Best oké?

'Blog je nog wel? Ik kijk vaak of je nog wat geschreven hebt hoor!'
Dat hoor ik vaak en ik vind het ook leuk om te weten dat er inderdaad mensen zijn die het lezen :-)
Vind het heerlijk om te schrijven, maar niet altijd. Ik moet er ook echt wel ff voor gaan zitten en die zin en rust heb ik niet altijd. Dus JA ik blog zeker nog, maar vooral wanneer ik zin heb!
Ben bezig met een website, heb ik vast wel eerder genoemd. Ook daarop zal een link naar dit blog komen. Zat nog te denken om dit blog te sluiten ter afsluiting van een periode ofzo. Niet dat ie al voorbij is, maar het ziek zijn, de uitslagen en machteloosheid destijds staan hier natuurlijk ook in. En daar denk ik echt niet graag aan terug. Heb die blogs ook verder nooit teruggelezen, omdat ik weet dat dat klote is. Ik weet wat ik heb geschreven natuurlijk.
Ik moet nog nadenken over hoe ik dat wil doen met dit blog en die site, want ik wil wel nog kunnen schrijven als ik zin heb. Komt goed. Jullie horen nog :-)

Maar hoe het gaat, tsja wat zal ik zeggen. Hoe kan het gaan denk je dan.
Op zich gaat het oké, bij vlagen zelfs best goed en dan vervolgens weer een diepe dip zeg maar. Ups en downs heet dat he, tis nog steeds een soort van survival.
Ik moet wel zeggen dat na mijn blog over de fietstocht, en dat voornemen om dingen positiever te benaderen, het wel wat beter gaat! Ik wil het bijna niet uitspreken, want dan denken mensen misschien dat het allemaal wel weer prima gaat, maar aan de andere kant spreek ik het juist wel uit, omdat ik het dan zelf ook ga geloven. Blijft toch een bijzonder apparaat, dat wat daar tussen je oren zit!
Maar met dat positiever benaderen van dingen heb ik het idee dat ik weer een stukje van mezelf terug heb. Want zo ben ik, ik zie graag het goede in mensen en dingen :-)

Ik kom redelijk de dag door, ben voorlopig nog niet aan het werk en kan ook best wel vrolijk en gezellig zijn hoor. En ik weet wel hoe dat komt, het zijn de dagelijkse confrontaties waar ik naar mijn idee beter mee om kan gaan nu. Daar waar ik bij het zien van zijn kleding in de kast eerst veel pijn voelde en alleen maar dacht aan zijn lievelingsshirts en wat hij wanneer allemaal aanhad, vind ik nu dat alles vooral netjes moet liggen en leg ik een stapel broeken weer even nog rechter dan dat ie gisteren lag. Zo. Zo moet dat liggen. Heb af en toe het idee dat ik niet helemaal spoor, maar lekker belangrijk. Ik doe dingen hoe ik ze voel.
Maar goed, de dagelijkse confrontaties dus. Post, boodschappen, formulieren (ja nog steeds), ik kan het wat beter handelen vind ik.
Alleen dan hebben we nog de niet-dagelijkse confrontaties. De nieuwe vooral, die zijn wel killing joh. En eigenlijk altijd onverwachts, omdat ik nou eenmaal niet de hele dag denk waar ik allemaal mee geconfronteerd zou kunnen worden. Nee man, dan zou je niet meer buiten komen! Maar die nieuwe flashes, die zijn nog vukking moeilijk. Je wordt er letterlijk door overvallen en je stemming kan dan van het 1 op het andere moment 180 graden omslaan.
Langs het ziekenhuis rijden gaat al iets beter, zolang ik niet naar de 11e verdieping of naar de uitgang kijk, want dan zie ik hem. De zieke Ries.
Laatst zag ik zo'n trombose autootje staan en werd in m'n hoofd meteen teruggebracht naar het injecteren van die bloedverdunners en wat een extra genadeklap die trombose is geweest. Bleehh ik word er weer eng van als ik daaraan denk.
Laatst zo'n koppijn dat ik paracetamol heb geslikt. En tijdens dat slikken (en dat duurt altijd heeeel lang bij mij weten weinig mensen :-) dacht ik alleen maar aan die 24 pillen per dag die Ries op sommige dagen van zijn chemokuur moest slikken. Bam, 180 graden. Ik zie de zieke Ries. Dat doet pijn. Ik voel zijn pijn.
Vandaag was ik in de apotheek, recept voor Charly opgehaald. Eigenlijk voor het eerst weer dat ik daar kwam eversince. Ik vraag me af of ze me nog herkennen. Of dat ze nog steeds bij het horen van de achternaam denken 'oja dat is die ene die bijna dood gaat'. Want ze kennen me echt wel daar hoor. Zij die een tijdje geleden bijna elke dag weer wat kwam halen. Zij die we soms ruim een uur met een huilende baby hebben laten wachten wegens tekort aan personeel. En zij die altijd een ontzettend drama maakte als er weer eens niet de genoeg morfine, bloedverdunners of andere broodnodige meds op voorraad waren. En zij die soms hopeloos werd als ze voor de honderdste keer moest uitleggen dat 'meneer' op sterven ligt en dat meneer, ook al is er weer eens een recept niet goed doorgekomen, NU die medicijnen nodig heeft. Ontzettend boos heb ik me daarover gemaakt toen zeg. En die gevoelens kwamen ineens allemaal terug. Gelukkig nu wel genoeg personeel, dus ging redelijk vlot en dit keer ook niet met krijsende newborn. Een heel klein rustmomentje dus. Lichamelijk dan, want dat apparaat tussen de oren ging zowat op tilt. En uiteindelijk deed het dat ook, want ik kreeg wéér een recept niet mee, kon de huisarts niet meer bereiken, dus ik moest morgen maar weer terugkomen. Hoe vaak ik dat niet gehoord heb. Ik werd weer soort van boos en ik was nog niet buiten of het apparaat ging op tilt. Huilend liep ik naar de auto. Snappen ze dan niet dat ik daar helemaal niet wil komen? En al helemaal niet elke dag! Waarom matsen ze me niet ff, want ik heb het best wel zwaar, snap je dat dan niet?
Oke ik verlies mezelf. Terug in de auto krijs ik nog ff heel hard en probeer dan rustig te worden. Adem in adem uit. Op de parkeerplaats zit in de auto naast me een mevrouw naar me te staren. Schijt. Kijk lekker ergens anders wil je. Zucht. Die jongen van de apotheek kan er ook niks aan doen. Weet hij veel dat ik met lood in m'n schoenen daar morgen weer binnen stap. Want nu is het geen onverwachte confrontatie meer, nu weet ik dat ie er gaat komen. Ik probeer er maar weer niet teveel tegenop te zien :-)

Dat was dus wel weer even een diep dipje vandaag en die zullen er voorlopig ook nog wel zijn. Maar ze worden minder. Zou het dan echt zo zijn dat tijd alles iets dragelijker maakt? Is het echt zo simpel? Als je het zo bekijkt is het toch wel fijn dat dat gedeelte -tijd- vanzelf gaat. Daar hoef je niet bij na te denken. Bij al het andere wel helaas, hoofd blijft immers vol, maar zit ook zo vol als je hem zelf maakt. Volgende week voor het eerst naar een psycholoog, zal mij benieuwen. Moet er ook geen wonderen van verwachten, maar het lijkt me fijn om hulp te krijgen bij het opruimen van die rommel in m'n kop.

Maar wat ik al zei, ik vind het soms ook best wel goed gaan met me. Ik kan soms ook weer nutteloze series kijken en dan nu JUIST wat Ries altijd leuk vond. Criminal minds, NCIS, the Mentalist enzo. Gek is dat. Eerst te pijnlijk om te kijken en nu zoek je het juist op.
Trouwens, 2 weken terug de film van de begrafenis gekeken. Nee, niet alleen uiteraard, maar met m'n maatje die Ries net zo hard mist. Fijn om je verdriet ECHT te kunnen delen, dus niet alleen compassie maar samen pijn voelen. Gedeelde smart is dan wel niet echt halve smart maar wel prettig.
Film was goed om te zien. Tuurlijk met de nodige tranen, vooral op het einde toen ik mezelf zag en hoorde - want dát had ik nog niet eerder gezien, de rest wel :-)
Maar het gaf me echt een goed gevoel. Ik ben blij dat ik niet zoals iedereen zei nog jaren heb gewacht met kijken. Lekker eigenwijs misschien (ja zo ben ik), maar ik noem het gewoon lekker naar je hart luisteren.

Ik ga het nog een keer zeggen (je weet waarom), het gaat best goed met me.
Met óns. Lois doet het fantastisch op school. Taal technisch dan, want het blijft een heerlijke dramaqueen af en toe. Cito gehad, gewoon maar 1 foutje! Topniveau dus en dat na alle emoties die ze heeft moeten doorstaan het afgelopen schooljaar. Ontroerend gewoon. Hoe trots kan je zijn. En wat pappa betreft, binnen no-time was vast de hele hemel al op de hoogte van het feit dat zijn kanjer dus écht de hersens van haar pappa heeft haha!
Charly gaat ook verschrikkelijk hard en loopt het liefst de hele dag achter haar blokkenwagen aan te rennen. Apetrots zal pappa zijn.

Dussss...het gaat best goed met me. Zo, nu ga ik het echt bijna geloven.
Ik ben er ook wel achter dat er heel veel samenhangt met nachtrust. Momenteel weer even een hele tijd lood- en loodzware nachten. Gemiddeld zo 2 á 3 uur slaap per nacht helpt niet echt om overdag een energierijke, efficiente en geduldige mamma te zijn. In je eentje alle nachtelijke herrie en problemen doorstaan is gewoon loodzwaar. Is het de 1 niet, heeft de ander wel weer wat en het liefst allebei tegelijk. Geweldig gewoon. Machteloos voel je je dan en zit dan ook regelmatig een potje mee te janken. Maar ik doe m'n best. Gaat wel weer over. Nieuwe dag, nieuwe kansen denk ik dan maar!

Tis nu ook alweer veel te laat zie ik, ik ga maar weer es proberen wat uurtjes te pakken, slaap lekker! X