Zo klust Lo moeiteloos zelf Ikea spul in elkaar (hallo ze is 5!), is gek op raceauto's en lawaaiige motoren, k'nex en technisch lego, lievelingsauto's zijn een Hummer (zat ze natuurlijk in op de begrafenis :-) en een Ferrari, noem maar op.
En toen pappa had gezegd dat ze zijn hengel mocht hebben, was ze dolgelukkig. Ze heeft het er vaak over gehad en nadat we op een verjaardag waren geweest waar ze ook ff mocht hengelen, was er geen ontkomen meer aan: Mevrouw moest vissen!
Eerder had ik het nog zo lang mogelijk afgewimpeld, maar nu kon het niet meer. Met de billen bloot dus. Vissen zullen we!
Hengel en viskoffertje met toebehoren in de schuur gevonden (ja ff een slik moment omdat Ries z'n liefde voor het vissen er letterlijk vanaf straalde...) en nu wist ik ook wat dat voor losse molen was. Die moest er nog op ja shit. Wat heb ik zitten kloten zeg, en allemaal onder het toeziend ook van een ongeduldig trappelend meisje. Vol verwachting klopte haar hart.
Ik moet zeggen dat je met logica een heel eind komt, maar toen het tijd werd voor haken en dobbers knopen en molens bedienen, bedacht ik me dat ik eigenlijk liever wilde dat ze het gelijk goed leert. Met dat prutswerk van d'r moeder kan ze natuurlijk bij de rest van de vissers niet mee aankomen.
Dusss wat doe je dan, je belt één van pappa's lieve viskameraden op om te vragen of hij de dochter van Ries wilde leren vissen. Op zich al bijzonder was dat.
Karper vissen vond Ries heerlijk. En 'dikke meneren' heeft ie gevangen ook! Heel veel verhalen over gehoord, vast cluppie visvrienden en regelmatig een nachtje gezeten met tentjes, stoeltjes, slaapzakken, hengels, verklikkers (heet dat zo?) en vooral veel bier.
Ik ben ook nog steeds zo blij dat ik zijn foto's van het visweekend in de Ardennen met Stef, Marcel en Michel heb gevonden, want hij heeft ontzettend gebaald dat die kwijt waren! En gelukkig dat ze dus in de slideshow van de begrafenis zaten, want hij was er echt supertrots op :-)
Grappig detail misschien, wat misschien niet veel mensen weten is dat hij ruim 13 jaar geleden in zeg maar ons eerste 'echte' gesprek, waarin hij mijn hart soort van veroverde, hij de tip gaf dat het allerbeste aas voor karpers toch echt 'white chocolate' boolies waren! Haha! Weet trouwens niet hoe je dat schrijft hoor, heb er echt de bowlies verstand van :-)
Al die visspullen had ie in ieder geval al tijden geleden met enig sentiment weggedaan, gelukkig aan een vriend :-) Met al dat motorrijden en later de komst van zijn kleine meid, zag hij het er niet echt meer van komen, dat vissen. Maar dat ene speciale werphengeltje heeft ie altijd gehouden. Om later met zijn kindjes te kunnen vissen....outsssjjj ja ik weet het. Pijnlijk als je daaraan denkt. Maar aan de andere kant mooi dat Lo nu met ZIJN hengel kan vissen! En wat is ze trots op d'r hengel.
We dwalen af. Vriend Marius gebeld. Altijd gezellig. Natuurlijk wilde hij ons heel graag te hulp schieten en de volgende dag stond hij paraat. Waarschijnlijk had ie een slapeloze nacht achter de rug, want het allereerste wat ie enigszins zenuwachtig zei, is dat ie eigenlijk helemaal niet zo'n visser is. Sterker nog, eigenlijk vindt ie vissen maar 10x niks, die spartelende glibberige beesten! En hij ging wel altijd mee met vistrips en visnachtjes, maar dat was vooral om de catering (lees:drank) te verzorgen! Haha!
Des te meer waardering dat hij er wel gewoon was voor de meiden van zijn maatje, dus de rest was ook eigenlijk niet belangrijk meer. Het was juist supergezellig en samen kwamen we er wel uit met die haakjes en dobbers (eehh was geen dobber bleek achteraf, wisten wij veel, maar het zag er leuk uit!).
Ries heeft zich vast kapot gelachen daar op die wolk! De dove en de blinde, kampioen nitwits op visgebied, die Lo even gaan leren vissen :-)
Marius zei gelukkig dat hij zo'n haakverwijderaar (uit bek vis iieuuww!) wel wist te gebruiken en ik beloofde hem plechtig dat ik dan de vis in bedwang zou houden, mochten we iets vangen. Vind dat niks man gatverdarrie, zielig voor die beesten vind ik maar we gingen ervoor!
Op naar de steiger met emmer, vers brood (idd geen white chocolate boolies, je wil toch echt geen dikke meneer vangen!), haakverwijderaar, schaar en knikkende knieën. Nee hoor niet echt hoor :-)
Mooi, eerst kwamen alle eenden en zwanen kijken dus vangkans ging omlaag. Maar even later moest er van Lo natuurlijk wel actie in de tent komen. Hengeltje uitwerpen, die truc wist onze instructeur gelukkig wel en het daarop volgende uur heeft Lo constant haar hengeltje geworpen! GODZIJDANK niks gevangen, maar Lois was dolgelukkig dat ze nu echt kon vissen en schept er dan ook graag over op (blijft een kind van d'r vader he). In alle vriendenboekjes van school vult ze nu vaak bij hobby's ook 'vissen' in haha.
Thx Marinus voor dit onvergetelijke moment. Was heel fijn om dit met jou als Ries' grote vriend te delen! X
En wat zal Ries trots zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten