heel erg dat er nog altijd mensen zijn die steeds mijn blog 'checken' of er al wat nieuws staat. Altijd leuk om te horen ;-)
Ik vind het eigenlijk best wel goed gaan. Schrijf ik nu. Wat is goed denk ik dan. Ook maar betrekkelijk. Een waardeoordeel van hoe je je voelt, van hoe je zelf vindt dat je leeft of welk gevoel het leven jou geeft? Ik vind het in ieder geval fijn dat ik er ben. Jammer genoeg zonder Ries, dat wel, maar mét onze meiden. En ik geniet van ze. Pure quality time zo in de schoolvakantie. Wat een verschil met vorig jaar toen ik echt niet wist hoe ik die hele 6 weken door moest komen als de 24/7 entertainment commissie. Nu is het anders. Ik denk echt dat Australiê daar heel veel mee te maken heeft. De ommekeer. Tis leuk met z'n drietjes en ik prijs me heel gelukkig met die 2 heerlijke meiden!
Ik denk veel aan de mooie tijd die we daar hadden. Vooral ook aan het verschil van gevoel daar en bedenk dan hoe ik dat hier ook kan creëren. En dat lukt best wel goed. Leven in het nu. Mooie momenten zien en ervan genieten. Vandaag nog met de dametjes naar de kinderboerderij. Ze huppelden voor me uit - althans, Lois huppelde en Charly deed haar na met een soort hink-stap-sprong ;-) Ik schoot in de lach en dacht wow, wat geniet ik van deze meiden. Zoiets kleins als een huppeltje. Zo simpel is het eigenlijk. Maar je moet het wél zien!
Ik tel de weken in ieder geval niet meer af zo in de vakantie. We hadden niet zoveel plannen eigenlijk, maar zijn net terug van een weekje Vlieland. Dat was echt super! Mee met moeders die daar een huisje had gehuurd en vlakbij de camping waar zuslief met gezin stond. Elke dag knutseluur en kindertheater op de camping, heerlijke rust en tenten bouwen in het huisje in de duinen en schelpen zoeken, zwemmen en bodyboarden op het strand. En de hele bootreis vanaf Harlingen was op zich ook al een hele happening natuurlijk, de meiden vonden het allemaal geweldig. En ik ook ;-)
En natuurlijk Charly's verjaardag daar! Het wordt al een hele dame joh. Ze is 2 en zegt vooral veel 'niet' in plaats van 'nee' ;-) Natuurlijk hebben we het huisje en de tuin versierd (een keer niet alleen, dat was al fijn), taart gegeten, cadeautjes uitgepakt en er een feestelijke dag van gemaakt. Maarja. Er blijft altijd een maarja. Net als vorige maand bij Lois' verjaardag. Het gemis blijft extra klote op zo'n dag. Maarja...
Een weekje Drenthe bij Art en Sas eind juli was ook relaxed. Superheet dus weinig gedaan, lekker in de tuin rond de zwembaden gechilled ;-) Wat is het toch fijn om écht goede vrienden te hebben.
En nu de rest van augustus. Niet alleen vakantiemaand, maar ook de maand die ooit alles veranderde. Ik weet nog dat ik vorig jaar schreef dat augustus na april de moeilijkste maand is. Eigenlijk zijn alle maanden dat, maar nu in augustus dwalen de gedachten meer af. Als een film.
Maar we zijn ook weer nieuwe films aan het maken. De films van nu. Nu even de zomervakantie-van 2013-film...
Ik vind het eigenlijk best wel goed gaan. Schrijf ik nu. Wat is goed denk ik dan. Ook maar betrekkelijk. Een waardeoordeel van hoe je je voelt, van hoe je zelf vindt dat je leeft of welk gevoel het leven jou geeft? Ik vind het in ieder geval fijn dat ik er ben. Jammer genoeg zonder Ries, dat wel, maar mét onze meiden. En ik geniet van ze. Pure quality time zo in de schoolvakantie. Wat een verschil met vorig jaar toen ik echt niet wist hoe ik die hele 6 weken door moest komen als de 24/7 entertainment commissie. Nu is het anders. Ik denk echt dat Australiê daar heel veel mee te maken heeft. De ommekeer. Tis leuk met z'n drietjes en ik prijs me heel gelukkig met die 2 heerlijke meiden!
Ik denk veel aan de mooie tijd die we daar hadden. Vooral ook aan het verschil van gevoel daar en bedenk dan hoe ik dat hier ook kan creëren. En dat lukt best wel goed. Leven in het nu. Mooie momenten zien en ervan genieten. Vandaag nog met de dametjes naar de kinderboerderij. Ze huppelden voor me uit - althans, Lois huppelde en Charly deed haar na met een soort hink-stap-sprong ;-) Ik schoot in de lach en dacht wow, wat geniet ik van deze meiden. Zoiets kleins als een huppeltje. Zo simpel is het eigenlijk. Maar je moet het wél zien!
Ik tel de weken in ieder geval niet meer af zo in de vakantie. We hadden niet zoveel plannen eigenlijk, maar zijn net terug van een weekje Vlieland. Dat was echt super! Mee met moeders die daar een huisje had gehuurd en vlakbij de camping waar zuslief met gezin stond. Elke dag knutseluur en kindertheater op de camping, heerlijke rust en tenten bouwen in het huisje in de duinen en schelpen zoeken, zwemmen en bodyboarden op het strand. En de hele bootreis vanaf Harlingen was op zich ook al een hele happening natuurlijk, de meiden vonden het allemaal geweldig. En ik ook ;-)
En natuurlijk Charly's verjaardag daar! Het wordt al een hele dame joh. Ze is 2 en zegt vooral veel 'niet' in plaats van 'nee' ;-) Natuurlijk hebben we het huisje en de tuin versierd (een keer niet alleen, dat was al fijn), taart gegeten, cadeautjes uitgepakt en er een feestelijke dag van gemaakt. Maarja. Er blijft altijd een maarja. Net als vorige maand bij Lois' verjaardag. Het gemis blijft extra klote op zo'n dag. Maarja...
Een weekje Drenthe bij Art en Sas eind juli was ook relaxed. Superheet dus weinig gedaan, lekker in de tuin rond de zwembaden gechilled ;-) Wat is het toch fijn om écht goede vrienden te hebben.
En nu de rest van augustus. Niet alleen vakantiemaand, maar ook de maand die ooit alles veranderde. Ik weet nog dat ik vorig jaar schreef dat augustus na april de moeilijkste maand is. Eigenlijk zijn alle maanden dat, maar nu in augustus dwalen de gedachten meer af. Als een film.
Maar we zijn ook weer nieuwe films aan het maken. De films van nu. Nu even de zomervakantie-van 2013-film...
woensdag 10 juli 2013
Lois 6!
Zo dat is weer gebeurd. Versieren, slingers ophangen, ballonnen opblazen, stoel versieren, traktatie voor de klas en de juffentraktatie klaarmaken...en dat allemaal alleen. Niks gezelligs aan. Technisch gezien gaat het best prima alleen, maar tis gewoon niet leuk. En het duurt altijd zo lang. Niet als je 1 slinger ophangt hoor, maar wel als je wil dat het jouw halfweesje - behalve haar allerliefste pappa dan - nergens aan ontbreekt. Alles ligt klaar, mevrouw zal weer een geweldige dag hebben, dus ik ben soort van blij.
Maarja. Het is gewoon zo jammer allemaal. Vooral jammer voor Ries. Hier wil je toch gewoon bij zijn als pappa. Als hij dan echt niet gewoon terug kan komen, mogen we hem dan echt niet een dagje over laten komen? Of een uurtje? Of alleen om zijn oudste dochter een dikke verjaardagsknuffel te geven?
Leuk verzonnen. Jammer maar helaas.
Ik weet zeker dat ie er bij is hoor, maar toch. Je weet wel...
Gelukkig heeft Lo precies aangegeven wat ze wel en niet wil. Al maanden geleden zei ze dat ze écht geen grote mensen feest wil met het huis vol mensen. Prima meid, no worries. Wel een partijtje met slangen en andere reptielen vasthouden (een soort australië-feestje :-) en dan liefst ook picknicken bij pappa's graf. Dat doen we dan de dag erna met iets minder vriendjes plus aanhang (moeders en zusjes), wordt ook weer gezellig met wat ballonnen enzo :-)
We zien het allemaal wel. Morgenochtend dus eerst cadeautjes, dan op school trakteren en 's middags partijtje...dan hebben we nog voor het weekend alles gehad :-)
Die Lois. 6 jaar geleden geboren, 11 juli om 6.20 uur. Ik zat haar voor het slapen gaan te vertellen hoe dat ging met de bevalling en haar geboorte enzo. Ik realiseerde me ook dat ik nu de enige ben die weet hoe dat toen ging. Toen. Toen Ries er nog was. Toen hij dit mooiste moment van zijn leven meemaakte. Samen ouder worden. Samen ouder van een bijzondere dame. Alleen niet samen ouder worden en niet samen je kind ouder zien worden...
Het is niet anders. We gaan er weer een mooie dag van maken. Die dan weer de boeken in kan als een blije en gelukkige verjaardag. Want dat kan nog steeds, ook als je pappa dood is. En die pappa zal zowat van zijn wolk af stralen van trots. Zijn meissie 6 jaar xxx
dinsdag 9 juli 2013
De buurman van Ries
Een paar weken terug liep ik met Charly op de begraafplaats en gingen we een gietertje water halen. Net voor ons kwam een oudere, vriendelijke man bij het water aan en pakte de gieter voor onze neus weg. Ik dacht nog shit, ziet ie niet dat het met Charly een uur duurt voor we bij de dichtstbijzijnde gieter aankomen. En zoveel mooie bloeiende bloemen als bij Ries staan er niet op de meeste graven, dus heeft hij die gieter wel echt nodig? Nouja. Hij was oud en wij hadden nog jonge bene. ;-) Vrolijk lopen we naar de gieter verderop. Ik zie niet vaak mensen bij de graven vlakbij Ries, dus nieuwsgierig hield ik in de gaten waar deze beste man met de gieter naartoe liep. Kon het niet goed zien, maar toen we later al schuifelend met de volle gieter ('Tally zelluf tilluh') dichterbij kwamen, was ik blij verrast dat we eindelijk iemand zagen in Ries z'n straatje. Misschien raar om te zeggen, maar de graven om die van Ries heen worden op een gegeven moment toch ook wel een beetje eigen. De namen, maar ook de 'verzorging' zeg maar, de ene krijgt wekelijks verse bloemen, de ander elke paar maanden mooie nieuwe hortensia's, sommigen vegen of harken alleen een beetje, van alles wat 'de nabestaande' zichzelf therapeutisch toebedeelt. Zelf ga ik er niet heen omdat de plek zelf mij troost biedt, ik wil gewoon dat het tuintje er zo mooi mogelijk voor Ries bij ligt. Heel irritant ook als er potten zijn omgevallen, bloemen door de regen plat liggen of door de zon half verlept (uuhh schrijf je dat zo?) erbij staan, vogelschijt of modder op de steen ligt. Je hoort het: Therapeutisch. Beetje tuinieren is goed voor de geest. En gezellig dat ik bezig ben, doe ik meestal ook dingetjes voor straatgenootjes, even wat blad van de steen vegen, potten rechtzetten, bijwateren of dode takjes weghalen. Beetje de goeie buur uithangen. Of verderop bij het graf waar een man altijd in zijn rolstoel de grootste moeite heeft om alleen al de kaars aan te steken. Laat staan de omgewaaide potten recht te zetten. Doe ik dan als verrassing. Tis er best gezellig vind ik, niet echt verdrietig. Soms wel hoor. Als ik iets kom laten zien aan Ries bijvoorbeeld. Dan is het nog steeds bizar dat hij er echt niet meer is. Of als ik op bepaalde dagen niet zo goed weet wat ik moet, dan ga ik op de automatische piloot ff langs. En ik schrijf net nog dat ik er niet echt troost zoek..nouja toch een beetje dan. Maar als ik er teveel bij nadenk, dan zie ik alleen maar voor me hoe en hoe diep zijn lijf daar ligt, met zijn lievelingsbloesje aan en zijn slippers. Dan vraag ik me af hoe dat er nu uitziet. En dan denk ik maar snel aan iets anders. Lo werd laatst ook heel verdrietig toen ik uitlegde dat een lijf verteert en dat alleen de botten overblijven. Dat was iets te veel realiteit voor een 5-jarig meisje, want ze wilde vooral dat pappa heel mooi zou blijven. Weer van geleerd zeg maar. De harde waarheid is niet altijd nodig. Dat 'mooie' (??) beeld van pappa's dode lijfje moet ze vooral nog zo lang mogelijk vasthouden, dus gaf ik er maar een draai aan dat dat dan pas over miljoenen jaren is, net als bij de dino's. Ik zeg maar wat.
Nou goed, de begraafplaats. Onderdeel van mijn leven. Helaas.
Terug naar de mysterieuze man. We kwamen dichterbij en toen zag ik het. YES! Eindelijk zie ik de buurman! Wat leuk dacht ik en enthousiast stel ik mezelf en Charly voor. Eindelijk de persoon achter het graf links van Ries. Een apart gesprek heb je dan ook wel, want wat je normaal niemand vraagt op een begraafplaats, maar wel zou willen weten, vroegen wij wel. Wie is dat daar? Hoe dood gegaan? Dat soort dingen. Hij was ook net zo blij als ik. Hij vroeg zich ook al af over Ries, zo jong enzo. En hij vroeg naar de F1 wagen en de steen uit Spa die er lagen, hij is ook racegek namelijk. Sterker nog, hij had zelf grand-prix op Spa Francorchamps gereden op zijn motor. En Zandvoort enzo, hij zei er verder niet veel over, maar had het wel over een reünie van oud-grandprix winnaars op Spa laatst. En dat hij net als Ries ook een Honda CBR600FSport heeft gehad. Nu heeft ie nog een paar motoren staan, maar rijdt ie vooral op zijn Ducati. Met o.a. de Ducati club waar hij nog heel actief mee bezig is. Wow. Als Ries dat hoort joh, zo'n motorgek naast hem! Nouja, zijn vrouw en schoonmoeder dan. En eigenlijk ook zijn toekomstige buurman! En wellicht ook de mijne, cool zeg! Dat we nu al kennis hebben mogen maken en ooit misschien wel naast elkaar komen te liggen ;-)
Hij had een afspraak anders hadden we wel uren kunnen kletsen joh. Mooi. Gelukkig vroeg ik nog om zijn naam. 'Leen' zei hij, en wees naar de steen voor zijn achternaam.
Eenmaal thuis aangekomen kon ik toch niet laten om hem even te googlen. Grand-prix winnaar word je toch niet zomaar, dus mijn interesse was zeker gewekt. Kom ik toch een archief tegen zeg! Foto's van hem in zijn jonge jaren (nu een jaar of 80), raceverslagen en levensverslagen van een ware - en ik citeer - Held van Toen. Cool man. En ik heb gewoon een afspraak met hem dat we elkaars tuintjes ook netjes houden, wateren, dooie knoppen weghalen en van elkaar spulletjes (veger, hark enzo) gebruik mogen maken. Net een gewone vent.
Ik dacht nog, je zou hier een tv-programma van kunnen maken joh. Een soort Hello Goodbye op de begraafplaats, genoeg aangrijpende verhalen lijkt mij.
En beroemd of niet, uiteindelijk lig je toch met allemaal minder bekende lijfjes onder de grond. Maar hij boft, hij ligt straks naast Ries ;-)
Nou goed, de begraafplaats. Onderdeel van mijn leven. Helaas.
Terug naar de mysterieuze man. We kwamen dichterbij en toen zag ik het. YES! Eindelijk zie ik de buurman! Wat leuk dacht ik en enthousiast stel ik mezelf en Charly voor. Eindelijk de persoon achter het graf links van Ries. Een apart gesprek heb je dan ook wel, want wat je normaal niemand vraagt op een begraafplaats, maar wel zou willen weten, vroegen wij wel. Wie is dat daar? Hoe dood gegaan? Dat soort dingen. Hij was ook net zo blij als ik. Hij vroeg zich ook al af over Ries, zo jong enzo. En hij vroeg naar de F1 wagen en de steen uit Spa die er lagen, hij is ook racegek namelijk. Sterker nog, hij had zelf grand-prix op Spa Francorchamps gereden op zijn motor. En Zandvoort enzo, hij zei er verder niet veel over, maar had het wel over een reünie van oud-grandprix winnaars op Spa laatst. En dat hij net als Ries ook een Honda CBR600FSport heeft gehad. Nu heeft ie nog een paar motoren staan, maar rijdt ie vooral op zijn Ducati. Met o.a. de Ducati club waar hij nog heel actief mee bezig is. Wow. Als Ries dat hoort joh, zo'n motorgek naast hem! Nouja, zijn vrouw en schoonmoeder dan. En eigenlijk ook zijn toekomstige buurman! En wellicht ook de mijne, cool zeg! Dat we nu al kennis hebben mogen maken en ooit misschien wel naast elkaar komen te liggen ;-)
Hij had een afspraak anders hadden we wel uren kunnen kletsen joh. Mooi. Gelukkig vroeg ik nog om zijn naam. 'Leen' zei hij, en wees naar de steen voor zijn achternaam.
Eenmaal thuis aangekomen kon ik toch niet laten om hem even te googlen. Grand-prix winnaar word je toch niet zomaar, dus mijn interesse was zeker gewekt. Kom ik toch een archief tegen zeg! Foto's van hem in zijn jonge jaren (nu een jaar of 80), raceverslagen en levensverslagen van een ware - en ik citeer - Held van Toen. Cool man. En ik heb gewoon een afspraak met hem dat we elkaars tuintjes ook netjes houden, wateren, dooie knoppen weghalen en van elkaar spulletjes (veger, hark enzo) gebruik mogen maken. Net een gewone vent.
Ik dacht nog, je zou hier een tv-programma van kunnen maken joh. Een soort Hello Goodbye op de begraafplaats, genoeg aangrijpende verhalen lijkt mij.
En beroemd of niet, uiteindelijk lig je toch met allemaal minder bekende lijfjes onder de grond. Maar hij boft, hij ligt straks naast Ries ;-)
dinsdag 18 juni 2013
Vaders
Daar was ie weer, vaderdag. Voor kleine kinderen mét vader een dag om iets te knutselen voor pappa, hem te overladen met liefde en hem extra te laten weten hoeveel je van hem houdt. Voor de meiden hier is het dus in die zin elke dag vaderdag.
Op facebook word je overspoeld met fijne vaderdag wensen en foto's van vaderdagcadeaus en dan doet zo'n dag eigenlijk toch wel weer pijn. Alleen al door de band die ik met mijn eigen vader heb, vind ik het hartverscheurend dat mijn meiden dat nooit op die manier voor hun vader kunnen voelen. Die onvoorwaardelijke vaderliefde zeg maar. En natuurlijk zullen ze van mij alles horen over hoe gek hun pappa met ze was, hoe gezegend hij zich voelde en hoeveel die kleine meiskes voor hem betekenden, maar das niet hetzelfde. Verre van. En elke dag is er wel iets waardoor ik nog meer besef hoe groot het gemis in hun verdere leven zal zijn. Ik zie een foto van een vader met dochter de bruid aan de arm en ik besef me, dit gemis gaat veel verder dan ik me op dit moment nog kan voorstellen.
Ook al heb ik ze lief voor twee, knuffel ik ze voor twee, ben ik trots voor twee, moedig ik ze aan voor twee, steun ik ze voor twee: Die nummer twee is niet hier.
Bij een simpel kinderboekje bij de Bruna zit ik vaak al te scannen in hoeverre de zogenaamde ideale gezinsformatie mét pappa voorbij komt. Wil de dames natuurlijk niet onnodig kwellen. Je zal je versteld staan hoe vaak zij hier nu al mee moeten dealen. Voor onze vakantie down under had ik een Zandkasteel dvd-tje besteld en van tevoren uitgebreid gecheckt of er geen thema's in voor kwamen met die zojuist genoemde gezinsformatie, puur om ze niet constant eraan te laten herinneren dat wij blijkbaar niet normaal zijn. Zitten de dames te kijken, wat denk je, thema groot en klein, muis en olifant enzo, zit er een filmpje bij van een hele grote pappa en hoe hij de allergrootste, sterkste en liefste vader van de hele wereld is. De dvd stond op en ik dacht nee hè. En geloof me ik heb deze dvd váák gehoord. En elke keer gilt Lois keihard 'neeeeeee hoor, MIJN pappa is de allersterkste!!!!' Wel heel schattig natuurlijk en heel fijn dat ze weet, na alle moeite die ik ervoor doe om dat duidelijk te maken, dat ze wel 'gewoon' een vader heeft en ook tegenover vriendinnetjes meedoet met opscheppen over hun pappa. En toch. Die opmerkingen naar aanleiding van zo'n filmpje dat toch door de strenge controles is geglipt, doen wel pijn. Recht door je hart. Heb dan toch een beetje het idee dat ik ze voor de gek hou. Ook al vertel ik geen onwaarheden. Nou goed. Dit krijgt vanzelf wel vorm denk ik. Naar eigen behoefte.
Zo ook op vaderdag. De landelijke vaderdag bedoel ik dan, waar je blijkbaar aan mee moet doen. Wist niet zo goed wat ik ermee moest, dus vroeg ik Lois wat ze wilde. Die vond het eigenlijk niet zo belangrijk, hoefde niet zo nodig iets speciaals, dus hebben we alleen wat extra kusjes naar de hemel geblazen en een mooi vrolijk kaarsje aangestoken. Het vaderdagknutseldingetje van school had ze maar gewoon voor mamma gemaakt, 'omdat pappa het niet meer kon gebruiken' zei ze. Het versje voorop het cadeautje aan pappa gericht was heel mooi, maar totaal niet geschikt voor dode pappa's. Ik weet het, lieve juffen, het is ook niet makkelijk om iets te maken wat bij iedereen past, maar het leert mij weer dat ik met dit soort 'belangrijke' dingen meer handvaten wil toereiken aan diegenen die soms ook niet zo goed weten wat ze met de dode pappa van Lois aanmoeten ;-) Dat komt wel goed.
Voorlopig zijn we er weer een jaartje vanaf, die ene dag dat ook andere kindjes vaderdag vieren. En nu komt Lois' verjaardag eraan. De tweede keer zonder haar pappa. Zij ziet het dan wel niet zo, maar ik wel. Ze heeft al een tijd geleden aangegeven dat ze niet meer een groot tuinfeest wil, veeeel te druk en veeeel te veel herrie... Wel jammer op zich, maar geeft ook wel wat rust voor de evenementenafdeling en des te meer reden om weer es wat meer 1 op 1 met gezellige mensen af te spreken. Wel zei Lois ineens, nadat ik voor haar partijtje van alles had geregeld, dat ze ook wel bij pappa's graf wil picknicken. Trots dat ze dat aangaf, stelde ik voor om dat dan de volgende dag te doen met iets minder kids, maar wel in het teken van haar verjaardag, dus met taart en limo. En dan vragen we de genodigden om een mooie troosttekening voor Lois te maken omdat het 'best wel heel erg jammer is dat ze haar pappa op haar verjaardag moet missen'. Mooi gebaar, afgekeken van een vriendin en collega-jonge weduwe. Zoals zoveel nieuwe ideeën die ik van meer weduwe-meiden krijg om Lois en Charly geheel naar eigen behoefte invulling te geven aan dit gemis. Mooi.
'Pappa, kom es!' hoor ik ergens uit één van de achtertuinen vlakbij. Pappa, kan je me even helpen, pappa, zullen we samen wat bouwen? Kom maar schat, pappa gaat je leren fietsen. Zo, pappa zal dat wel even maken. Ik lig in mijn hangmat en hoor het allemaal zo aan. Wat heerlijk om dat woord PAPPA zo te kunnen gebruiken en niet te hoeven refereren naar de dood, de hemel, foto's of spullen van pappa, maar echt tegen een pappa te kunnen praten. Hem te knuffelen, mee te stoeien, veel te hard op de schommel geduwd te worden, met een professionele opgevoerde radiografische auto te racen, hem te voelen, in zijn neus te knijpen of lekker gek doen... Laatst op zwemles stond ik als enige moeder verdorie met wel 5 vaders in de kleedkamer die hun dochters hielpen met badpak aantrekken. Tja. Ik kan nog wel een miljoen dingen opnoemen. Ik hoop alleen maar dat ze het beseffen. Dat elke vader die zijn kindjes wél kan knuffelen zich dondersgoed beseft hoeveel geluk hij heeft dat hij elk jaar maar weer een jaartje ouder MAG worden. En hoeveel geluk die kindjes hebben dat zij hun vader wél nog kunnen vastpakken.
Voor zoveel mensen bijna vanzelfsprekend. Dat onbezorgde. Tot het ineens toch anders loopt. Op de dag van het schokkende nieuws een week na Charly's geboorte, besefte ik pas hoe onbezorgd ons leven daarvoor was. Dus. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen mensen: Count your blessings!
Op facebook word je overspoeld met fijne vaderdag wensen en foto's van vaderdagcadeaus en dan doet zo'n dag eigenlijk toch wel weer pijn. Alleen al door de band die ik met mijn eigen vader heb, vind ik het hartverscheurend dat mijn meiden dat nooit op die manier voor hun vader kunnen voelen. Die onvoorwaardelijke vaderliefde zeg maar. En natuurlijk zullen ze van mij alles horen over hoe gek hun pappa met ze was, hoe gezegend hij zich voelde en hoeveel die kleine meiskes voor hem betekenden, maar das niet hetzelfde. Verre van. En elke dag is er wel iets waardoor ik nog meer besef hoe groot het gemis in hun verdere leven zal zijn. Ik zie een foto van een vader met dochter de bruid aan de arm en ik besef me, dit gemis gaat veel verder dan ik me op dit moment nog kan voorstellen.
Ook al heb ik ze lief voor twee, knuffel ik ze voor twee, ben ik trots voor twee, moedig ik ze aan voor twee, steun ik ze voor twee: Die nummer twee is niet hier.
Bij een simpel kinderboekje bij de Bruna zit ik vaak al te scannen in hoeverre de zogenaamde ideale gezinsformatie mét pappa voorbij komt. Wil de dames natuurlijk niet onnodig kwellen. Je zal je versteld staan hoe vaak zij hier nu al mee moeten dealen. Voor onze vakantie down under had ik een Zandkasteel dvd-tje besteld en van tevoren uitgebreid gecheckt of er geen thema's in voor kwamen met die zojuist genoemde gezinsformatie, puur om ze niet constant eraan te laten herinneren dat wij blijkbaar niet normaal zijn. Zitten de dames te kijken, wat denk je, thema groot en klein, muis en olifant enzo, zit er een filmpje bij van een hele grote pappa en hoe hij de allergrootste, sterkste en liefste vader van de hele wereld is. De dvd stond op en ik dacht nee hè. En geloof me ik heb deze dvd váák gehoord. En elke keer gilt Lois keihard 'neeeeeee hoor, MIJN pappa is de allersterkste!!!!' Wel heel schattig natuurlijk en heel fijn dat ze weet, na alle moeite die ik ervoor doe om dat duidelijk te maken, dat ze wel 'gewoon' een vader heeft en ook tegenover vriendinnetjes meedoet met opscheppen over hun pappa. En toch. Die opmerkingen naar aanleiding van zo'n filmpje dat toch door de strenge controles is geglipt, doen wel pijn. Recht door je hart. Heb dan toch een beetje het idee dat ik ze voor de gek hou. Ook al vertel ik geen onwaarheden. Nou goed. Dit krijgt vanzelf wel vorm denk ik. Naar eigen behoefte.
Zo ook op vaderdag. De landelijke vaderdag bedoel ik dan, waar je blijkbaar aan mee moet doen. Wist niet zo goed wat ik ermee moest, dus vroeg ik Lois wat ze wilde. Die vond het eigenlijk niet zo belangrijk, hoefde niet zo nodig iets speciaals, dus hebben we alleen wat extra kusjes naar de hemel geblazen en een mooi vrolijk kaarsje aangestoken. Het vaderdagknutseldingetje van school had ze maar gewoon voor mamma gemaakt, 'omdat pappa het niet meer kon gebruiken' zei ze. Het versje voorop het cadeautje aan pappa gericht was heel mooi, maar totaal niet geschikt voor dode pappa's. Ik weet het, lieve juffen, het is ook niet makkelijk om iets te maken wat bij iedereen past, maar het leert mij weer dat ik met dit soort 'belangrijke' dingen meer handvaten wil toereiken aan diegenen die soms ook niet zo goed weten wat ze met de dode pappa van Lois aanmoeten ;-) Dat komt wel goed.
Voorlopig zijn we er weer een jaartje vanaf, die ene dag dat ook andere kindjes vaderdag vieren. En nu komt Lois' verjaardag eraan. De tweede keer zonder haar pappa. Zij ziet het dan wel niet zo, maar ik wel. Ze heeft al een tijd geleden aangegeven dat ze niet meer een groot tuinfeest wil, veeeel te druk en veeeel te veel herrie... Wel jammer op zich, maar geeft ook wel wat rust voor de evenementenafdeling en des te meer reden om weer es wat meer 1 op 1 met gezellige mensen af te spreken. Wel zei Lois ineens, nadat ik voor haar partijtje van alles had geregeld, dat ze ook wel bij pappa's graf wil picknicken. Trots dat ze dat aangaf, stelde ik voor om dat dan de volgende dag te doen met iets minder kids, maar wel in het teken van haar verjaardag, dus met taart en limo. En dan vragen we de genodigden om een mooie troosttekening voor Lois te maken omdat het 'best wel heel erg jammer is dat ze haar pappa op haar verjaardag moet missen'. Mooi gebaar, afgekeken van een vriendin en collega-jonge weduwe. Zoals zoveel nieuwe ideeën die ik van meer weduwe-meiden krijg om Lois en Charly geheel naar eigen behoefte invulling te geven aan dit gemis. Mooi.
'Pappa, kom es!' hoor ik ergens uit één van de achtertuinen vlakbij. Pappa, kan je me even helpen, pappa, zullen we samen wat bouwen? Kom maar schat, pappa gaat je leren fietsen. Zo, pappa zal dat wel even maken. Ik lig in mijn hangmat en hoor het allemaal zo aan. Wat heerlijk om dat woord PAPPA zo te kunnen gebruiken en niet te hoeven refereren naar de dood, de hemel, foto's of spullen van pappa, maar echt tegen een pappa te kunnen praten. Hem te knuffelen, mee te stoeien, veel te hard op de schommel geduwd te worden, met een professionele opgevoerde radiografische auto te racen, hem te voelen, in zijn neus te knijpen of lekker gek doen... Laatst op zwemles stond ik als enige moeder verdorie met wel 5 vaders in de kleedkamer die hun dochters hielpen met badpak aantrekken. Tja. Ik kan nog wel een miljoen dingen opnoemen. Ik hoop alleen maar dat ze het beseffen. Dat elke vader die zijn kindjes wél kan knuffelen zich dondersgoed beseft hoeveel geluk hij heeft dat hij elk jaar maar weer een jaartje ouder MAG worden. En hoeveel geluk die kindjes hebben dat zij hun vader wél nog kunnen vastpakken.
Voor zoveel mensen bijna vanzelfsprekend. Dat onbezorgde. Tot het ineens toch anders loopt. Op de dag van het schokkende nieuws een week na Charly's geboorte, besefte ik pas hoe onbezorgd ons leven daarvoor was. Dus. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen mensen: Count your blessings!
