Een nieuw jaar...

Wordt wel weer es tijd he, om weer es wat nieuws aan te treffen op dit blog! Geen gebrek aan inspiratie hoor, in m'n hoofd schrijf ik als het ware de hele dag en kan ik dus zo wel een week leesvoer produceren. Maar wel gebrek aan energie, dat is het gewoon. Ik moet het met 2 stuiterende kindjes thuis hebben van de avonden en dat is nou net de tijd dat je me weg kan brengen :-) Dat soort uitdrukkingen hebben nu trouwens ook een hele andere lading gekregen, maar dat ter zijde. Als de meiden op bed liggen is de rust in huis zooo lekker! Ik heb dan ongeveer tot 10 uur voordat Charly wakker wordt en me vervolgens meestal tot een uur of 2 's nachts bezig houdt, dus die vroege avonduurtjes (hm nee niet met een T) kan ik mooi ff gebruiken om één of twee uurtjes slaap te pakken.

Maar goed. En toen was het weer januari, ik ben d'r weer. Ik ben er nog steeds bedoel ik. En ik heb nog niemand wat aangedaan he, da's toch weer een overwinning :-)
Op zich zijn we er met een verstand-op-0 houding best redelijk doorheen gekomen, die decembermaand. Dat is tenminste hoe ik er nu op terugkijk, want als ik dieper nadenk, zijn er best wat helse momenten voorbij gekomen zeg. Al die virussen die Charly heeft gehad, het liep er echt aan alle kanten uit. En dan bedoel ik niet een snotneus of zo, maar gewoon bovenop de toch al fantastische nachten nog even minimaal 2x per nacht alle diarree en kots verschonen van lakens, pyjama's, slaapzakken, aankleedkussens, vloerkleed..fucking hell. En dan zelf ook maar door hetzelfde virus tussendoor je longen eruit gooien, ja das best klote. Was trouwens allang blij dat ik ook aan de diarree was, want heb toch serieus een hele week gedacht dat ik dood zou gaan omdat ik zo'n buikpijn had en dat de kindjes dan niet meer halfwees maar heelwees zouden zijn...dat viel dus weer mee :-) Maar goed, tijdens dat nachtelijke gedoe ook steeds in je eentje beslissingen nemen van hoe je met 2 handen een minimaal 6-handen job gaat aanpakken. Niks overleg, het komt allemaal op JOU aan. Jij moet het doen, iedereen in huis is afhankelijk van jou en alléén van jou! Jouw inschattingsvermogen, jouw ecficiency, jouw inventiviteit en vooral ook jouw rust en kalmte....Tsss je zou toch gillend gek worden als je daar allemaal bij na moet denken. Nou dat gebeurt dus soms ook. En het gaat ook allemaal weer voorbij, maar sjesus wat voel je je dan moederziel alleen zeg!

Heb ook nog wel een periode gehad dat ik gewoon helemaal niet blij was met mezelf. Dat je gewoon ook geen moeite kan en wil doen om jezelf beter te voelen. En das best gevaarlijk, want je voelt je dan ook elke dag slechter, je voelt je echt afglijden.
Ik dacht nog weet je wat, ik knip een heel stuk van m'n haar, hup, fris ertegenaan. Alleen daar voelde ik me ook weer zoooo klote over uiteindelijk, omdat ik zeker wist dat Ries het liever lang wilde :-) Ja en dan weet ik dat ik ook een eigen mening heb enzo, maar toch, op dát moment is het een aardige plons in de emmer die je doet verdrinken. Of liever gezegd waar je zelf je hoofd in onder water zit te houden, maar je kan jezelf toch niet naar adem laten happen. Vaag apparaat weer die human mind.
De kerstvakantie met de kids 24/7 op je lip hakt er ook wel in hoor, dacht even dat ik gek werd en toen was ie godzijdank voorbij. Ik ben serieus bevoorrecht met beide prinsesjes, maar het voelt zeker in vakantie en weekenden ontzettend verstikkend af en toe. Hard werken is het. Ik heb echt ruimte voor mezelf nodig en dat kan dan niet. Klinkt allemaal wel verschrikkelijk dramatisch, zo bedoel ik het niet, maar ik probeer het gevoel uit te leggen. Ook al kan niemand voelen wat ik voel...

Anywayz, kerstdagen als any other day was fijn, gewoon een heel lang weekend met hier en daar een speciaal iemand die langskwam om te spelen of te eten. Was prima verder. Op kerstavond waren we met z'n drietjes en lagen er heel veel cadeautjes onder de boom (I know, compensatiegedrag maar de meiden vonden het zooooo leuk!). Eerst zat ik als een gek foto's te maken en te filmen en toen had ik ff een moment van bezinning dat diegene waarvoor ik alles wil vastleggen, toch niet thuis gaat komen en dan kan zien wat ie heeft gemist...Diegene ziet het toch wel. Misschien dan voor mezelf om later te kunnen beoordelen of ik m'n kindjes toch een leuke kerst heb kunnen geven, ondanks dat hun pappa dood is?
Ik heb de camera's weggelegd en heb mezelf verplicht om te genieten van het moment. Heerlijk was dat. Lekker kaasfonduetje en hapjes gegeten en verder niet zoveel bijzonders. Wat ik al zei, was wel prima zo.

Na de kerstdagen zijn we een weekje in Drenthe geweest, dat was heerlijk even in de anonimiteit. Los van het feit dat het warme nest van onze vriendjes in Oosterhesselen altijd als een 'thuis' voelt, was het ook heerlijk om buiten te kunnen komen zonder dat je mensen tegenkomt die dan soort van semi-ongemakkelijk, omdat ze zich verplicht voelen of op hun manier willen laten weten dat ze echt wel geinteresseerd zijn in hoe het met je gaat, dingen aan je gaan vragen. Klinkt misschien lullig, want ik waardeer de mensen die interesse en warmte tonen enorm, maar weetje, soms wil ik gewoon buiten lopen en niet praten. Da's sowieso al erg zeldzaam met 2 praatgrage dametjes om me heen :-) maar goed, daar waar ze niet weten wie ik ben, is het dus met 'hoi', 'heej' en 'hallo' ook al helemaal goed.

Toch vond ik het ook daar met oud&nieuw wel moeilijk. Maar dat is meer omdat met al dat vuurwerk en onze vorige oud&nieuw daar, het hele dorp gewoon 'Richard' ademt. Voor mijn gevoel dan he. Ries heeft daar z'n plasje gedaan en dat voelde ik gewoon aan alles.
Ik had mezelf trouwens voorgenomen geen champagne te drinken, wat valt er te vieren namelijk, maar het moment was daar en met lekker relaxed lullen en fijne mensen om je heen, voelde het goed. Alleen ik kan me bijna niet heugen wanneer ik voor het laatst alcohol heb gedronken dus dat voelde iets minder goed :-) 1 glaasje hè, pffft sukkel!
Ik heb geloof ik 1 keer, meer automatisch zonder na te denken 'gelukkig nieuwjaar' gezegd, maar dat voelde zo ontzettend raar en fout, dat ik het daarna nooit meer over m'n lippen heb gekregen. Hoezo een gelukkig nieuwjaar. Dit jaar kan al niet meer gelukkig, fantastisch, spetterend en gezond zijn zonder Ries. Gelukkig wás het juist mét Ries. Het enige wat ik maar kon denken is dat we nu ons eerste HELE jaar zonder Ries moeten. Vorig jaar hadden we hem tenminste nog 3 maandjes... En weet je wat ook klote is - en mijn collega-verweduwden die dit lezen zullen dat vast herkennen - het is nu niet meer 'onlangs', een 'paar maanden terug' of 'dit jaar' dat je man is overleden, met het is nu 'vorig jaar'. Aha een jaar verder dus (ook al niet in maanden, maar goed), dan gaat 'het' vast wel weer allemaal en moet het maar uit zijn met de verwachting dat mensen begrip voor jouw 'situatie' moeten tonen. Je kan mensen er niet zo meer mee shockeren als 'het' al niet meer zo recent is. Maar ik zal je verklappen, 'het' gaat nooit over.
Ik ben trouwens wel gestopt met vreemden vertellen dat mijn man dood is. Collecteurs of andere mensen aan de deur, marktplaats kopers die iets komen ophalen (nee geen spullen van Ries, ik hoor je denken), iedereen die het volgens mij wel wil weten. Of die het erg voor me zullen vinden. Niet omdat ik het niet wil vertellen, integendeel, je krijgt echt 0 tegengas bij het opzeggen van abonnementen of bij het niet-kopen aan de deur als je zegt dat je geen euro kan missen omdat je man pas is overleden. Ze schrikken zich rot en willen alleen maar snel af van die weduwe die straks misschien wel hysterisch op de grond ligt te krijsen. De reden dat ik wat terughoudender ben geworden heeft met iets anders te maken. Dat van de zomer ineens een buurt-glazenwasser 'per ongeluk' onze ramen had gewassen heeft mijn ogen geopend. Veel mensen weten natuurlijk dat ik nu alleen ben. Makkelijke prooi misschien. Dan vergis je je toch echt. Je weet natuurlijk nooit wat voor lucratieve business of vriendenkring die verkoper aan de deur heeft. Dus ik let gewoon wat beter op. Als Lo bang is voor boeven in huis, doe ik haar altijd de meest geweldige zelfverzonnen moves voor met een mix van Karate kid, Ninja turtles en Jackie Chan, en het mooiste is dan nog dat ze zichzelf dan de rol van genadeklap-gever toebedeelt. Wij zijn niet bang, zéggen we dan.....

