Einde van de wereld..?

Je hoort het overal vandaag he, wat een mooie datum! Mooie trouwdatum of net ff wat harder persen want dan wordt de kleine echt op 12-12-12 geboren. En dan binnenkort het einde van de wereld volgens de Maya's... daar komen we de 22ste dan achter I guess :-)
Het einde van de wereld...tja voor mij was dat op 12-4-12 al een beetje eigenlijk. Maar toch ook weer niet, leg ik straks wel uit.

Op de 12de van de maand krijg ik altijd van één iemand een lief berichtje waaruit blijkt dat ie net zo hard de maanden aan het tellen is als ik. En die Ries ook zo verschrikkelijk mist. 'Zo lang als Ries ziek geweest is, zo lang is ie er al niet meer' stond er in het berichtje. Ja zeg. Shit man, 8 maanden alweer. 8 maanden zonder Ries, nooit kunnen bedenken dat we zo lang zonder elkaar konden maar hey, ik moet wel he.
En ik ben best trots op mezelf eigenlijk. Ik hoef maar naar de dametjes te kijken en dan weet ik dat ik toch iets goed doe. 2 kleine, heerlijk lachende, zingende, spontane, bijzondere engeltjes vol levensvreugde. Ik ben zo trots op ze en ik weet zeker, Richard ook.

Maar hoe gáát het verder. Eerlijk gezegd weet ik nooit zo goed wat ik daarop moet antwoorden. Want hoe kan het nou goed met je gaan als je net je geliefde man en vader van je kindjes kwijt bent? Oke, 'net', tis dan wel 8 maanden, maar het voelt nog steeds als 'net'! Naar omstandigheden best redelijk...zeg je ook niet, zo'n mond vol. Mensen willen gewoon 'goed' horen, dus zeg je ook 'goed' anders moet ik straks weer m'n hele levensverhaal doen :-) Nee hoor. Als het klote gaat, zal ik niet zo snel zeggen dat het goed gaat. De waarheid is dat het op sommige momenten echt wel goed gaat, lekker bezig, lekker in je vel, zingend, dansend vol levensvreugde (klinkt bekend?) en op andere momenten weer even helemaal klote. Dat je de hele dag zeg maar het water aan je neus hebt staan en steeds op de meest onverwachte momenten weer een flink potje moet janken. Vandaag bijvoorbeeld zo'n dag. Woensdag. Mijn favoriete dag, de hele dag écht voor mezelf, kindjes op de opvang dus écht vrij. En dan kan ik ook uitgebreid janken hoe vaak en hoe hard ik ook wil. Da's lekker joh. Niet dat ik niet wil huilen waar m'n kinderen bij zijn, integendeel, dat vind ik juist helemaal oké om je verdriet te laten zien, maar als ik 1 ding steeds onder m'n neus gewreven krijg, is het wel dat die kleintjes zich direct spiegelen aan jouw gevoelens en gedrag. Ik wil vooral niks wegstoppen, maar ik heb gemerkt dat als ik af en toe 'even iets ga pakken' of soort van geluidloos met m'n gezicht de andere kant op huil, dat dat soms beter is voor hun. En aan de andere kant leg ik net zo makkelijk uit waarom mamma even verdrietig is, dat ik bij dat liedje heel erg aan pappa moet denken en dat ik hem gewoon zo mis, maar soms heb ik daar gewoon even geen zin in. Wel schattig hoor dat ze alles willen weten, en ik doe m'n best om de meest gecompliceerde gebeurtenissen, emoties en andere verschijnselen zo luchtig en duidelijk mogelijk uit te leggen, maar ja...dat bedoel ik dus, op woensdag hoeft dat even niet. En daar geniet ik van. Heerlijk, even alleen zijn, dat is soms (eerder vaak dan soms eigenlijk) het enige wat ik écht wil. Rust. In m'n hoofd, in m'n slaap, in m'n lijf, in m'n doen en laten. Heerlijk lijkt me dat. Ik zou alleen niet weten hoe dat voelt, ik hoop dat ik het ooit mag meemaken :-)

Ik weet trouwens wat het is. Ik had ineens een brainwave. Waarom ik bijvoorbeeld in december niks wil. Waarom ik het zo moeilijk vind om ergens alleen naartoe te gaan. En het meest voordehandliggende antwoord is natuurlijk 'omdat Ries er niet bij is' of 'omdat je Ries dan mist', maar het is meer dan dat. Het is vooral op plekken of bij mensen/gezelschappen waar Ries altijd bij geweest zou zijn. Ineens kwam die man met de hamer voorbij toen we met familie uit eten waren en iemand iets vroeg waar ik het antwoord niet op wist, maar Richard wel. Toen iemand het soort grapje maakte waar Ries op zeker nog grappiger op zou reageren en waar ík niks op wist te zeggen. Ik hoorde zeg maar Ries de hele tijd meepraten. Maar toch hoorde ik niks, steeds een zwart geluidsgat. Ik kan het niet helemaal uitleggen, maar wat ik wel weet is dat ik op DAT soort momenten zijn aanwezigheid zo ontzettend mis. Zijn stem, zijn lach, zijn grapjes, zijn wijsheden, zijn skills, zijn biertjes, gewoon alles wat Richard mijn Ries maakte. En ik voelde me ineens zo ontzettend alleen en ongemakkelijk joh. Het kwam niet meer goed die avond. En ik heb het niet laten merken hoor, soms heb ik echt geen zin om over die dingen te praten, maar ik weet eigenlijk zeker dat het voor die ander ook wel ongemakkelijk was en dat ie probeerde mij dat niet te laten merken :-)
Dat is blijkbaar het ding als je ruim 12,5 jaar samen bent geweest, je kent elkaar zo goed dat je precies weet wat de ander wanneer zou gaan zeggen, en dat is dan ook wat zelfs na 8 maanden nog steeds constant in je hoofd zit!
En hier thuis ben ik er wel een beetje aan gewend hoor, dat er nooit iemand al thuis is als ik thuis kom, dat ik alles alleen moet doen en overal alleen aan moet denken. Dat ik een lege plek naast me in bed heb, dat ik alleen naar het oudergesprek op school moet, dat ik alleen voor sinterklaas speel, dat ik er alleen voor moet zorgen dat mijn kinderen veilig zijn en dat ik ook lastige beslissingen alleen moet nemen. Dat ik de typische mannendingen zoals loodzware dingen tillen, ict shit aan de praat krijgen, dingen repareren, denken aan auto en huis onderhoud, allemaal zelf moet doen of regelen. Allemaal soort van onder controle hier thuis. Hier thuis voel ik me fijn, ons warme nest.
Maar weg van 'thuis' zijn er dus nog heel veel dingen waar ik ook aan zal moeten wennen... Niet makkelijk.

Zoals je waarschijnlijk eerder hebt gelezen staat mijn hoofd eigenlijk nooit stil. Zo vraag ik mij vaak af of Ries z'n dood misschien ook iets goeds heeft gebracht. 'Nee' heb ik heel lang gezegd, maar later kwam ik daarop terug. Het heeft me onbeschrijflijk veel geleerd, wat een levenservaring man. Eentje die je van tevoren niet wil hebben, maar die je zo in je schoot geworpen krijgt. Ik voel me echt wijzer en grijzer. En het lijkt me alleen maar een blessing als ik met die opgelegde kennis en ervaring anderen zou kunnen helpen.
Wat nog meer. Mensenkennis. Of beter gezegd 'mensen-niet-kennis', het besef van 'mensenonwetendheid'. Want wat kan je je verbazen over mensen! En dat in zowel positieve als negatieve zin.
Wat kunnen sommige mensen ontzettend met zichzelf bezig zijn, zeuren over écht onbelangrijke dingen en vooral géén rekening met anderen houden. Verschrikkelijk gewoon. En ik moet zeggen dat dit non-empathische gedrag heel erg wordt uitvergroot als je iets van dit kaliber hebt meegemaakt.
Daarentegen ben ik er ook achter gekomen dat er heel wat bijzondere mensen op deze aardkloot rondlopen. Mensen die eerder vage kennissen of zelfs onbekenden waren en die nu zo belangrijk voor me zijn geworden. Hulp uit onverwachte hoeken en vrienden die blijkbaar échte lieve vrienden zijn. Die mij niet eng vinden zeg maar. En mijn lieve ouders, waar zou ik zijn zonder jullie...
Allemaal mensen die in jouw pijn willen duiken om jou te helpen, die naar jou willen luisteren zonder te oordelen of iets te verwachten. Fijn is dat. Dank daarvoor. Ik heb jullie hard nodig.

En dan het mooiste vind ik. Waar het eigenlijk om draait in het leven. Wees dankbaar voor wat je wél hebt. Count your blessings! Geniet van mooie momenten en gek genoeg ervaar ik die heel anders nu. Ik ben er meer bewust van zeg maar. Op het moment dat ik ergens intens van geniet, meestal van onze prachtige meiden, dan denk ik 'Sjee moet je ons kijken, wat is het leven mooi!' En ja dan denk ik ook gelijk KUT waarom mag Ries dat niet meer meemaken, maar het gaat even om dat gelukkige gevoel.
Als je bijvoorbeeld met je kindjes al giechelend en kietelend op de bank aan het stoeien bent of de slappe lach hebt. Als je op verzoek van je kind in de auto voor het stoplicht een liedje heel overdreven, met theatrale gebaren en vol overgave zit te playbacken en schijt hebt aan de fronzende bestuurder naast je. Als je kindjes het liefst allebei helemaal tegen je aankruipen om zo in slaap te vallen. Als je kindjes out of the blue tegen je zeggen dat jij de allerliefste bent...
Daar gaat het toch om in het leven he.
Ik heb ooit gelezen 'Death brings you gifts' en dat zijn mijn gifts. Bewust kunnen genieten en mooie mensen om je heen.

Still sucks dat dat leven voor Ries veel en veel te kort is geweest en ik zal nooit kunnen begrijpen waarom dit nou moest gebeuren. Maar ja.
Ben bezig met een soort digitale herdenkingsplaats. Met veel foto's enzo. Mooie herinneringen aan onze mooiste en liefste held. Wel fijn om mee bezig te zijn als je verder eigenlijk maar een beetje doelloos ronddobbert. Als je levensdoel 'samen oud worden' ineens weg is, moet je toch wat anders verzinnen he. Ik volg gewoon mijn hart. Want daar zit Ries in, dus da's altijd goed :-) xx