Anyways. Ik stond te koken en ik dacht yes, ik sta lekker te koken, gewoon een echte maaltijd.
En split second later bedacht ik me dat ik het helemaal niet leuk vond om te staan koken. Want omdat ik vind dat er regelmatig een echte maaltijd op tafel moet staan, is er nooit iemand die zegt goh wat heb je lekker gekookt schat. Over het algemeen is het namelijk bij voorbaat al iiiieuuwwww dat vind ik niet lekker of vliegt het eten linea recta op de grond. Je weet wel. Ja voor wie kook je in vredesnaam. Dát is nou het leuke van koken, dat je het samen deelt en opeet. Samen.
Nouja. Zo komen er af en toe honderden hersenspinsels langs, de ene dag meer dan de andere. Maar ik zeg eerlijk, nu de zomer soort van voorbij is en het buiten weer iets donkerder is, wordt het in m'n hoofd ook weer iets donkerder merk ik. Aangezien mijn hoofd nooit stilstaat, was ik me de afgelopen dagen nou serieus aan het afvragen wat er nou toch aan de hand is. En ik heb iets briljants bedacht al zeg ik het zelf. Want hoe kan het toch dat je je het ene moment helemaal prima en gezellig voelt en het de volgende dag weer helemaal mis is. Gaat dit nu de rest van mijn leven zo zijn? Is dat normaal? Ik zit vast tussen 2, 3 of 4 levens lijkt het, ik vlieg van heel vroeger naar toen met Ries, van een loodzware periode voor en na zijn dood naar het nu en de toekomst. Ik wil alleen maar in het hier en nu zijn en fijn terugdenken aan de mooie tijd die we samen en met ons gezin hadden, maar ik ben soms best wel in de war. Ik kan mijn gedachten niet sturen. Tis gewoon een zooitje zeg maar.
Als je door de dood van je geliefde ineens alle voor lief genomen zekerheden verliest en dwars door je verdriet en confrontaties heen moet, bouw je na verloop van tijd een soort bulletproof vest op. Daar waar eerst de aanblik van andere pappa's als een steek in het hart aankwamen, leer je jezelf hiervoor psychisch te wapenen en is het na bepaalde tijd minder pijnlijk. Heb ik ook in eerdere posts beschreven volgens mij. Hetzelfde geldt voor opmerkingen en meningen van anderen en zoveel pijnlijke en confronterende dingen die je op een dag meemaakt. Zo vaak gezien of gehoord. Je beschermlaag wordt dikker, je leert dingen beter te handelen. Maar toch. Op sommige onbedachtzame momenten, als je je kogelwerend vest even niet aan hebt, kunnen bepaalde aanblikken of woorden weer dwars door je hart gaan. En dan is het weer even zoooo pijnlijk om een kindje hand in hand tussen pappa en mamma in te zien lopen. Om Charly steeds bij 'andermans pappa' op schoot te zien kruipen en met hem handjes wil vasthouden. Het is altijd iemand anders' pappa en zo zal het altijd zijn. Als ik daar teveel bij nadenk, gaat het weer teveel bergafwaarts, dus probeer ik het niet te doen. Maar wat ik al zei, ik kan het niet helpen. Die hersenspinsels. Pffft.
Vandaag ook weer een klassiek voorbeeld. Zat er al een paar dagen aan te komen, je voelt dat je op weg naar beneden bent en je doet er niks aan. De triggers deze week waren o.a. apparaten die het niet doen. Die niet doen wat ik wil. Boven krijg ik steeds die digitale kaart van de tv niet aan de praat, heel stappenplan van ziggo klopt geen reet van affijn ik ben weer uren verder en het lukt nog steeds niet. Laat maar. Ff kopietje maken, problemen met cartridges, instellingen, wifi, printer spuitmonden, reiniging wat de fuck. Lieve hulplijnen met IT advies, maar nog steeds is het maar afwachten tot ik weer iets met m'n printer kan doen. Gewoon ff helemaal klote. Printen vanaf de pc lukte ook al niet, later wel zowaar zelf opgelost maar toch. Ik ben gewoon constant bezig met dingen aan de praat krijgen. En ik ben echt geen dombo op IT gebied (lees: eigenwijs ik kan het zelluf), maar je hebt van die dagen dat het zoooveel tijd kost. En ook de dames die zich er constant mee bemoeien en wel even helpen dingen in de printer te duwen en zo, geweldig. Ondertussen kon ik maar steeds geen oppas vinden...het lukte gewoon ff allemaal niet vandaag.
Toen Lois even wilde wii-en dat ding ging gewoon niet aan. Dat was echt en de druppel, ik moest echt keihard janken. Ik wist het gewoon niet meer, is dit een samenzwering van het universum ofzo?? Kom op ga door, logisch nadenken. Voor de honderdste keer zei ik dat tegen mezelf. Oke stekker, duuuhh sukkel. Heb je daarom nou zitten janken? Nouja. De batterijen van de afstandsbedieningen waren helemaal gelekt, nieuwe batterijen check, geluid ging niet meer zachter en als toppunt kletterde een andere afstandsbediening op de grond aan diggelen. En toen wist ik het zeker. Een samenzwering. Een test. Ben wel even klaar met die testen hoor...
Wat ook nog een fijne trigger voor vandaag was dat ik gisterochtend beneden kwam en door de kou op de ramen ineens rare afdrukken zag. Twee armen plus voorhoofd van iemand die naar binnen heeft staan koekeloeren. Echt een horror aanblik, ik kreeg er zo'n eng gevoel van. Lo of haar vriendinnetjes staan weleens zo door het raam te kijken en ik ging even heel logisch de opties na dat het vast niks was. Alleen dit zijn volwassen armen en handen die ik op het raam zie, echt vukking scary zag het eruit joh. Ik voelde me zo ontzettend kwetsbaar ineens, het idee dat iemand naar binnen heeft staan kijken. Heb geen idee hoe lang die afdruk er al op staat, normaal zie je dat ook niet zonder dat het raam van de kou is beslagen, maar ik maak mezelf weer gek. De dames zitten gezellig zingend aan het ontbijt ik heb gewoon een knoop in m'n maag. Wat voel je je dan weer kwetsbaar zo alleen met kleine kindjes zonder iemand die je tegen alles en iedereen beschermt. Als het moet ben ik heus wel stoer hoor, maar dat wil ik eigenlijk helemaal niet zijn. We gaan maar weer consequent het alarm erop gooien en die stomme horror afdrukken van het raam wassen.
Wat vandaag wel heel fijn was is dat we even met Andre en Bart mee gingen vissen. Eindelijk Lo's verjaarscadeautjes getest en jawel, een echte vis aan de haak. Lo vond het geweldig. En het was superweer, even die zonnestralen op je gezicht en een frisse neus halen. Fijn dat er een aantal mensen zijn die ons niet alleen met woorden maar ook met daden bijstaan. Het laatste half jaar heb ik eigenlijk steeds meer geaccepteerd dat we er toch echt alleen voorstaan. Hoe klote het soms ook is. Ondanks hulp en lieve mensen, als het erop aankomt ben je toch echt altijd weer alleen. Je moet alles zelf bedenken. Zoveel verantwoordelijkheden, zorgen, onzekerheden, die machteloosheid. Maar ook zelf met de meiden plezier maken, gek doen, trots zitten zijn en het leven maar lekker laten zijn wat het is, laten komen hoe het komt... Iedereen heeft zijn eigen leven met de lessen die daarbij horen, dus laat het maar komen dan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten