Wil even beginnen met sorry zeggen tegen iedereen die ik onbewust negeer op de whatsapp, sms of mail. Ik heb zoveel lieve berichtjes gehad rond de 12de en ook met de vraag hoe de dag is geweest enzo, echt superlief. Alleen dan lees ik het, ben ik met iets bezig en vergeet ik te reageren...whoops!
Dus dan denk ik oké, we doen er een blogje over en dan heb ik iedereen weer geantwoord ;-)
Lijkt me ook wel interessant voor later om te lezen hoe ik die eerste sterfdag heb ervaren. Wat een kutwoord hè, sterfdag. Ik heb Lois ook uitgelegd wat het precies betekent en die vond het wel interessant. Vooral om iets in de klas te melden wat niemand nog weet zeg maar. Alleen puntje bij paaltje heeft ze toch haar mond gehouden en wilde ze alleen een foto van haar pappa mee om te laten zien in de klas. Dat vond ik toch ook wel een moeilijk moment om DE dag mee te beginnen, hoe ze in de klas stond met de foto van haar pappa met beide armen tegen haar borst gedrukt...
Anyways, ik zei wel heel stoer dat het niet anders dan anders voelde - en dat was op dat moment ook zo - alleen toen ik 's ochtend wakker werd na een wederom fantastisch dramatische nacht, was het toch anders. Die dag is anders. Er gaat iets gebeuren. En dan bedoel ik op zich niet de ballonnen oplaten, maar het was net of het allemaal opnieuw ging gebeuren. Vaag joh.
Vanaf 's ochtends vroeg had ik een soort onbestemd gevoel, soort van zenuwachtig, hoge hartslag en daardoor heb ik geloof ik maar raar zitten lullen de hele dag. Alsof er een stem voor je praat en je gedachten ergens anders zijn. Niet uit te leggen. Kortom, het was wel een hele zware dag eigenlijk.
Totdat we ons 'ding' hadden gedaan dan, want daarna ging het wel weer.
Ik had Lois en haar 2 vriendinnetjes opgehaald uit school en die waren natuurlijk gelijk al door het dolle heen bij het zien van de auto vol met ballonnen.
Bij het oprijden van de begraafplaats waande ik mij weer even in die 11 meter lange Hummer en zag ik in m'n hoofd al die mensen weer staan wachten. De ballonnen waren over de dames verdeeld en we namen het hoofdpad richting het mooiste graf van Den Haag en omstreken. Het hoofdpad. Net als toen, met de kist. Alleen nu regende het en toen niet. Ik ga eigenlijk nooit over dit pad, ik parkeer ook altijd bij de buurtjes Monuta, maar onbewust ging het helemaal zoals een jaar geleden op deze 12 april.
De meiden liepen voorop met de ballonnen. Art, mijn vader en ik erachteraan. Mooi gezicht was het, op de foto in de post hiervoor te zien.
Leuk om te zien dat er een heel aantal mensen langs waren geweest bij Ries! Voor ons draaide het natuurlijk om de ballonnen. Chef Lois bepaalde dat de drie dames steeds tegelijk een ballon moesten loslaten. En we hadden er heel wat, het idee was namelijk om voor elke maand dat we hem al moeten missen, 3 ballonnen op te laten. Maat uiteindelijk vond madame dat idee maar niks, dus mocht ze zelf wat anders verzinnen. En het was zo mooi! Daar was de strak blauwe hemel weer ineens tussen alle regen door. En Charly kreeg ook de smaak te pakken met het oplaten van ballonnen, dat was echt supercute (zie ook weer die foto's).
Weer stond ik daar naar die ballonnen te kijken alsof we een jaar terug in de tijd waren gegaan. De blauwe lucht was er wel, maar met minder grijze wolken. Typerend ook wel. Ik vind dat er in mijn hoofd ook wel iets minder grijze wolken zijn. Vanaf deze dag wil ik nog meer vooruit kijken naar ons leven zonder onze held. Het moet nou eenmaal. Dus niks knap of sterk, je MOET doorgaan. Dankbaar zijn dat je leeft en iets waardevols met dat leven doen. Niet iedereen mag leven namelijk. Het is een cadeautje.
We dwalen af. As usual. Na de ballonnen nog even wat lekkere koeken en drinken naar binnen gewerkt - lekker op een kleedje picknicken zat er helaas niet echt in met al die nattigheid - en de dames waren alweer gevlogen. Lo vindt het heerlijk om lekker rond te huppelen op de begraafplaats. En vooral om aan gasten de kindergraven te laten zien, want die zien er altijd zo leuk uit met allemaal speeltjes enzo. Grappig toch zo'n kinderbrein. Als volwassene krijg je er de chillz van maar zij vindt het er geweldig. Deze plek is een onderdeel van haar leven. En zal dat voor altijd zijn. En gelukkig voelt ze zich er fijn, rolschaatsen, steppen, springtouwen maakt niet uit, als je je maar netjes gedraagt, niet gillen of op andere graven gaan staan enzo. Op pappa mag je wel staan, maar op andere lijfjes niet, das niet netjes. En aan gasten legt ze ook graag even de regels uit ;-)
Toen we weer naar de auto liepen was er toch wel een soort last van m'n schouders gevallen, ik kon weer ademen! Met 5 gillende keukenmeiden in de auto, besloten we ineens spontaan om er dan maar echt een soort van feestdag van te maken en lekker naar de Mac te gaan. Dat was supergezellig in m'n eentje met die dames. Eigenlijk geen moment de tijd gehad om te bedenken dat het wel zo klote is om daar, op die dag, alleen met kinderen te zitten. Vermoeiend was het wel.
Later vriendinnetjes naar huis gebracht en nog even een biertje tappen in de Conck. Dat wilde Lo zo graag, nou vooruit. Eens kijken of ze de tap-genen van d'r moeder heeft. En ja hoor. Was toch ook wel weer awkward, want ik was daar precies een jaar min 8 dagen niet geweest. De laatste keer was na de begrafenis. Nu was het iets rustiger gelukkig. Niet lang gebleven, ik zat zowat te knikkebollen dus op een gegeven moment was het echt time to go. Moest ook nog veilig thuis komen. In een leeg huis, dat weer wel...Donker. Alleen. Niet leuk. Zoals altijd als je ergens bent geweest eigenlijk. Snel snel snel de kids dan maar niet in bad, maar gelijk pyjama aan en naar bed. Ik was ka-pot. Kon niet meer staan op m'n benen. Achteraf te druk, te veel. Maar het was wel een superdag en dat was ook de bedoeling.
Nu weer volle kracht vooruit..!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten