Wensen en vragen

Wat vond je nou het allerleukste vandaag? Zo beginnen Lo en ik al zo lang ik me kan herinneren ons kletspraatje vlak voor het slapen gaan. En daarna wat er misschien niet zo leuk was die dag. Sinds dat we Lois hebben verteld dat haar pappa niet meer beter zou worden, hebben we uitgebreid naar of ze nog iets wil weten of iets wil vertellen. Eerst stuurde ik dat nog een beetje naar zeg maar de ziekte en de dood (soort van geforceerd ruimte geven voor vragen, want ze moet toch wel duizend vragen hebben??), totdat ze een keer met rollende ogen zei 'oohhh toch niet weer over pappa he'. Wake up call :-) Sindsdien kan het overal over gaan, meestal test ze me of ik wel weet waar papier van gemaakt is enzo en soms stelt ze echt briljante vragen waar ik gewoon geen antwoord op weet. Dat gaan we morgen opzoeken :-)
Als Lois iets wil weten, dan vraagt ze het gewoon. Ook dingen over pappa. Daarom vind ik ook dat niet alle kinderen standaard naar een rouwtherapeut moeten. Je kent je eigen kind toch het beste, Lo praat en vraagt de hele dag door dus prima. Tis alleen een beetje lastig voor moeders soms. Ik krijg trouwens ook regelmatig een vragenvuur van vriendjes en vriendinnetjes hoe het komt dat Lois' pappa dood is, waarom ze geen pappa heeft (die heeft ze wel, alleen hij is in de hemel!) en wanneer er weer een jongen hier in huis komt wonen enzo. Of ik het niet erg vind dat mijn man dood is omdat hij/zij me ziet lachen ipv huilen enzo. (F%#$ ze moest eens weten :-)
Kinderen zijn nou eenmaal puur in hun eerlijkheid en vragen. En als ik dan alles voor de zoveelste keer duidelijk en luchtig uitleg, knikt Lo altijd wijs mee. Want zij weet dat natuurlijk allang allemaal :-)
Het mooiste is nog die blik van Lois naar mij, zo van 'goed zo mamma, dat heb je weer prima uitgelegd'.

Maar weetje, het allerergste voor een moederhart is toch als je kind zegt dat ze haar pappa verschrikkelijk mist en dat jij hem niet kan terugbrengen bij haar. Pijnlijk gewoon. Een messsteek in je hart. Ik zeg altijd tegen haar dat alles opgelost kan worden, maar in dit geval...

Vannacht was ze bij me in bed gekropen en toen ze vanmorgen om een uur of 6 wakker werd, vroeg ze ineens uit het niets
'mamma, gaat de juf ook dood?'
'Nee hoor schat, de juf moet alleen uitrusten van de dokters en heeft een beetje koorts'.
'Maar toen pappa een keer een nacht ging slapen, was ie ook dood'. Oke, niet meer snoozen na een zware nacht, dit is serieuze talk.
'Dat was anders, pappa was al heel lang ziek en de dokters hebben alles geprobeerd, maar konden hem niet beter maken'.
En toen had ze het ineens weer over de nacht dat Ries was overleden, wie daar bij waren enzo en dat het bed toen anders stond. En ook over de tijd daarvoor, over het ziekenhuis waar we bij pappa langs gingen toen hij aan het infuus lag. En dat toen 'pappa bijna dood was', ze een prinsessenjurk van hem had gekregen.
'Ja', zegt ze, mijn pappa was zo ontzettend lief, ik kreeg altijd cadeautjes van hem, ook als ik niet jarig was'.
Even was het stil.
'Mamma, als ik jou mijn wens vertel, moet jij hem laten uitkomen'.
Een tijdje geleden begon ze over dat wensen steeds niet uitkomen en toen zei ik dat ik misschien wel kan helpen als je me vertelt wat die wens is. 'Op een paard rijden' was het antwoord, dus kijk, daar kunnen we wat mee. Ik had weer zoiets gehoopt. Je voelt hem aankomen.
'Wat is je wens dan?'
'Dat pappa weer terugkomt'... was het antwoord.
Shit. Ja. Dat blijft moeilijk antwoorden, zelfs na honderd keer.'Dat is ook mijn grote wens schat, maarja, dat kan niet. Want als je in de hemel bent, kom je niet meer terug'.
'Misschien zie je hem wel een keer in je dromen', zei ik. 'Ja of als een engel', zei Lo. 'Dan zie je hem zo een beetje doorzichtig, net als in een film', voegde ze daar nog aan toe.
En toen had ze weer een heel verhaal over dat je ziel op een wiel met vleugels lijkt. Ze heeft een keer een ziel getekend die er zo uitziet, echt geweldig :-) 'Als je dood gaat, gaat dat wiel, je ziel, dan uit je lijf en vliegt naar de hemel. En het wiel heeft vleugels omdat ie anders van z'n wolk afvalt!'
Het is even stil. Ik hoor bijna haar bovenkamer tekeer gaan.
'En toch wens ik dat pappa weer terugkomt'. 'Ik ook schat'...
'Ik vind wel dat we het met z'n drietjes heel goed doen en het ook heel fijn hebben, vind je niet?' zei ik. 'Ja', zei ze, 'ik denk dat pappa wel trots is'. :-)
Weer is het even stil.
'Maar als jij nou eerder dood gaat dan ik en Charly, waar gaan we dan heen? Wat moeten we dan?'
Ook die vraag heb ik eerder gehad, maar hij komt steeds weer aan. Vooral ook omdat mijn antwoord meer iets is wat haar gerust moet stellen en niet wat persé waarheid hoeft te zijn. 'Ik ga nog laaaang niet dood' zeg ik dan, 'ik zal er altijd voor jullie zijn en zal jullie altijd beschermen. Dus maak je daar maar geen zorgen over!'
'Oké', zei ze toen, draaide zich om en ging weer slapen. Ik kon het niet zien, maar ik voelde een glimlach op haar gezicht...

Wat een kleuterwijsheid. Als meiske van 5 zou je toch hele andere wensen, vragen en zorgen moeten hebben. Maarja. Tis realiteit.

Lois heeft het bij vlagen best wel veel over Ries, vooral ook als ze zich ineens dingen herinnert, zo van 'dat deed ik ook altijd met pappa' of 'dat vond pappa altijd zo lekker'! Of dat hij altijd zo grappig deed en zo verschrikkelijk lief was. En dat hij nog altijd de allerliefste pappa van de hele wereld is! En daar doe ik uiteraard uitgebreid aan mee, hoe meer dingen ze zich over haar pappa kan herinneren, hoe beter :-)
Zowel Lois als Charly zoenen en knuffelen het digitale fotolijstje met heel veel pics van pappa helemaal plat. Charly wijst dan steeds vragen en lachend 'pappa? pappa?' Lo gaat ook vaak met een vriendinnetje op een krukje voor het lijstje zitten en als het ware 'tv' kijken. 'Zullen we weer bij je pappa gaan zitten?' hoorde ik vandaag nog :-) Cute!
Ze had van de week ook een nieuwe 'verkleedkist' ontdekt, namelijk pappa's overhemden in de kast. Geweldig vond ze het en ik ook. Ze vond ze zelfs ook naar pappa ruiken. Dat smelt je hart toch :-)

Ben zo ontzettend trots op de dametjes! En hun pappa zit ook te glunderen van trots daar bovenop die wolk! X

Eindelijk!

Hij staat! Tis bijna niet te geloven maar hij staat! Ladies & Gentlemen, it has arrived, finally! En hij is eigenlijk toch wel geworden hoe ik had gehoopt. En hoe Lois had gehoopt. Vanochtend zei ze nog 'eindelijk he mam, we hebben er zó lang op gewacht!'
We mochten vanmiddag gelijk uit school kijken (en filmen :-) hoe de staande steen werd geplaatst, heel bijzonder en spannend was dat! Het liggende gedeelte was vanochtend al gelegd, dat duurt wat langer en is minder gezellig om te zien. Dus helemaal prima zo! En spannend was het om te zien hoe de letters waren geworden! Daar heb ik nog wel even wakker van gelegen hoor, de kleur van de steen kan ik me overheen zetten, in het geheel ziet hij er gewoon top uit, maar als de kleur van de letters te grijs zouden zijn uitgevallen..dan had ie echt terug gemoeten! Maar gelukkig was dat niet het geval. Ze zijn mooi zilver met een soort sparkle, niet echt goed te zien op te foto, maar een extra dimensie als je m live ziet vind ik :-)
Mooi was dat Art heeft geholpen met het tillen en plaatsen van de bijna 200 kilo wegende steen, een bijzonder moment was dat. En dan daarna de tuingrond en de planten erin onder leiding van Lois, die haar rol als manager dan ook heel serieus nam. Voorlopig nog geen plantjes in de grond geplant, dat komt later wel. Eerst ff over nadenken. Maar wat uiteraard niet mocht ontbreken is het bierkratje HJ van het geinplein, dat hoort gewoon bij Ries :-)
En het allerbelangrijkste: dit plekje moet vooral liefde uitstralen en dat is aardig gelukt als je het mij vraagt.

Het mooie is dat je aan het eindresultaat niet kan zien hoeveel kopzorgen je dit ding eigenlijk heeft gebracht. Ontelbare joh. Maar vandaag is daar gelukkig echt een einde aan gekomen, wat een opluchting dat ie eindelijk staat! Voor Ries! Als iemand een prachtig, liefdevol plekje verdient, is hij het wel.

Wat ik vanmiddag nog niet had, heb ik nu wel bij het zien van de pics: zijn naam. Daar staat het, wit op (bijna) zwart. Het klopt nog steeds niet... Maar goed, daar komen we nooit uit.

Anywayz. Wij zijn hier superblij en opgelucht! Wat een historische dag :-)

Steen nieuws

Moet nog even iets warmer worden buiten en dan kan de steen ein-de-lijk geplaatst worden! Tis nu nog een beetje rot graven met die vorst, maar het gaat niet lang meer duren, kwestie van weken nu.
De tekst is inmiddels gestraald en op de steenhouwerij mocht ik met Lois de letters lakken (kleuren), was echt zo cool!

Ik probeer Lois in dit hele proces eigenlijk steeds stukjes (herinneringen?) aan te reiken, waardoor ze goed kan begrijpen wat er allemaal gebeurt. Om zelf een begrijpende puzzel naar een soort film te kunnen vertalen zeg maar. Niet alleen in dit verhaal met de steen, maar eigenlijk vanaf het moment dat we haar hebben verteld dat haar allerliefste pappa ziek was. Met een beetje logisch nadenken zijn er bepaalde stappen die we haar toen heel bewust hebben laten zien, meemaken of laten beslissen. En nu nog steeds. Allemaal heel luchtig en relaxed, geen zwaar of eng gedoe. Mooie voorbeelden zijn het verzorgen van pappa, het prikken, het 'aftellen', het lijfje zonder zieltje ZIEN, de kist, de 'uitnodigingen' regelen, het lege graf zien, het laten zakken van de kist, het zand erover.
Want iedereen kan je wel vertellen dat je pappa ziek is, naar de hemel is of daar begraven ligt, maar als je dat niet met eigen ogen gezien hebt... tja, dan mist er een puzzelstukje in je film..!

En zo ook met die steen. Er kan toch niet ineens uit het niets een steen op het graf staan, hier moeten we naartoe werken :-) Meebeslissen in steen, lay-out, tekst, lettertype, beplanting en zien hoe er in de werkplaats aan de steen gewerkt wordt en hoe die straks geplaatst wordt. En wat is er dan leuker om zelf 'de letters mooi te maken' en 'de plantjes te regelen'!
Ik zeg wordt vervolgd :-)

Een bad-flow weekje

Slechte flow zeg afgelopen week. Een emo-rollercoaster. Maar wat ik vorige keer al zei, ik heb allang geaccepteerd dat ze onvermijdelijk zijn en dat ze komen en gaan. En toch vond ik het deze keer anders. Word gek van die mindfucks! Voel me af en toe echt zwaar schizofreen. Prima te handelen als je oké bent, maar djiezus wat verloren kan je voelen als je teveel verdrietige, vervelende en moeilijke dingen tegelijk moet handelen. Correctie: alléén moet handelen.
Ik moet zeggen dat ik een relatief lange goeie flow van wel een hele week achter de rug had en serieus dacht dat het beter met me ging, maar dit voelde toch echt als een hele diepe val.

Eerst een begrafenis. Eigenlijk crematie, maar ik vind begrafenis warmer klinken dus zeg ik dat altijd (I know, weird..!)
Anywayz. Altijd klote maar weer van een veel te jong iemand en weer een kind z'n pappa kwijt. Vriend en collega van Ries. Na overlijden van Ries best nog wel contact met hem gehad, dus het gat was wel voelbaar. Zwaar klote. De aanloop naar de dag voelde ik me op zich goed, het was raar om te beseffen hoe anderen ook de ziekte en dood van Ries waarschijnlijk hebben moeten ervaren. Je denkt er veel aan, maar dan ook weer wat je vanavond gaat eten zeg maar. En daarna denk je er weer aan. Af en aan. Het verschil met als het jezelf overkomt is dat je dan geen seconde van de dag aan iets anders kan denken. Je kan wel aan iets anders denken, maar alleen tegelijkertijd met wat je is overkomen. Moeilijk uit te leggen.
Ik hoop altijd iemand bij te helpen als 'ervaringsdeskundige' zeg maar, met wat er allemaal op je af komt qua uitvaart, admin, rouwende kindjes en andere kopzorgen...kan er wel een boek over schrijven man. Nouja, ik pretendeer zeker niet alles te weten, maar als ik ook maar iemand kan helpen met mijn lessons learned (en dat zijn er zoveel meer dan ik alleen al denk), dan doe ik dat met alle liefde.
De dag was daar. Het ging oké totdat ik in de aula zat, ik zag dat de kist nog binnengedragen moest worden en besefte toen pas dat het een pittige zit ging worden. Achteraf best naïef van me, maar goed. En toch, daar waar tijdens en na de vorige begrafenis, een paar weken na die van Ries, vooral alleen maar de sluizen open stonden en ik dan ook een zeiknatte outfit had, was dit, ruim 9 maanden na Ries, toch anders. Een soort déjà vu maar toch ook niet. Ik hield de organisatie-technische aspecten scherp in de gaten en deed erg m'n best om niet teveel naar directe familie enzo te kijken. Want je voelt je al zo bekeken daar, ik weet dat nu. Laat ze in hun eigen verdriet een mooie dag meemaken, zonder ze het idee te geven dat ze op een podium staan. En bovendien raakte me dat ook zo diep, alsof ik naar mezelf keek op 20 april. Er gingen echt wel duizenden dingen door me heen. Mijn hart sloeg op hol toen ik naast de prachtig bebloemde kist stond en uiteraard mag ik, als lid van de onlangs verweduwden-club, mezelf dan ook compleet verliezen in een overweldigende tranenwaterval en hysterisch krijsend op de grond vallen. En als niet-lid (prijst uzelf gelukkig) mag dat natuurlijk ook :-) Dat krijsend op de grond vallen was trouwens gelukkig net niet het geval.
Maar hoe meer tranen hoe beter, je kan ze maar beter kwijt zijn zeg ik dan maar. 'Gecondoleerd' krijg ik dus ook echt niet over m'n lippen. Ieder zo z'n ding hoor, maar ik heb het te vaak gehoord denk ik en ik vind het te makkelijk. Persoonlijk zeg ik liever iets uit het hart. Ik hoor het trouwens nog steeds hoor, dat woord, mensen schrikken eigenlijk standaard als je zegt dat er iemand dood is. Maarja dat is logisch, dat doe ik zelf ook.

De avond voor deze trieste dag had Charly ineens ruim 40 graden koorts, ze was zoooo zielig! Ook dan mis je eigenlijk een second opinion zo midden in de nacht voor hoe ze eraan toe is en wat 'we' zullen doen met ons prinsesje. Echt zo machteloos voel je je als niks helpt tegen het huilen, maar dan ook écht niks. 3 nachten en 2 dagen is dit doorgegaan en weet je, dat je niet slaapt ben ik zo onderhand wel gewend, maar dat gehuil..omg. Je gaat echt flippen en zelf kon ik op een gegeven moment ook gewoon níet meer stoppen met huilen. Zit je dan samen in het donker. Arme Charly. En arme ik. Zo vermoeiend, niet met woorden te beschrijven. Het enige wat je wil is je ogen dicht en liggen, want je benen en je hoofd, je hele lijf smeekt om slaap. Maar je moet hier doorheen.
Je kan je misschien voorstellen tot welk minimum je incasseringsvermogen dan daalt. No more shit please.

Maar we waren er nog niet. Dinsdagochtend portemonnee verloren, waarschijnlijk bij het winkelcentrum, want ergens anders ben ik niet geweest. Ik kan het gewoon niet geloven. Ben hem wel vaker kwijt, maar hij ligt altijd wel ergens. Nu dus niet, echt weg. Pasjes laten blokkeren, opgeven als vermist enzo, is tegenwoordig een topsite via gemeente voor. Ik bedenk me steeds meer wat er in zit. Kutzooi! Ries z'n rijbewijs! Daar was ik nog het meest verziekt en verdrietig over, de meeste andere foto's en dingen zijn wel te vervangen, maar dat... Eigenlijk had ik m natuurlijk moeten inleveren, maar dat weiger ik echt na dat verhaal met zijn paspoort. Ik bescherm dat rijbewijs met m'n leven! Mijn lief zelf heb ik niet kunnen beschermen tegen het kwaad, maar dit kaartje is toch peanuts zou je denken. Alleen nu..ben ik hem dus kwijt. Sukkel. Dat je ook echt zóveel in zó'n grote porto bewaart. Moet toch een keer mis gaan zou je denken. En ja hoor.

De hele woensdag zag ik slechts 1 ding voor me, zijn rijbewijs..zijn rijbewijs..zijn rijbewijs..Ik vond het echt ver-schrik-ke-lijk en kon echt aan niks anders denken dan aan hoe erg dit wel niet was.
Die ochtend op het politiebureau en het stadsdeelkantoor geweest, politie was zo ontzettend tof en meedenkend en wilde zelfs meewerken aan het aanvragen van een nieuw rijbewijs voor Richard. Als de gemeente dat zou goedkeuren dan en dat deden ze natuurlijk niet bleek later. Logisch, denk ik nu, maar op dat moment werd ik er gewoon soort van boos door. Nou, dan maar een nieuw rijbewijs voor mezelf aanvragen. Niet bij nadenkende dat je daar foto's en cash voor nodig hebt. Ik kón ook geen pasfoto's laten maken omdat ik 0 cash had, want alles was weg duuhh..
Het werd me allemaal teveel en nadat ik met een trillend lipje de formulieren weer had opgeborgen, liep ik huilend de deur uit. Ik hoorde de dame in kwestie nog roepen 'sterkte hoor, sterkte!' Jaja rot op met je sterkte. Sterkte is ff in geen verre verte te bekennen, trut!

Anywayz. De rest van de ochtend en middag heb ik jankend onder de deken gelegen. Lekker in een kussen krijsen, heerlijk is dat. Heb ik eigenlijk nooit zo lang de tijd voor, maar het was woensdag dus hoefde ik overdag verder niks. Maar voor ik het wist waren alweer heel wat uurtjes voorbij en was het tijd om de dames op te halen, te koken, te badderen, te lezen en de leuke, gezellige en geduldige moeder uit te hangen enzo. Dat is ook weer die flow he, hysterisch/zen, je hebt het gewoon niet in de hand. Begrijp jij het?

Die donderdag en vrijdag was ik niet echt meer zo ontoerekeningsvatbaar, maar meer in zo'n soort rustige roes ofzo, misschien ook wel een enorme baal-stand te noemen, je wordt er iig niet vrolijk van. Wel had ik me soort van over het rijbewijs heen gezet, alleen ik had nog steeds de hoop dat ik m'n portemonnee toch nog ineens ergens zou zien liggen. Zie je, daar ligt ie, onder de tafel! Of in een boodschappentas, zie je nou! Helaas, toch niet.

Ik had vrijdagochtend, toen ik weer als een zombie onder de douche stond na weer zo'n geweldige nacht, besloten dat het nu echt tijd is voor Charly om een nachtje uit logeren te gaan bij d'r oma. Na 1,5 jaar, voor het eerst uit logeren. Ik heb het al die tijd afgehouden, omdat ik er gewoon niet aan wilde, niet ook mijn baby weg! Dat lieve schattige knuffelende meiske dat zoveel liefde geeft. Ik kan echt niet ook nog eens zonder mijn meiden! Vond het zooo moeilijk! Is een mamma's ding he :-) Maar nu had ze al een paar dagen geen koorts meer, dus het onvermijdelijke moest nu echt gebeuren. Ik hoorde Ries ook constant tegen me zeggen dat ik dit echt moest doorzetten. Voor de goede vrede in huis.

En ik moet zeggen, het was heerlijk! Heerlijk rustig. Lekker tutten met Lo, dan besef je je echt hoe makkelijk 1 kind is. En dat ze echt makkelijker (nouja, ánders) worden naarmate ze ouder worden. Lois heeft er ook van genoten, lekker naar de mcdrive, samen badderen, kletsen en giechelen, samen filmpje kijken en 'uitslapen', heerlijk relaxed. Ze vindt het dan ook wel een strak plan als Charly vaker uit logeren gaat :-) Het was bij oma ook super gegaan met Charly dus dat is zeker voor herhaling vatbaar.

Met Charly nog uit logeren, zat ik zaterdagochtend lekker met Lo op de bank de opgenomen Voice kids te kijken, toen ik precies voor de deur een politiewagen zag stoppen. Ik stond meteen op om te kijken of ie echt voor MIJN deur stopte en jawel, 2 serieus-kijkende agenten stapten uit. En wat er toen met me gebeurde, shit man. Het leek of mijn hart stopte en het bloed PAF naar m'n tenen zakte. Ik kan het niet uitleggen, maar het was echt de paniekstand. Daar waar ik altijd best naïef was in die dingen, weet ik inmiddels dat als de huisarts onverwachts langskomt of als je 2 agenten voor de deur hebt staan, dit nooit goed nieuws kan zijn. Uitgerekend de ochtend dat ik mijn jongste dametje niet bij me heb, betekent dat dus dat er iets vreselijks gebeurd moet zijn! Mijn meiden, alles wat ik nog heb, mijn wereld, en nu komt er iemand vertellen wat ik niet wil horen. Unreal, zowat hyperventilerend liep ik naar de deur (zo'n slowmotion effect, je weet wel) en huilend met m'n hand voor m'n mond deed ik de deur open, wachtend wat ze gingen zeggen. Moet voor hun ook bizar geweest zijn :-)
Ze zeiden gelijk dat ze goed nieuws hadden, mijn portemonnee was (4dg na verlies) afgegeven aan oom agent en ik kon m op het bureau komen ophalen! OMG! Zijn rijbewijs terug!! Althans..dat hoop ik dan, je weet niet wat er nog in zit. Ik was zo ontzettend blij, maar ik stond eigenlijk nog steeds shaken en te janken van de schrik. Ik weet zeker dat ik nog nooit in mijn leven zo geschrokken ben. Niet normaal. Een uur later nog te shaken!

Toen ik even later mijn porto ging ophalen en zei dat ik nogal was geschrokken van zijn collega's die langskwamen, zei de agent dat ie dat inderdaad had gehoord :-) Happening van de dag zeg maar haha! Hij had wel gebeld, maar ik was 3x te laat met opnemen dus daarom reden ze ff langs. Maar, supertoffe gasten daar hoor, echt, en niet alleen omdat ze m'n porto hadden.
En weetje, alles zat er ook nog in! Ik was inmiddels een klein beetje van de schrik bekomen en heb een grote bos bloemen gehaald voor degene die hem had afgegeven. Ze bestaan dus nog. Echt goud. Ik zei nog tegen Lois, kijk, daar heeft pappa vast voor gezorgd! 'Ja natuurlijk!' riep ze toen.

De rust is wedergekeerd, de flow is nu ook weer de goede kant op, dus no worries. Maar sjesus wat kan een mens zichzelf gek maken! Aannames zijn zo gevaarlijk hè. 'Assumption is the mother of all fuck-ups'! En dat blijkt maar weer. Die panic attack joh, nooit zoiets meegemaakt!
En als ik mijn portemonnee nu zie, denk ik alleen maar aan dat moment. Je zal begrijpen, ik heb inmiddels een andere porto...:-) Kwam ook wel goed uit, want hij mocht best wat kleiner met minder belangrijke dingen erin..!