One of those days. Komt ook niet meer goed vandaag weet ik uit ervaring. Mijn hoofd explodeert van alles wat daarin om gaat, dus ik dacht 'laat ik weer es wat dichten'. Veel mensen denken dan dat je 'lekker van je af kan schrijven', maar niets is minder waar. Was het maar zo. Dan zou ik de hele dag niets anders doen.
Weet niet wat het is met die slechte flow. Vaak krijg je de hele dag door triggers, die je op goeie dagen goed verwerkt en op slechte dagen slecht. Muziek is daar een goed voorbeeld van, maar eigenlijk gewoon alles wat je tegenkomt op een dag. Alles wat je ziet, ruikt, hoort, voelt, herinnert, denkt. Alles. En dag in dag uit ben je bezig om die triggers te neutraliseren. Om alleen aan mooie en goeie dingen te denken of bijvoorbeeld om jezelf terug naar nu te roepen. Om even een onbezorgd moment mee te kunnen maken. Niet zo raar dat je daar moe van wordt. Maar oefening baart kunst, dat wel.
Rouwen, verwerken of verlangen is niet iets wat op een gegeven moment klaar is, maar je leert ermee omgaan. Soort van dan. Alleen jammer dat dat niet met een spoedcursus van een paar weekjes op school kan...
Ik moet zeggen dat het de laatste tijd best wel oké gaat met veel goeie dagen, maar nu hoeft er maar 1 kind niet lekker te zijn en alles gaat weer mis. Zo vermoeiend. Bovenop de Charly-nachten. Koorts, hangen, huilen, soms kan ik er echt niet meer tegen. Maarja, dan ben je nog steeds moeder. Tis gewoon keiharde survival. Op dagen zoals deze mis je dan ook zo heel erg die praktische handjes, een helderdenkend hoofd, een liefdevol hart, armen om je heen en die brede schouder om op uit te huilen. En I know, er zijn heel veel lieve mensen die deze dingen graag zouden willen geven, maar dat is 'm gewoon niet. Geen Richard.
Soms kan ik wel oneindig lang naar zijn foto kijken en ook al is hij altijd heel dichtbij, bij het kijken naar zijn gezicht op een foto besef je je weer hoe ontzettend lang geleden je hem in het echt hebt gezien. Vandaag 11 maanden geleden, kan toch niet waar zijn. Normaal gesproken zou je bij dat gevoel toch echt gewoon weer es met iemand afspreken of bellen ofzo, maar het feit dat je iemand nooit meer in levende lijve kan zien, is gewoon een verschrikkelijk bittere pil. Op z'n zachts gezegd. Vergif, da's een beter woord. Vergif voor je lijf, voor je hoofd, voor je hele doen en laten. Het verlangen naar je lief en weten dat hij nooit meer terug komt is zo ontzettend zwaar. Ik schiet er gelijk van vol nu ik het zo opschrijf. Hij komt gewoon echt niet meer terug. Niet in dit leven in ieder geval, wel in de volgenden. En nee ik ben niet gek geworden, ik geloof dat gewoon.
Bij het zien van de foto's, besefte ik ook dat er nooit meer nieuwe foto's van Ries gemaakt kunnen worden, dit is het gewoon. Niet meer Ries met z'n meisjes, niet meer Ries in Australië, niet meer Ries op de motor, bij Formule1 of met een biertje in z'n hand bij de barbecue. Gelukkig hebben we best veel foto's van onze held, maar het blijft gewoon nog steeds moeilijk te accepteren dat iemands aardse leven voorbij is. Klaar. Doei. Een heel leven. Niet lang maar wel heel. Heel gelukkig. Maar heel kort.
Ben toch wel onbewust en bewust HEEL erg bezig met de nadering. De nadering van 12/4 zeg maar. Wilde het eigenlijk met een hoofdletter zetten, maar wil er ook alweer niet zo'n big deal van maken. Men lijdt het meest van het lijden dat men vreest. Zo ontzettend waar. Maar ik kan er niks aan doen. Mijn hoofd schrééuwt gewoon 12 APRIL! tegen me. De hele dag. Dat begon eigenlijk een maand of 2 geleden al. Ik zit vast in april. Toen Lois vorige maand over haar verjaardag begon, dacht ik shit krijgen we dat weer pfff, kut nog maar 3 maanden...Een halve dag later dacht ik huh nee joh, dat is vanaf april gerekend. Vaag man. Formulieren ondertekenen met de juiste dag maar met april, brieven dateren met april, kalender per ongeluk op april hangen, dat soort dingen. Daar waar een maand aan de pas komt, is het alleen maar april.
Ik deed vandaag boodschappen en sjesus wat werd dat onverwachts een martelgang. Ik ben zo iemand die altijd op de datum let, alleen nu komen er heel veel spullen langs met een datum in april erop! Fucking hell man. En dat toetje met t.h.t. 12-04-13 erop ging mooi weer terug, die zal toch niet lekker smaken. Mijn armen en benen werden weer zwaar, ik ging weer kort ademen en ging ik een soort stand-by mode. Niet nadenken, doorlopen, wat had ik nog meer nodig. God damn survival mode.
Zo'n datum verandert je leven. Er zijn wel meer memorabele data in een jaar, maar zo'n dag, zo'n ingrijpende gebeurtenis, zo traumatisch en schokkend, zo'n datum verandert alles waar je ooit voor stond. April dus. Nooit meer hetzelfde. Als straks de mooie prunussen in de straat en op de begraafplaats weer in bloei staan tegen een strakblauwe hemel, kan ik alleen maar denken aan de kist die daaraan voorbij kwam op een prachtige zonnige dag in 2012. Het was een mooie dag. In een zware maand. In een zwaar jaar. Maar wel een mooie dag.
Ik heb weleens gelezen "death brings you gifts". En met alle ellende die de dood ook met zich meebrengt, is deze zin ook zeker waar. Cadeautjes als in lieve trouwe vrienden, als in het waarderen van al het ongelooflijk mooie om je heen en de levenslessen en inzichten die je door zo'n gebeurtenis krijgt. En soms moet je die 'gifts' zelf creëren. En daar ben ik dan ook druk mee bezig ;-) x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten