Op sommige dagen is het energie level echt zo laag dat naar de keuken lopen eigenlijk al een brug te ver is.
Een kleine dame van 4 weet haar pappa heel goed bezig te houden "pappa zullen we even vechten?" of aan zijn belofte te herinneren "pappa wanneer gaan we nou schaatsen?"
Je wil je kind gewoon niet teleurstellen maar het moet. Of moet je jezelf voorbij lopen en de signalen van je lichaam negeren? Kon het maar, dan had ie het zeker gedaan voor zijn kleine meid. Gezellig samen op stap, leren fietsen, samen vissen en nog veel meer. Dat doen pappa's toch gewoon?
Kom op, niet te treurig zeg, dat komt vast wel weer! Gebruik maken van de dagen dat die energie er wél even is! En je energie halen uit die meiden, heel belangrijk. Elke lach, knuffel, kus, gezang, geklets, heerlijk is het. Charly wordt vast net zo'n kletstante als haar zus, want die heeft graag het hoogste woord :-) Zonnetjes in huis zijn het!!
Voor Lois is er dus ook veel veranderd. En vast meer dan wij denken, want het is een slimme tante. Je kan niet anders dan haar meer vertellen dan je eigenlijk wil. Maar zo kan zij ook bepaalde dingen begrijpen en een plekje geven. Voor haar is nu heel normaal dat pappa ziek is en dat de dokter hem probeert beter te maken. Dat pappa naar het ziekenhuis moet, of de dokter, dat ie soms aan het infuus moet, dat ie pijn heeft of dat ie moet rusten. Het hoort er allemaal bij. Normaalste zaak van de wereld bijna en vooral niet te zwaar over doen.
Toen Richard een avond thuiskwam na een operatie (implant van de port-a-cath) en vol trots het roze ontsmettingsvloeistof-kunstwerk op zijn buik liet zien, schrok Lois zich rot en stond met grote ogen te kijken! Even een geruststelling later "aaahh dat is aardig zeg, de dokter wist natuurlijk dat roze jouw lievelingskleur is!!" kon ze er hartelijk om lachen en was het weer iets luchtigs :-) schattig was dat.
Ze heeft weleens vragen over de dood en mensen in de hemel die we kennen, , dat is ook de leeftijd. Eerlijk zijn is belangrijk. Het is zoals het is, je komt niet meer terug als je dood bent. Maar diegene zit wel voor altijd in je hartje.
Er komt een tijd dat je haar meer moet vertellen. Daar zie ik zo ontzettend tegenop joh. Gewoon bang voor de vragen die ze kan gaan stellen. Hoe zal ze reageren, paniek, stil, boos, huilen? Dan denk je dat je je eigen kind goed kent maar dit... Ik denk dat ze veel vragen gaat stellen om goed te begrijpen wat we zeggen, maar shit wat moeilijk om dat je strot uit te krijgen zeg. Zal opgaan van de zenuwen in ieder geval!!
Tis een meiske dat zich erg veel zorgen kan maken over mensen (helemaal over haar pappa, mamma en zusje!) en je wil haar toch zo lang mogelijk haar zorgeloze leventje laten leiden. Zij moet zich geen zorgen maken over hoe het met haar pappa gaat, maar lekker onbezorgd spelen, knutselen, lachen en zingen!!
Maar het moet een keer gebeuren. Hoe lang wacht je..tot het echt niet meer gaat? Zij moet er wel gewoon nog met pappa over kunnen kletsen natuurlijk, zodat hij haar zelf ook kan antwoorden en geruststellen.
Moeilijk man. Binnenkort maar es praten met mensen die daar verstand van hebben..als ik nu dat soort sites lees denk ik echt fuck..ze moet het weten maar wanneer en hoe. Arme meid. Maar het gaat goed komen, we moeten daar even doorheen.
We hebben elke avond een yell van pappa's meidenteam, we kunnen alles enzo - wordt uit volle borst meegezongen en ook Charly vindt het geweldig.
We kunnen ook alles, daar ben ik van overtuigd! Dat het moeilijk en zwaar gaat worden staat vast, maar voorlopig is onze held nog gewoon bij ons en gaan we gewoon verder :-) ! X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten