Deze dag...

Deze dag een jaar geleden heeft onze held, onze trots en allerliefste pappa van Lois en Charly, dan echt zijn eigen gebouwde nest moeten verlaten. Door zijn beste maten zijn geliefde huis uit gedragen met op de achtergrond de prachtige bloesem in de straat. Om vervolgens een paar uur later zijn laatste plekkie te mogen betrekken.
Is het echt alweer een jaar geleden joh? Niet te geloven.
In de week na Richards overlijden is het zo druk geweest, maar toch ook niet. Druk met regelen, adressen uitprinten van de geboortekaartjes-adressenlijst, héél veel dingen beslissen, met spoed een nieuw rouwhart bestellen omdat de leverancier verrotte rozen had gebruikt, bijkletsen met lieve mensen en de prachtig versierde kist midden in de woonkamer, het dagelijks opnieuw frommelen van de handdoek tegen het koelkastje onder de kist dat anders zo'n herrie maakte, dageljks een berg lieve kaarten lezen, elke dag een extra hartje op de kist zetten, draaiboek nog eens doornemen, toch nog de Hummer kunnen regelen, het opengegraven graf alvast bekijken met de meiden, in de aula alvast knallen met de Chili Peppers, Prince, Black eyed peas, Robbie Williams en Stereophonics, en...tja..nog veel meer die week. Wat een week.
Maar toch ook rust, vooral 's avonds als er geen mensen meer waren. Goed rustig als in opgelucht dat hij uit zijn lijden was verlost. Een tijdelijk einde van onzekerheid, pijn, stress, zorgen en uitputting. Heel tijdelijk.
Ook pijnlijk rustig. Donker, stil, geen lijf meer om tegenaan te kruipen, te vertroetelen, te knuffelen. Ik logeerde een tijdje bij Lois op de kamer, ik kon nog moeilijk onze slaapkamer in. Veel te stil in huis, niemand om mee te kletsen of samen een filmpje mee te kijken. Die eenzaamheid is heel groot ineens. Ook al weet je van tevoren dat ie een keer gaat komen.

Terwijl Richards beste maatjes zich beneden verzamelden en zich gingen voorbereiden op het moeilijkste, maar meest eervolle, bijzondere, liefdevolle en ook mooiste daad die je voor een échte vriend kan verrichten, namelijk het op handen dragen van je maat, zat ik boven op de wc op een papiertje mijn 'speech' op te schrijven. Recht uit het hart, gericht aan onze fantastische meiden. De tranen vielen in grote getalen op het papier, maar het stond er. Dit zou ik zeggen als we met iedereen bij het graf stonden en de ballonnen gingen oplaten. Heb gehoord dat weinig mensen het toen droog hebben gehouden. Mooi toch.

Het was een verschrikkelijk mooie dag. Verschrikkelijk. En mooi.
Verschrikkelijk om zo'n lieve, energieke en mooie gozer veel en veel te vroeg te moeten begraven. Verschrikkelijk dat hij zijn oogappeltjes, zijn álles in zijn veel te korte leven, zijn trots, zijn prachtige kleine meisjes niet lijfelijk mag zien opgroeien.
En mooi was het dat tussen de regen door het zonnetje straalde, ontzettend mooi was het afscheid wat we hem hebben gegeven. Mooi waren de woorden die alle vrienden over hem spraken, mooi waren alle bloemen die als een kleurrijke zee zijn graf versierden. Mooi waren alle mensen die waren gekomen uit respect voor een man die dat als geen ander verdient. Mooi druk was het. Fantastisch mooi was ook de optocht naar het graf. Waardig en indrukwekkend. Mooi waren de rode ballonnen die eerst in de stoet meegedragen werden en later werden bevrijd tegen een mooie blauwe hemel. En mooi meegenomen was het dat alles min of meer volgens planning is verlopen :-)

Een jaar alweer. Nog maar. Geen dag is er voorbij gegaan dat ik niet aan al het bovenstaande heb gedacht. En dat hoeft ook niet, want ik denk er toch met een warm gevoel aan terug.

Het is wel raar dat je dingen nu wéér gaat meemaken. In jaar 2 zeg maar. Lois had van de week een partijtje van een vriendinnetje, dat partijtje was vorig jaar op 13/4 dus de day after. Ze wilde persé gaan en dat kwam ook wel goed uit. Bij het ophalen waren daar ongeveer alle moeders uit de klas dus hoefde ik maar één keer mijn verhaal(tje) te doen en had iedereen al gecondoleerd enzo. Dan hoefde dat tenminste niet meer op maandagochtend :-)
Verder was er ook weer, net als elke jaar half april, het uitje naar de kinderboerderij met Lois' klas. Ik moest weer mee van Lois én van mezelf, voor de gezelligheid maar ook om het weer mee te maken zeg maar. Vorig jaar was het op 11 april, toen ik terugkwam vroeg Ries me om de dokter te bellen dat ie echt wilde inslapen. Ik heb mezelf nog wel een tijdje gepijnigd door te denken dat hij tot die beslissing was gekomen omdat ik er die ochtend niet voor hem was. Maar dat doe ik nu niet meer.
Dit jaar was het uitje een stuk ontspannender, ik heb niet meer elke minuut op mijn telefoon gekeken of ik naar huis moest komen voor Ries danwel een hongerige Charly. Dit jaar heb ik volop kunnen genieten van alle piepkleine lammetjes en alle dolenthousiaste poepscheppende kleuters.

En zo zullen er dit 2e jaar nog veeel meer dingen langskomen. En het 3e jaar. En het 4e jaar. En het 5e jaar. En...voor altijd. Gebrandmerkt in je hart. Geamputeerd van je lieveling, de kracht van je gezin. Jouw energiebron. Moeilijk functioneren na een amputatie, maar je MOET weer leren lopen. En het gaat wel steeds beter met het lopen. Alleen de 'hink' zal je altijd wel blijven zien :-) Maar we lópen! X

De dag

Wil even beginnen met sorry zeggen tegen iedereen die ik onbewust negeer op de whatsapp, sms of mail. Ik heb zoveel lieve berichtjes gehad rond de 12de en ook met de vraag hoe de dag is geweest enzo, echt superlief. Alleen dan lees ik het, ben ik met iets bezig en vergeet ik te reageren...whoops!
Dus dan denk ik oké, we doen er een blogje over en dan heb ik iedereen weer geantwoord ;-)
Lijkt me ook wel interessant voor later om te lezen hoe ik die eerste sterfdag heb ervaren. Wat een kutwoord hè, sterfdag. Ik heb Lois ook uitgelegd wat het precies betekent en die vond het wel interessant. Vooral om iets in de klas te melden wat niemand nog weet zeg maar. Alleen puntje bij paaltje heeft ze toch haar mond gehouden en wilde ze alleen een foto van haar pappa mee om te laten zien in de klas. Dat vond ik toch ook wel een moeilijk moment om DE dag mee te beginnen, hoe ze in de klas stond met de foto van haar pappa met beide armen tegen haar borst gedrukt...

Anyways, ik zei wel heel stoer dat het niet anders dan anders voelde - en dat was op dat moment ook zo - alleen toen ik 's ochtend wakker werd na een wederom fantastisch dramatische nacht, was het toch anders. Die dag is anders. Er gaat iets gebeuren. En dan bedoel ik op zich niet de ballonnen oplaten, maar het was net of het allemaal opnieuw ging gebeuren. Vaag joh.
Vanaf 's ochtends vroeg had ik een soort onbestemd gevoel, soort van zenuwachtig, hoge hartslag en daardoor heb ik geloof ik maar raar zitten lullen de hele dag. Alsof er een stem voor je praat en je gedachten ergens anders zijn. Niet uit te leggen. Kortom, het was wel een hele zware dag eigenlijk.
Totdat we ons 'ding' hadden gedaan dan, want daarna ging het wel weer.
Ik had Lois en haar 2 vriendinnetjes opgehaald uit school en  die waren natuurlijk gelijk al door het dolle heen bij het zien van de auto vol met ballonnen.
Bij het oprijden van de begraafplaats waande ik mij weer even in die 11 meter lange Hummer en zag ik in m'n hoofd al die mensen weer staan wachten. De ballonnen waren over de dames verdeeld en we namen het hoofdpad richting het mooiste graf van Den Haag en omstreken. Het hoofdpad. Net als toen, met de kist. Alleen nu regende het en toen niet. Ik ga eigenlijk nooit over dit pad, ik parkeer ook altijd bij de buurtjes Monuta, maar onbewust ging het helemaal zoals een jaar geleden op deze 12 april.
De meiden liepen voorop met de ballonnen. Art, mijn vader en ik erachteraan. Mooi gezicht was het, op de foto in de post hiervoor te zien.
Leuk om te zien dat er een heel aantal mensen langs waren geweest bij Ries! Voor ons draaide het natuurlijk om de ballonnen. Chef Lois bepaalde dat de drie dames steeds tegelijk een ballon moesten loslaten. En we hadden er heel wat, het idee was namelijk om voor elke maand dat we hem al moeten missen, 3 ballonnen op te laten. Maat uiteindelijk vond madame dat idee maar niks, dus mocht ze zelf wat anders verzinnen. En het was zo mooi! Daar was de strak blauwe hemel weer ineens tussen alle regen door. En Charly kreeg ook de smaak te pakken met het oplaten van ballonnen, dat was echt supercute (zie ook weer die foto's).
Weer stond ik daar naar die ballonnen te kijken alsof we een jaar terug in de tijd waren gegaan. De blauwe lucht was er wel, maar met minder grijze wolken. Typerend ook wel. Ik vind dat er in mijn hoofd ook wel iets minder grijze wolken zijn. Vanaf deze dag wil ik nog meer vooruit kijken naar ons leven zonder onze held. Het moet nou eenmaal. Dus niks knap of sterk, je MOET doorgaan. Dankbaar zijn dat je leeft en iets waardevols met dat leven doen. Niet iedereen mag leven namelijk. Het is een cadeautje.

We dwalen af. As usual. Na de ballonnen nog even wat lekkere koeken en drinken naar binnen gewerkt - lekker op een kleedje picknicken zat er helaas niet echt in met al die nattigheid - en de dames waren alweer gevlogen. Lo vindt het heerlijk om lekker rond te huppelen op de begraafplaats. En vooral om aan gasten de kindergraven te laten zien, want die zien er altijd zo leuk uit met allemaal speeltjes enzo. Grappig toch zo'n kinderbrein. Als volwassene krijg je er de chillz van maar zij vindt het er geweldig. Deze plek is een onderdeel van haar leven. En zal dat voor altijd zijn. En gelukkig voelt ze zich er fijn, rolschaatsen, steppen, springtouwen maakt niet uit, als je je maar netjes gedraagt, niet gillen of op andere graven gaan staan enzo. Op pappa mag je wel staan, maar op andere lijfjes niet, das niet netjes. En aan gasten legt ze ook graag even de regels uit ;-)

Toen we weer naar de auto liepen was er toch wel een soort last van m'n schouders gevallen, ik kon weer ademen! Met 5 gillende keukenmeiden in de auto, besloten we ineens spontaan om er dan maar echt een soort van feestdag van te maken en lekker naar de Mac te gaan. Dat was supergezellig in m'n eentje met die dames. Eigenlijk geen moment de tijd gehad om te bedenken dat het wel zo klote is om daar, op die dag, alleen met kinderen te zitten. Vermoeiend was het wel.
Later vriendinnetjes naar huis gebracht en nog even een biertje tappen in de Conck. Dat wilde Lo zo graag, nou vooruit. Eens kijken of ze de tap-genen van d'r moeder heeft. En ja hoor. Was toch ook wel weer awkward, want ik was daar precies een jaar min 8 dagen niet geweest. De laatste keer was na de begrafenis. Nu was het iets rustiger gelukkig. Niet lang gebleven, ik zat zowat te knikkebollen dus op een gegeven moment was het echt time to go. Moest ook nog veilig thuis komen. In een leeg huis, dat weer wel...Donker. Alleen. Niet leuk. Zoals altijd als je ergens bent geweest eigenlijk. Snel snel snel de kids dan maar niet in bad, maar gelijk pyjama aan en naar bed. Ik was ka-pot. Kon niet meer staan op m'n benen. Achteraf te druk, te veel. Maar het was wel een superdag en dat was ook de bedoeling.
Nu weer volle kracht vooruit..!

Ballonnen pics

Héél veel dank aan onze vaste ballonnen toko van Chan op www.evidam.nl (fb pagina voorballonnenbelevidam) x!

12 april

12 april. Het is zover. Voelt niet zoveel anders dan gisteren eigenlijk.
Vooral voor anderen is het misschien een dag om weer eens extra stil te staan bij Ries als persoon, waarom dit nou moest gebeuren en hoe snel het toch allemaal is gegaan. Wat is de tijd gevlogen, zou je misschien denken. je staat misschien ook stil bij wat hij voor jou heeft betekend, wat je voor mooie herinneringen aan hem hebt en hoe hij voor altijd in ons hart zit.
Misschien denk je aan de 3 meiden die elke minuut van de dag met zo'n groot gemis omgaan.
Ontzettend lief alle berichtjes, kaarten en lieve woorden. Doet me goed. En maakt me ook verdrietig. Want natuurlijk is deze dag speciaal.
Alleen voelt ie niet veel anders dan anders, omdat ik elke dag wel honderd keer stilsta bij al het bovenstaande. Vandaag niet meer of minder.

Tis alleen de geschreven en gesproken datum waar ik vaak moeite mee heb.
Raar eigenlijk, want dat was ook wel de datum dat onze held eindelijk was verlost van de pijn, onzekerheid en het ondragelijke wachten op de dood. Wat was ik ontzettend blij voor HEM dat hij zo rustig heeft mogen inslapen. En zo verschrikkelijk trots op mijn held... En zo dankbaar voor het mooie leven wat we samen hebben gehad, ondanks de lood- en loodzware 8 laatste maanden.

Die datum staat toch met zwarte permanent marker tussen m'n oren geschreven. Vet en onderstreept. Wat heb ik die datum het afgelopen jaar toch vaak moeten herhalen. Aan de telefoon, op het gemeentehuis, voor de belastingdienst, voor mijn gevoel op honderden formulieren. 12.4.12 dreun ik dan op zonder na te denken.
Maar goed. In elk jaar zit er weer een 12.4 dus ik kan er maar beter aan wennen. En toen ik een hele kar met melk van t.h.t. 12-04 zag, heb ik daar toch maar een pak van gepakt. Dat went dus wel. De rest alleen niet...

Wil vandaag eigenlijk niet al te zwaar stil staan bij een jaar geleden, ik wil wel wat gezelligs doen. Lois wilde weer ballonnen oplaten en wel met wat vriendinnetjes, dus gaan we dat bij Ries doen onder het genot van een lekkere picknick. 3 ballonnen voor elke maand dat we onze held al hebben moeten missen...En dat zijn er veel te veel. Daarna biertje tappen met de meiden.

Ik wil ook eigenlijk vooral aan de slag met de toekomst. ik zal toch een keer een soort balans moeten vinden. Een toekomst zonder Ries maar toch mét Ries. Ik ben bezig met een boek over Ries. Voor de meiden. En aan een website met een Ries-plek en nog zoveel andere dingen waarmee we onze mooie herinneringen aan deze geweldige gozer kunnen vasthouden. Het wordt vast mooi.

Want we moeten het er maar mee doen. Of beter gezegd, zónder doen.
Nu al een jaar.
Zonder jou
Ik mis jou x

Zorg...

Stond vanochtend op de weegschaal. Doe ik anders nooit. Great. Weer een zorg erbij. Alsof het er niet genoeg zijn. Echt een gebrek aan zelfdiscipline man. Ik eet niet veel, maar ik kan mezelf er gewoon niet toe zetten om elke dag een supergevarieerde maaltijd te koken. Daarbij helpt ook niet dat Lo echt zo'n verschrikkelijk moeilijke eter is, maakt niet uit hoeveel moeite ik doe. Vroeger vond ik koken heerlijk ontspannend, dat is wel anders nu. Ik wil ook al zo lang iets aan sport doen, niet omdat ik het leuk of lekker vind, maar omdat m'n broeken steeds krimpen en ik me daardoor steeds belabberder voel. Hey cool woord trouwens. De weegschaal vanochtend is dan ook meer een bevestiging van wat ik al wist. Maar ik schrok wel. De lamlendigheid, de moeheid en het gebrek aan energie zag ik nu in cijfers. Kom op met je zelfdiscipline joh. Ben veel te moe om s avonds nog op m'n benen te staan van die aanhoudende klotenachten, laat staan om ff fijn een potje te sporten. Maar goed. Mijn motivatie en steun en toeverlaat is niet meer, dus dat maakt het er ook niet makkelijker op.

Over zorgen gesproken. Wat een gedoe met die konijnen joh. Ben al een paar weken in de weer met medicijnen toedienen en elke dag weer doe ik dit met ontzettend veel plezier. NOT. Soms bijna onmogelijk om met 2 handen te doen, het zijn gewoon wilde konijnen man. Vandaag nog na een of andere Houdini manoeuvre in m'n gezicht gekrabt door zo'n wildebeest, was echt niet grappig. Maar goed, nog 2 weken volhouden en dan zijn we er hopelijk vanaf. En wat een overwinning zal dat dan weer zijn zeg. Ben wel allang blij dat de konijntjes het weel goed doen, want het vrouwtje heeft zo slecht gelegen dat ik zelfs al bezig was met haar begrafenis. Want dat moet nu he voor de kids, dat kan niet zomaar een hoopje as worden met nog een zooitje andere dieren. Anywayz, niet nodig gelukkig. Maar dus wel dat gekloot. Dat overigens voor 1 ding wel goed is, namelijk voor mijn skills voor het grijpen van wildebeesten. En wel om half 7 's ochtends, half aangekleed en koud, niet 1 maar 2 ontsnapte konijnen, door een kaboutertje wat het hok heeft opengezet (?) en nadat de tuin wel soort van kaal gevreten was. Fijn dat soort dingen.

Ook leuk: werk. Ik moet er toch wel zeer binnenkort weer mee beginnen. En niet omdat ik het wel weer zie zitten, maar omdat het moet. Rekeningen moeten betaald worden. Echt shit. Ik moet zeggen dat ik best wel trots ben dat ik als zelfstandig ondernemer nu al bijna 2 jaar heb weten te teren op mijn financiële reserves. Ik had het allemaal leuk gepland, een potje voor mijn zwangerschapsverlof (omdat je dan als zzp'er geen inkomen hebt zeg maar) en wat voor later als er echt een keer stront aan de knikker zou zijn. Ja dat liep een beetje anders allemaal. Behalve dan die stront aan de knikker, want dat was er wel. Alleen dat was niet veel later. En dat waren dan je reserves.

En ja ik hoor je denken, we gaan naar Australië, ja dat kost ook een hoop geld, maar dat heeft Ries voor ons geregeld. Via de verzekering. Daar moet ook iets moois en bijzonders van gebeuren naast al die achterlijk dure dingen zoals begrafenissen, grafrechten, gedenkstenen. Je wilt het echt niet weten. En nu wil ik het laatste stuk niet op laten gaan aan hypotheeklasten of standaard rekeningen, maar aan iets blijvends, iets wat belangrijker is dan wat voor rekening dan ook. Ons gezin. Ons geamputeerde gezin weliswaar, maar we zijn nog steeds een gezin. Een getekend gezin, maar daardoor 'sterker' dan ooit.

Dus. Jammer dat het moet. Het werkende leven, alsof er niets gebeurd is.
Ik heb op zich wel zin om weer te werken, maar tis ook best eng. Ik moet trouwens ook eerst nog even een opdracht vinden he, klein detail. Dat kan ook nog weleens vies tegenvallen. Zat mezelf vandaag nog af te vragen of ik nou wel of niet m'n burgerlijke staat wil vermelden op m'n cv. Weduwe klinkt zo zielig, zeker met kindjes, maar het is toch ook wel een persoon die blijkbaar sterk genoeg is om zonder haar man en met de nodige trauma's te kunnen overleven en op zoek naar werk te gaan. Maar aan de andere kant ook iemand die thuis geen back-up heeft als er iemand ziek zwak of misselijk is of misschien wel iemand die niet kan functioneren op het werk, omdat het toch alleen maar hysterisch verdrietige vrouwen zijn. Wie zal het zeggen.
Anywayz. Eerlijk gezegd vraag ik me elke nacht af hoe ik in godsnaam KAN werken zolang ik nog bijna elke nacht dat gedonder heb. Dan kan je de hele wereld toch echt even wat minder goed aan kan ik je wel vertellen.

Ben alweer helemaal kwijt wat ik verder nog wilde schrijven. Ik wil teveel denk ik. Maar ik doe en kan te weinig vind ik. Heel frustrerend. Weet wel dat ik niet te streng voor mezelf moet zijn, maar ik wil ook weer eens een keer normaal functioneren. Of toch niet. Want dan is alles weer zo normaal. En dat ben ik nou eenmaal niet...

Vakantie in zicht...

Ik moet zeggen dat een leuk vooruitzicht best wel helpt deze maand! De focus ligt minder op de 12de. de 20ste en al die andere loodzware dagen van vorig jaar, maar op de voorpret van een hoe dan ook memorabele vakantie.
Hoe fijn het ook is om een soort van lege agenda te hebben, iets leuks in het vooruitzicht is heerlijk.
Alles is geboekt, ik maak me niet zoveel zorgen, dat doen andere mensen voor me ;-) Ik zie het allemaal wel.
Nadat ik mezelf echt helemaal groen licht had gegeven om te gaan boeken, kwamen we gelijk allerlei 'dingen' tegen. Geen leuke dingen, niet zoals ik in mijn hoofd had zitten. Allereerst was de nauwkeurig uitgezochte camper onverwachts toch niet meer beschikbaar. Shit man! De verhuurtoko had pas een local offer geplaatst en dat liep zó goed dat gelijk de hele vloot gelijk verhuurd was. Dat is lekker zeg. Stress! Want nu moest ik weer opnieuw beginnen met mijn speurwerk! Uiteindelijk met wat tegenzin een andere camper gekozen, totdat ik de volgende dag van mijn contactpersoon aldaar, inderdaad, Richard, een berichtje kreeg dat er echt nét een was geannuleerd. Wow hoe toevallig hey! Alleen al daarom MOEST dit hem dan ook echt worden, dus gelijk vast laten leggen. Een vierpersoons camper met boven de cabine een bed voor Lo en mij, en achterin een groot bed waar ik Charly's babybedje op kan zetten (moeders binnen handbereik of uberhaupt in zicht als Charly moet gaan slapen is echt een hele slechte combi kan ik je verzekeren). En dan nog steeds zitruimte waar ik evt 's avonds zelf nog op m'n laptoppie kan rommelen. Best een grote bak dus, ik zag er gisteren een van hetzelfde formaat rijden en doet dacht ik wel ff WTF waar begin ik aan haha. Maar dat komt wel goed, tis met recht een huis op wielen, cool toch. Ries is vast trots, ze kan boeren als een vent dus sturen als een trucker doet ze ook gewoon ff. Camper in de pocket dus.
Nu nog de vluchten. Plan was om op de heenreis eerst ff in Singapore te chillen, daar wonen onze Aussie vriendjes nu even, daarna Brisbane-Cairns en op de terugweg een quick stop weer in Sin omdat hun baby dan net is geboren! En als we dan toch in de buurt zijn, moeten we het prinsesje zien ook.
Alleen de vluchten waren ZO ontzettend vervelend - zeg midden in de nacht met 2 kleintjes ruim 5 uur op een piepklein vliegveld wachten - echt no way. De paar andere opties waren ook kansloos dus doen we geen snelle stop, maar vliegen we door naar huis. De terugvlucht wordt dus wel echt een LANGE zit, als ik dan al een klein beetje uitgerust ben van de vakantie, is dat vast in 1 reisdag teniet gedaan, maar ook dat is niet onoverkomelijk. Heb voor hetere vuren gestaan (en nog steeds) denk ik dan. Als iemand het kan, dan ben ik het. Dat zei vandaag iemand tegen me en ik moest er bijna van blozen - maar ik geloof het ook. Nu nog wel tenminste ;-)

Verder ben ik wat dingen aan het checken die we daar allemaal kunnen doen. En wat we vooral niet moeten vergeten enzo. Alleen inpakken ervaar ik meestal echt als mega-stressvol, maar ik doe m'n best om rustig aan te doen. Het lastige is wel dat ik nu - ook al regelde ik al onze reizen altijd zelf - alle belangrijke beslissingen zelf moet nemen. Zonder overleg. Helemaal je eigen inzicht en geen briljante input van iemand die ook mee gaat. Vond het best wel moeilijk om bepaalde knopen door te hakken, maar ik heb geluisterd naar m'n hart. En dan kan je het m.i. nooit verkeerd doen. En, wat ik ook heb ervaren, de juiste ingevingen bereiken je toch wel. Op een dag wordt je wakker en je hebt het ;-)

En tja, weet je, wel geweldig om te gaan enzo hoor, en de goeie flow die daarmee hand-in-hand gaat, en tuurlijk is ie straks gewoon mee met ons...maar toch.......er had gewoon nog iemand met z'n kont op dat achterlijk witte strand van de Whitsundays moeten zitten...DAT was het echte plan...

.