Vandaag werd ik gebeld door rtl dat we toch al aanstaande donderdag 1/11 worden uitgezonden! Vind het zo spannend joh! Niet moeilijk, maar gewoon vaag idee zo jezelf op tv :-)
Maarja de ervaring op zich was natuurlijk al een cadeautje!
En nee ik wist niet dat ze kwamen anders had ik m'n huis wel een beetje opgeruimd en wat anders aangetrokken haha!
Het zal ook wel weer zo voorbij zijn, als de uitzending is geweest, doe ik in deze post wel een update over wat er wel en niet is uitgezonden... X
maandag 29 oktober 2012
woensdag 17 oktober 2012
RTL uitzending Derek
Nou, voor degenen die het nog niet op facebook hadden gezien, 'men' van RTL zegt dat ons item voorlopig in aflevering 4 gepland staat. Ff tellend zou dat dan 8/11 moeten zijn. Misschien dat het nog later wordt, maar zeker niet eerder. Donderdagavond om 21.30 uur is dat altijd.
Vind het wel retespannend man! Vreselijk gewoon! Ja I know..tis voor een goed doel :-) x
Vind het wel retespannend man! Vreselijk gewoon! Ja I know..tis voor een goed doel :-) x
Vissen
Lois is in sommige gevallen echt een Ries kloon hoor. Ze vindt echt alles leuk wat hij ook leuk vond. Logisch ook, want dat heeft hij haar meegegeven en daar ben ik eigenlijk supertrots op! Dat dat stukje Ries ook in Lo zit zeg maar, Charly zal dat stukje missen, dat is wel verdrietig als je daaraan denkt. Maar..daar heb je weer een grote zus voor toch!?
Zo klust Lo moeiteloos zelf Ikea spul in elkaar (hallo ze is 5!), is gek op raceauto's en lawaaiige motoren, k'nex en technisch lego, lievelingsauto's zijn een Hummer (zat ze natuurlijk in op de begrafenis :-) en een Ferrari, noem maar op.
En toen pappa had gezegd dat ze zijn hengel mocht hebben, was ze dolgelukkig. Ze heeft het er vaak over gehad en nadat we op een verjaardag waren geweest waar ze ook ff mocht hengelen, was er geen ontkomen meer aan: Mevrouw moest vissen!
Eerder had ik het nog zo lang mogelijk afgewimpeld, maar nu kon het niet meer. Met de billen bloot dus. Vissen zullen we!
Hengel en viskoffertje met toebehoren in de schuur gevonden (ja ff een slik moment omdat Ries z'n liefde voor het vissen er letterlijk vanaf straalde...) en nu wist ik ook wat dat voor losse molen was. Die moest er nog op ja shit. Wat heb ik zitten kloten zeg, en allemaal onder het toeziend ook van een ongeduldig trappelend meisje. Vol verwachting klopte haar hart.
Ik moet zeggen dat je met logica een heel eind komt, maar toen het tijd werd voor haken en dobbers knopen en molens bedienen, bedacht ik me dat ik eigenlijk liever wilde dat ze het gelijk goed leert. Met dat prutswerk van d'r moeder kan ze natuurlijk bij de rest van de vissers niet mee aankomen.
Dusss wat doe je dan, je belt één van pappa's lieve viskameraden op om te vragen of hij de dochter van Ries wilde leren vissen. Op zich al bijzonder was dat.
Karper vissen vond Ries heerlijk. En 'dikke meneren' heeft ie gevangen ook! Heel veel verhalen over gehoord, vast cluppie visvrienden en regelmatig een nachtje gezeten met tentjes, stoeltjes, slaapzakken, hengels, verklikkers (heet dat zo?) en vooral veel bier.
Ik ben ook nog steeds zo blij dat ik zijn foto's van het visweekend in de Ardennen met Stef, Marcel en Michel heb gevonden, want hij heeft ontzettend gebaald dat die kwijt waren! En gelukkig dat ze dus in de slideshow van de begrafenis zaten, want hij was er echt supertrots op :-)
Grappig detail misschien, wat misschien niet veel mensen weten is dat hij ruim 13 jaar geleden in zeg maar ons eerste 'echte' gesprek, waarin hij mijn hart soort van veroverde, hij de tip gaf dat het allerbeste aas voor karpers toch echt 'white chocolate' boolies waren! Haha! Weet trouwens niet hoe je dat schrijft hoor, heb er echt de bowlies verstand van :-)
Al die visspullen had ie in ieder geval al tijden geleden met enig sentiment weggedaan, gelukkig aan een vriend :-) Met al dat motorrijden en later de komst van zijn kleine meid, zag hij het er niet echt meer van komen, dat vissen. Maar dat ene speciale werphengeltje heeft ie altijd gehouden. Om later met zijn kindjes te kunnen vissen....outsssjjj ja ik weet het. Pijnlijk als je daaraan denkt. Maar aan de andere kant mooi dat Lo nu met ZIJN hengel kan vissen! En wat is ze trots op d'r hengel.
We dwalen af. Vriend Marius gebeld. Altijd gezellig. Natuurlijk wilde hij ons heel graag te hulp schieten en de volgende dag stond hij paraat. Waarschijnlijk had ie een slapeloze nacht achter de rug, want het allereerste wat ie enigszins zenuwachtig zei, is dat ie eigenlijk helemaal niet zo'n visser is. Sterker nog, eigenlijk vindt ie vissen maar 10x niks, die spartelende glibberige beesten! En hij ging wel altijd mee met vistrips en visnachtjes, maar dat was vooral om de catering (lees:drank) te verzorgen! Haha!
Des te meer waardering dat hij er wel gewoon was voor de meiden van zijn maatje, dus de rest was ook eigenlijk niet belangrijk meer. Het was juist supergezellig en samen kwamen we er wel uit met die haakjes en dobbers (eehh was geen dobber bleek achteraf, wisten wij veel, maar het zag er leuk uit!).
Ries heeft zich vast kapot gelachen daar op die wolk! De dove en de blinde, kampioen nitwits op visgebied, die Lo even gaan leren vissen :-)
Marius zei gelukkig dat hij zo'n haakverwijderaar (uit bek vis iieuuww!) wel wist te gebruiken en ik beloofde hem plechtig dat ik dan de vis in bedwang zou houden, mochten we iets vangen. Vind dat niks man gatverdarrie, zielig voor die beesten vind ik maar we gingen ervoor!
Op naar de steiger met emmer, vers brood (idd geen white chocolate boolies, je wil toch echt geen dikke meneer vangen!), haakverwijderaar, schaar en knikkende knieën. Nee hoor niet echt hoor :-)
Mooi, eerst kwamen alle eenden en zwanen kijken dus vangkans ging omlaag. Maar even later moest er van Lo natuurlijk wel actie in de tent komen. Hengeltje uitwerpen, die truc wist onze instructeur gelukkig wel en het daarop volgende uur heeft Lo constant haar hengeltje geworpen! GODZIJDANK niks gevangen, maar Lois was dolgelukkig dat ze nu echt kon vissen en schept er dan ook graag over op (blijft een kind van d'r vader he). In alle vriendenboekjes van school vult ze nu vaak bij hobby's ook 'vissen' in haha.
Thx Marinus voor dit onvergetelijke moment. Was heel fijn om dit met jou als Ries' grote vriend te delen! X
En wat zal Ries trots zijn!
Zo klust Lo moeiteloos zelf Ikea spul in elkaar (hallo ze is 5!), is gek op raceauto's en lawaaiige motoren, k'nex en technisch lego, lievelingsauto's zijn een Hummer (zat ze natuurlijk in op de begrafenis :-) en een Ferrari, noem maar op.
En toen pappa had gezegd dat ze zijn hengel mocht hebben, was ze dolgelukkig. Ze heeft het er vaak over gehad en nadat we op een verjaardag waren geweest waar ze ook ff mocht hengelen, was er geen ontkomen meer aan: Mevrouw moest vissen!
Eerder had ik het nog zo lang mogelijk afgewimpeld, maar nu kon het niet meer. Met de billen bloot dus. Vissen zullen we!
Hengel en viskoffertje met toebehoren in de schuur gevonden (ja ff een slik moment omdat Ries z'n liefde voor het vissen er letterlijk vanaf straalde...) en nu wist ik ook wat dat voor losse molen was. Die moest er nog op ja shit. Wat heb ik zitten kloten zeg, en allemaal onder het toeziend ook van een ongeduldig trappelend meisje. Vol verwachting klopte haar hart.
Ik moet zeggen dat je met logica een heel eind komt, maar toen het tijd werd voor haken en dobbers knopen en molens bedienen, bedacht ik me dat ik eigenlijk liever wilde dat ze het gelijk goed leert. Met dat prutswerk van d'r moeder kan ze natuurlijk bij de rest van de vissers niet mee aankomen.
Dusss wat doe je dan, je belt één van pappa's lieve viskameraden op om te vragen of hij de dochter van Ries wilde leren vissen. Op zich al bijzonder was dat.
Karper vissen vond Ries heerlijk. En 'dikke meneren' heeft ie gevangen ook! Heel veel verhalen over gehoord, vast cluppie visvrienden en regelmatig een nachtje gezeten met tentjes, stoeltjes, slaapzakken, hengels, verklikkers (heet dat zo?) en vooral veel bier.
Ik ben ook nog steeds zo blij dat ik zijn foto's van het visweekend in de Ardennen met Stef, Marcel en Michel heb gevonden, want hij heeft ontzettend gebaald dat die kwijt waren! En gelukkig dat ze dus in de slideshow van de begrafenis zaten, want hij was er echt supertrots op :-)
Grappig detail misschien, wat misschien niet veel mensen weten is dat hij ruim 13 jaar geleden in zeg maar ons eerste 'echte' gesprek, waarin hij mijn hart soort van veroverde, hij de tip gaf dat het allerbeste aas voor karpers toch echt 'white chocolate' boolies waren! Haha! Weet trouwens niet hoe je dat schrijft hoor, heb er echt de bowlies verstand van :-)
Al die visspullen had ie in ieder geval al tijden geleden met enig sentiment weggedaan, gelukkig aan een vriend :-) Met al dat motorrijden en later de komst van zijn kleine meid, zag hij het er niet echt meer van komen, dat vissen. Maar dat ene speciale werphengeltje heeft ie altijd gehouden. Om later met zijn kindjes te kunnen vissen....outsssjjj ja ik weet het. Pijnlijk als je daaraan denkt. Maar aan de andere kant mooi dat Lo nu met ZIJN hengel kan vissen! En wat is ze trots op d'r hengel.
We dwalen af. Vriend Marius gebeld. Altijd gezellig. Natuurlijk wilde hij ons heel graag te hulp schieten en de volgende dag stond hij paraat. Waarschijnlijk had ie een slapeloze nacht achter de rug, want het allereerste wat ie enigszins zenuwachtig zei, is dat ie eigenlijk helemaal niet zo'n visser is. Sterker nog, eigenlijk vindt ie vissen maar 10x niks, die spartelende glibberige beesten! En hij ging wel altijd mee met vistrips en visnachtjes, maar dat was vooral om de catering (lees:drank) te verzorgen! Haha!
Des te meer waardering dat hij er wel gewoon was voor de meiden van zijn maatje, dus de rest was ook eigenlijk niet belangrijk meer. Het was juist supergezellig en samen kwamen we er wel uit met die haakjes en dobbers (eehh was geen dobber bleek achteraf, wisten wij veel, maar het zag er leuk uit!).
Ries heeft zich vast kapot gelachen daar op die wolk! De dove en de blinde, kampioen nitwits op visgebied, die Lo even gaan leren vissen :-)
Marius zei gelukkig dat hij zo'n haakverwijderaar (uit bek vis iieuuww!) wel wist te gebruiken en ik beloofde hem plechtig dat ik dan de vis in bedwang zou houden, mochten we iets vangen. Vind dat niks man gatverdarrie, zielig voor die beesten vind ik maar we gingen ervoor!
Op naar de steiger met emmer, vers brood (idd geen white chocolate boolies, je wil toch echt geen dikke meneer vangen!), haakverwijderaar, schaar en knikkende knieën. Nee hoor niet echt hoor :-)
Mooi, eerst kwamen alle eenden en zwanen kijken dus vangkans ging omlaag. Maar even later moest er van Lo natuurlijk wel actie in de tent komen. Hengeltje uitwerpen, die truc wist onze instructeur gelukkig wel en het daarop volgende uur heeft Lo constant haar hengeltje geworpen! GODZIJDANK niks gevangen, maar Lois was dolgelukkig dat ze nu echt kon vissen en schept er dan ook graag over op (blijft een kind van d'r vader he). In alle vriendenboekjes van school vult ze nu vaak bij hobby's ook 'vissen' in haha.
Thx Marinus voor dit onvergetelijke moment. Was heel fijn om dit met jou als Ries' grote vriend te delen! X
En wat zal Ries trots zijn!
vrijdag 12 oktober 2012
6 maanden...
En toen was er gewoon een half jaar voorbij... Ik zeg 'gewoon' omdat het zo onwerkelijk klinkt, het is nog steeds als de dag van gisteren.
Een half jaar;
6 maanden;
26 weken plus 1 dag;
183 dagen;
4392 uur;
263.520 seconden...
'Gaat het weer een beetje?'
'Red je je een beetje in je eentje?'
Het gaat. Het moet wel hè. We doen ons best. Maar om nou te zeggen dat het makkelijker wordt, nee.
Het wordt niet makkelijker, maar anders. En nu na 6 maanden worden andere dingen weer veel moeilijker. Dus nee, het 'gaat niet weer een beetje'. Dat zal nog wel ff duren ook.
Ik voel me vaak zo fucking alleen joh en niet het soort wat je op kan lossen door vooral vaak gezellig met iemand af te spreken. Het is een leegte die niemand anders dan hij kan opvullen. Moeilijk uit te leggen. Het zij zo. Ik vraag me af of dat ooit went.
Het is logisch dat andere mensen steeds minder vaak denken aan wat er is gebeurd, iedereen gaat door met zijn/haar leven. Maar hier gaat nog steeds, zelfs na een half jaar, nog geen minuut van de dag voorbij dat ik niet aan Ries denk. En een dag zoals vandaag, een 'halve' anniversary zeg maar, is niet extra moeilijk. Want elke dag is moeilijk. Sommige dagen zijn wel beter dan andere dagen en ik moet zeggen dat mijn 'state of mind' wel redelijk hand in hand gaat met mijn nachtrust. Want die is nog steeds klote. Sucks big time. Geen gebroken nachten zoals je dat nou eenmaal weleens hebt met kids, maar gewoon bijna hele nachten niet slapen. Weet af en toe niet hoe ik op m'n benen kan blijven staan. Ben zo ontzettend veel met de kids in de weer joh, urenlang huilen, koorts en onverklaarbare issues van de jongste, nachtmerries en groeipijnen van de oudste, het houdt maar niet op. Ik ga niet zielig lopen doen ofzo, maar ik kan je zeggen dat dat nou niet echt bevordelijk is voor je gevoel van zelfredzaamheid. Eerder een wanhopig machteloos gevoel van zelfNIETredzaamheid. Ik moet zeggen dat ik zo'n week of 2 geleden misschien wel even op een soort dieptepunt zat, zo voelde dat tenminste. Als ik nu terugkijk, herken ik mezelf gewoon niet in sommige dingen die ik deed of dacht. Rock bottom.
Maar op 1 of andere manier de boel weer herpakt en doorgegaan, je moet gewoon. En het lijkt wel of je eerst zo'n soort diep dal moet doorstaan om vervolgens weer tot nieuwe inzichten te komen. Ik kan op dit moment rustiger blijven 's nachts, das wel fijn. Ben benieuwd voor hoe lang :-) Ik kijk echt zo ontzettend uit naar de tijd dat het 's. nachts beter zal gaan! Want die komt er. Heus! :-)
En echt, met het hele rouwgebeuren gaat het wel oké denk ik. Er is geen handleiding of checklist voor helaas, en vooral ook heel persoonlijk, maar zo lang je mag/kan voelen, denken en doen wat je wil en in je eigen tempo, ben je toch op de goede weg zou je denken. Wat ik al zei, we doen ons best.
Met Lois gaat het ook oké. Na een hele goede periode merk ik dat ze nu minder lekker in haar vel zit. Huilt meer, dingen aan de hand enzo. Ze vraagt de laatste tijd ook meer naar pappa, heeft over hem gedroomd en onlosmakelijk de reactie 'Ik wil zo graag dat pappa terugkomt'... Tja dat wil ik ook heeeel graag, maar dat gaat niet.. Ook vragen over hoe hij dan zo ziek is geworden en of ik ook ziek ga worden...
Het hoort er allemaal bij I guess...
Ik zie dat het bijna 22.30 uur is. Op het moment dat ik deze post verzend is het dan ook precies 183 dagen, een half jaar geleden dat mijn lieve schat, mijn trots, zijn laatste adem uitblies.
Hope you found peace my love xxx
Een half jaar;
6 maanden;
26 weken plus 1 dag;
183 dagen;
4392 uur;
263.520 seconden...
'Gaat het weer een beetje?'
'Red je je een beetje in je eentje?'
Het gaat. Het moet wel hè. We doen ons best. Maar om nou te zeggen dat het makkelijker wordt, nee.
Het wordt niet makkelijker, maar anders. En nu na 6 maanden worden andere dingen weer veel moeilijker. Dus nee, het 'gaat niet weer een beetje'. Dat zal nog wel ff duren ook.
Ik voel me vaak zo fucking alleen joh en niet het soort wat je op kan lossen door vooral vaak gezellig met iemand af te spreken. Het is een leegte die niemand anders dan hij kan opvullen. Moeilijk uit te leggen. Het zij zo. Ik vraag me af of dat ooit went.
Het is logisch dat andere mensen steeds minder vaak denken aan wat er is gebeurd, iedereen gaat door met zijn/haar leven. Maar hier gaat nog steeds, zelfs na een half jaar, nog geen minuut van de dag voorbij dat ik niet aan Ries denk. En een dag zoals vandaag, een 'halve' anniversary zeg maar, is niet extra moeilijk. Want elke dag is moeilijk. Sommige dagen zijn wel beter dan andere dagen en ik moet zeggen dat mijn 'state of mind' wel redelijk hand in hand gaat met mijn nachtrust. Want die is nog steeds klote. Sucks big time. Geen gebroken nachten zoals je dat nou eenmaal weleens hebt met kids, maar gewoon bijna hele nachten niet slapen. Weet af en toe niet hoe ik op m'n benen kan blijven staan. Ben zo ontzettend veel met de kids in de weer joh, urenlang huilen, koorts en onverklaarbare issues van de jongste, nachtmerries en groeipijnen van de oudste, het houdt maar niet op. Ik ga niet zielig lopen doen ofzo, maar ik kan je zeggen dat dat nou niet echt bevordelijk is voor je gevoel van zelfredzaamheid. Eerder een wanhopig machteloos gevoel van zelfNIETredzaamheid. Ik moet zeggen dat ik zo'n week of 2 geleden misschien wel even op een soort dieptepunt zat, zo voelde dat tenminste. Als ik nu terugkijk, herken ik mezelf gewoon niet in sommige dingen die ik deed of dacht. Rock bottom.
Maar op 1 of andere manier de boel weer herpakt en doorgegaan, je moet gewoon. En het lijkt wel of je eerst zo'n soort diep dal moet doorstaan om vervolgens weer tot nieuwe inzichten te komen. Ik kan op dit moment rustiger blijven 's nachts, das wel fijn. Ben benieuwd voor hoe lang :-) Ik kijk echt zo ontzettend uit naar de tijd dat het 's. nachts beter zal gaan! Want die komt er. Heus! :-)
En echt, met het hele rouwgebeuren gaat het wel oké denk ik. Er is geen handleiding of checklist voor helaas, en vooral ook heel persoonlijk, maar zo lang je mag/kan voelen, denken en doen wat je wil en in je eigen tempo, ben je toch op de goede weg zou je denken. Wat ik al zei, we doen ons best.
Met Lois gaat het ook oké. Na een hele goede periode merk ik dat ze nu minder lekker in haar vel zit. Huilt meer, dingen aan de hand enzo. Ze vraagt de laatste tijd ook meer naar pappa, heeft over hem gedroomd en onlosmakelijk de reactie 'Ik wil zo graag dat pappa terugkomt'... Tja dat wil ik ook heeeel graag, maar dat gaat niet.. Ook vragen over hoe hij dan zo ziek is geworden en of ik ook ziek ga worden...
Het hoort er allemaal bij I guess...
Ik zie dat het bijna 22.30 uur is. Op het moment dat ik deze post verzend is het dan ook precies 183 dagen, een half jaar geleden dat mijn lieve schat, mijn trots, zijn laatste adem uitblies.
Hope you found peace my love xxx
Abonneren op:
Posts (Atom)