Pijn...

Zo. En toen waren we ruim een maand verder. Bijna 6 weken nu. De wereld draait door maar in mij staat het leven even stil. Maar toch ook niet, je moet blijven draaien voor de kindjes. Het liefst sluit ik mezelf een paar weken, maanden op in m'n huis, echt waar. Stilte om me heen, rustig dingen voor mezelf doen waar ik behoefte aan heb, beetje rommelen je kent het wel.
Maar dat gaat niet. Wekker, douchen, iedereen aankleden, ontbijt, school.......Avondeten, bad, pyjama, boekje, bed. En daar tussenin..ja wat doe ik nou de hele dag? Geen idee eigenlijk. Maar de dag vliegt voorbij. Hoop administratie komt erbij kijken, niet normaal meer. Gemeentelijk, belastingdienst en alle andere toko's waar zijn naam bekend was. Heb nu al zo vaak zijn naam, geboortedatum en datum van overlijden moeten invullen, ik kan er niet meer onderuit. Het is echt gebeurd. En het wordt ook steeds echter. Daar waar het eerst nog onwerkelijk is, wordt het nu steeds werkelijker. Hij is er echt niet meer. Pijn doet het, ontzettend veel pijn, onbeschrijflijk veel pijn. Hartepijn, iets wat ik nog nooit eerder heb gevoeld. Met niets te vergelijken ook en vooral niet uit te leggen. Ik denk dat iedereen die dit heeft meegemaakt zoiets ook anders ervaart.
Ik mis hem heel, heel erg. Zijn warmte, en gezelligheid bovenal, zijn grapjes, de blik in zijn ogen en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Het doet gewoon pijn. En dat weet je van tevoren, maar je hebt dan nog geen idee hoe dat voelt, die pijn.
En wat nu zo moeilijk is, is dat je je niet altijd maar kan voelen hoe je je voelt, niet met 2 kindjes die afhankelijk van jou zijn. Tijdens alle pijn die je voelt, word je ook nog ontzettend geclaimd door die kleine apen :-) misschien maar goed ook soms hoor, zeg ik heel eerlijk! Af en toe samen over het schoolplein huppelen, een kiekeboe spelletje spelen en je kinderen dolgelukkig zien is fantastisch! En brengt je ook zonnige momenten tijdens alle pijn die je voelt. Doorgaan. Je moet. Voor hun. En dan zal het voor mezelf ook ooit wel iets beter gaan. Maar nu nog even niet. Nog heel lang niet ga ik vanuit.
Ik voel me ook wel heel erg kwetsbaar moet ik zeggen, nu ik de enige ouder van onze kindjes ben. Bij een gek klein bultje op mijn been denk ik gelijk dat ik doodga en oh my god hoe moet dat met de meiden dan. Hou op joh! Doe normaal. Maar zo voelt het. Ik voel de gigantisch grote verantwoordelijkheid op mijn schouders duwen. Het alleen opvoeden van kindjes is loodzwaar. En vooral ook nooit de bedoeling geweest!
Maar gelukkig zijn het de meest geweldige meiden van de hele wereld en geniet ik ook enorm van ze.
Lois mag op zaterdag in pappa's bedje slapen, en toen ze afgelopen zondag wakker werd, was het eerste wat ze deed haar warme handje stilletjes in de mijne leggen. Dan smelt je hart gewoon. Datzelfde hart wat zoveel pijn voelt. Die gelukkige glimlachen zijn zo belangrijk en kunnen alleen mensen teweeg brengen waar je zielsveel van houdt. Mooi is dat toch...

Er gaat geen minuut van de dag voorbij dat ik niet aan Ries denk. Hij is constant bij me en dat voelt ook fijn. Ik hoor hem de hele dag en doe de hele dag dingen zoals hij dat zou willen. Wat zou hij gedaan hebben, wat zou hij kiezen, alles laat ik hem beslissen, stom he? Maar dan hou ik hem het dichtst bij me. Ik zal ook maar weer snel m'n auto wassen en stofzuigen want hij hield van schone auto's. Ik voel een onwijze 'urge' om dingen te doen die hij altijd deed en zou willen doen. Tuin wateren, pietje precies in van alles zijn, apple nieuws checken wanneer die iphone5 nou uitkomt, over formule 1 lullen, even langs het geinplein...en nog veel meer. Ik voel me ook een beetje zijn afgevaardigde, klinkt vast heel raar.
Een paar weken terug moest ik dan ook van mezelf naar een uitvaart van iemand waar hij zelf zeker naartoe zou zijn gegaan. De vrouw van een collega van het eerste uur die ook, een maand vóór zijn eigen schokkende nieuws, een vreselijke diagnose kreeg en een oneerlijke strijd heeft moeten leveren. Zijn hele ziektebed, tot aan het laatst toe, is hij ontzettend bezorgd om haar geweest. Dan kan je je misschien voorstellen dat ik gewoon moest. Te snel? Misschien. Vast wel. Gelukkig ben ik redelijk naïef in die dingen, want ik dacht 'ik ga gewoon, ik ben stoer, ik kan dat'. Nou, toen ik nog maar net in de kerk ging zitten, voelde ik wel dat het een moeilijke zit zou gaan worden. Breath in breath out. Bizar ook die muziek, prachtig en hartverscheurend tegelijk, je betrekt alles op jezelf. En dat van een zanger waar je eigenlijk zelf niks mee hebt. M'n shirt was zeiknat van de tranen. Gewoon maar laten lopen, kan jou het schelen. Niet dat er ook maar iemand is die er raar van op zou kijken. Tsja en toen de stoet met gedragen kist naar buiten ging ja, toen stopte de vloed aan tranen ook niet meer. Pff wat een ervaring. Maar het was mooi. En ik ben blij dat ik geweest ben. Voor hem.

Die confrontaties, die zijn zo moeilijk joh. Iets waar je normaal gesproken geen moment bij stilstaat! Naar de speeltuin met de meiden. Allemaal pappa's met kindjes. Ja dat doet pijn. Gelukkige gezinnetjes picknicken op het veld...doet pijn. Barbecuen op een warme dag, hengeltje uitgooien...doet pijn. Alle dikke buiken die ineens opduiken, je ziet ze overal en doen mij vooral ook denken aan onze kraamtijd met Charly. Our worst nightmare. De wolk ging van suikerspinroze naar donker-donkerzwart.
En dan zijn jas en schoenen in de hal, toiletspullen in het badkamerkastje, kleren in de kast en aan de waslijn, alles, alles, alles. Maar die tastbare dingen van hem hou ik ook graag om me heen. Dan heb ik hem nog een beetje bij me. Maar het doet niet minder pijn. Zijn klusspullen, fietsspullen, fotografie spullen... Onaangetast. Ik kan er eigenlijk nog niet naar kijken.
Laatst kwam ik bij een stoplicht aanrijden...richting een Suzuki Grand Vitara..mijn hart sloeg over en ja hoor, kenteken..het was Ries z'n auto. Ik kwam naast hem te staan. Kut man. Zo pijnlijk. Ben al lang blij dat Lois het achterin niet zag, want dan had ik huilend moeten antwoorden. Er zat iemand van de zaak in die ik niet kende, hij moest eens weten...

Er is trouwens ook niets wat iemand kan zeggen wat me niet gelijk een bepaald klotegevoel geeft. Moeilijk uit te leggen. Laatst: Goh wat woon je hier leuk, jemig wat een ruimte zeg. Ik zeg dan 'ja toch' maar ondertussen kijk ik als een zombie voor me uit en denk dat interesseert me echt geen FUCK gewoon! Dit prachtige huis hebben we samen voor geknokt, het opgebouwd, bloed, zweet, tranen en gigantisch hard voor gewerkt en nu...nu is het niets meer. Niet belangrijk meer. Oke ik moet even niet doorslaan. Dit huis zal ik om diezelfde redenen ook koesteren.
Dus je mag best zeggen dat je het leuk vindt hoor. Maar ik bedoel dat je alles in andere perspectieven gaat bekijken. En ik mag ook niet van iedereen verwachten dat zij hetzelfde doen...

Het voelt soms gewoon alsof ik de enige ben die aan hem denkt en zo verschrikkelijk mist. En ik weet dat dat niet eerlijk is, want dit heeft bij heel veel mensen een gat geslagen. Bij de één een groter gat dan bij de ander. Maar het voelt gewoon zo wreed dat het leven echt zomaar doorgaat. En dat zonder Ries. Dat mag toch eigenlijk niet? Ik zie mensen in de file aansluiten, snel even naar de Appie gaan, vakanties plannen, onbezorgde dingen op facebook posten...doorgaan met leven zeg maar. En dan ben ik bijna jaloers op die mensen dat zij ogenschijnlijk niet zo'n zware last en zoveel hartepijn met zich meedragen. Maar misschien ook wel, wie zal het zeggen.
Constant ben ik ermee bezig en dat zal vast wel normaal zijn. Maar daar waar ik de eerste 1-2 weken blij voor hem was dat hij uit zijn lijden was verlost, ben ik nu zo onbeschrijflijk verdrietig dat hij niet meer bij ons is. Juist nu ons leven zich zo verrijkt heeft met de 2 mooiste geschenken die er bestaan, Lois en Charly heten ze, is hij uit dit gelukkige leven weggerukt.
Ik vind het nog steeds zo oneerlijk en ik weet het, ik schiet er niks mee op om dat te vinden, maar echt. Toen ik vandaag weer bij zijn graf was, meestal met de kindjes maar nu ff alleen, overheerste dat gevoel dat ik gewoon niet begrijp waarom dit ons heeft moeten gebeuren. Zal ik ook nooit begrijpen en moet je ook niet willen begrijpen. Het is gewoon zo.