FTK weekend
Het was weer een supermooi en gezellig weekend! De teller van de opbrengst van de Fietsen tegen kanker tocht staat inmiddels op ruim 20.00 euries dus iedereen die daar een of meer euro aan heeft bijgedragen, super bedankt!
Voor mij persoonlijk was het een stuk relaxter dan vorig jaar. Of dat nou kwam omdat de dames een jaartje ouder en 'makkelijker' zijn, omdat ik nu min of meer wist wat me te wachten stond, omdat ik zelf rustiger ben geworden of omdat ik gewoon heel veel zin had om iedereen weer te zien..alles bij elkaar gewoon top ;-)
Dus nogmaals bedankt iedereen en voor degenen die het nog niet wisten, foto's van het weekend zijn te vinden op de site van www.fietsentegenkanker.eu
Voor mij persoonlijk was het een stuk relaxter dan vorig jaar. Of dat nou kwam omdat de dames een jaartje ouder en 'makkelijker' zijn, omdat ik nu min of meer wist wat me te wachten stond, omdat ik zelf rustiger ben geworden of omdat ik gewoon heel veel zin had om iedereen weer te zien..alles bij elkaar gewoon top ;-)
Dus nogmaals bedankt iedereen en voor degenen die het nog niet wisten, foto's van het weekend zijn te vinden op de site van www.fietsentegenkanker.eu
maandag 10 juni 2013
Steun 'Fietsen tegen kanker'!
Fietsen tegen kanker. Voor zij die Vochten of Vechten tegen kanker.
Opgedragen aan Richard en Yvette, hun namen pronken evenals vorig jaar op de mouwen van de gesponsorde fietsshirts. Mooi toch.
De laatste maanden en weken dat Richard nog leefde, was hij in zijn hoofd ontzettend veel met deze actie bezig. Standaard in het beginscherm van zijn hagelnieuwe ipad. Hij vond het prachtig wat er allemaal ging gebeuren, ook al wist hij op het laatst dat hij er niet meer bij ging zijn. Niet lijfelijk althans. Maar wel via o.a. een mooi rugwindje ;-)
Ook dit jaar gaan we hem trots en blij maken. Want de tocht der tochten is er weer. De één kijkt er al een jaar naar uit, de ander hoort er misschien op dit moment voor het eerst over.
Uiteraard ook via dit blog de vraag om een donatie te doen. Liefst zelfs deze week nog, dan kan het nog op de symbolische cheque erbij die aan het KWF overhandigd zal worden.
Vorig jaar is er €20.000 (!!) opgehaald en dit jaar willen we dat natuurlijk op z'n minst evenaren! Dus kijk please deze week nog even op www.fietsentegenkanker.eu en je kan snel en makkelijk een donatie doen die direct bij het KWF terecht komt.
Opgedragen aan Richard en Yvette, hun namen pronken evenals vorig jaar op de mouwen van de gesponsorde fietsshirts. Mooi toch.
De laatste maanden en weken dat Richard nog leefde, was hij in zijn hoofd ontzettend veel met deze actie bezig. Standaard in het beginscherm van zijn hagelnieuwe ipad. Hij vond het prachtig wat er allemaal ging gebeuren, ook al wist hij op het laatst dat hij er niet meer bij ging zijn. Niet lijfelijk althans. Maar wel via o.a. een mooi rugwindje ;-)
Ook dit jaar gaan we hem trots en blij maken. Want de tocht der tochten is er weer. De één kijkt er al een jaar naar uit, de ander hoort er misschien op dit moment voor het eerst over.
Uiteraard ook via dit blog de vraag om een donatie te doen. Liefst zelfs deze week nog, dan kan het nog op de symbolische cheque erbij die aan het KWF overhandigd zal worden.
Vorig jaar is er €20.000 (!!) opgehaald en dit jaar willen we dat natuurlijk op z'n minst evenaren! Dus kijk please deze week nog even op www.fietsentegenkanker.eu en je kan snel en makkelijk een donatie doen die direct bij het KWF terecht komt.
Zowel Yvette als Richard stonden ontzettend positief en hoopvol in het
leven. Hoop dat er te leven viel met kanker, vertrouwend op hun levenskracht en
zoekend naar vernieuwing binnen de medische wereld. Richard heeft destijds veel
onderzoek gedaan naar nieuwe methoden, ingrepen en chemotherapieën. Een aantal
veelbelovend, maar nog niet op de markt wegens ‘onvoldoende getest op
bijwerkingen’. Frustrerend! Er is nog zo ontzettend veel onderzoek nodig, dit
is een van de vele dingen waar het KWF zich mee bezighoudt en geld voor nodig
heeft.
Elke euro telt!!
Thanx!!!
xx
Abonneren op:
Posts (Atom)