Trouwens, nog ff over oud&nieuw, al die rijen ook voor de Oudejaarsloterij he. Zet je toch aan het denken. Het leven zelf is al één grote loterij en we spelen allemaal automatisch mee of je nou wil of niet. Wat is de hoofdprijs dan? Gezond en gelukkig zijn? Waarom zien mensen het dan niet als ze de hoofdprijs in handen hebben? Ries had qua gezondheid echt de allergrootste pechprijs. De artsen zeiden dat hij absoluut niets had kunnen doen of laten om dit te voorkomen, dat betekent dus dat het inderdaad een loterij is. En iedereen heeft blijkbaar al een lootje ('lot' klinkt dan weer zo zwaar), alleen niemand weet welke. En je moet dus ontzettend veel geluk hebben wil je het weer volbrengen tot de volgende jaarwisseling. Wat zijn wij toch gezegend dat dat weer is gelukt! Niets is vanzelfsprekend blijkt maar weer. Het leven is een cadeautje.

Praktisch gezien red ik me best wel hoor. Je wordt best wel inventief als je weet dat je geen keuze hebt maar het alleen moet doen. En ik moet zeggen, wat ik vast al eerder heb gezegd, ik ben best wel trots op mezelf als ik weer iets geklust of gefixt heb, die loodzware kast heb verschoven of die zware kerstboom in m'n eentje de zoldertrap op heb geduwd en gesjouwd. Onoverwinnelijk voel je je dan even. Alleen jammer dat dat dan niet wat langer dan een uurtje kan duren :-)

Weetje, het dringt eigenlijk nu pas tot me door dat die periode van zorg voor zowel de kids als Ries ontzettend zwaar is geweest. Omdat ik merk dat ik niet alles tot in detail kan herinneren en dat is niks voor mij, ik moet het gewoon weten. Ter illustratie. Van de week wachtte ik in de auto voor een stoplicht en het zonnetje scheen recht in m'n gezicht, heerlijk. Alleen mijn oog viel op m'n achteruitkijkspiegel, op m'n ogen om precies te zijn. Ik zag dat mijn pupillen door het felle licht echt heeel klein waren. En ik schrok, want dat had ik maar één keer eerder bij iemand gezien. Bij Ries. Bruine ogen met minuscule pupillen. En ik zat in m'n geheugen te graven wanneer dat moet zijn geweest. Toen hij wakker was? Lag te slapen? Of nadat hij op 12/4 in slaap was gebracht? Toch niet nadat hij was overleden? Ik weet het niet meer. Ik heb het zo bewust en lang bij Ries gezien, maar ik kan me de situatie gewoon niet meer herinneren. Ik heb zwaar zitten googlen om erachter te komen hoe je pupillen er wanneer uitzien, maar ik kwam er niet uit. Ik heb me er maar bij neergelegd. Soort van. Kan het niet uitstaan! Zo kan ik ook namen van bepaalde medicatie niet meer herinneren, terwijl ik het er wel 10x per dag over had met Ries of tegen mezelf. Van die minimaal ze-ven-let-ter-gre-pen-na-men. Ik laat het maar. Mijn hoofd blokt het misschien, zit ook veel in dus logisch. Maar ik vind het wel eng. Mijn olifantengeheugen stampt weg...

Zoals altijd was ik laatst aan het opruimen. Ik heb met zoveel dingen van Ries in m'n handen gestaan, dingen waar ik eigenlijk niks meer aan heb, maar ik kan het gewoon echt niet over mijn hart verkrijgen om die weg te doen. Kleding en schoenen enzo. Ik kan het gewoon niet en het hoeft ook niet. Ruimte zat in huis dus voorlopig wordt alles netjes bewaard. Laatst vroeg een nichtje toen ik iets pakte uit de kledingkast 'hee, zijn dat niet Richards kleren?'. 'Ja, inderdaad' zei ik heel gewoontjes, 'ze liggen niet in de weg, ik vind het wel gezellig'. Stom he. Dat wil ik gewoon. En niet eerder dan als mijn hart mij vertelt dat het ergens anders heen kan, gaat het ergens heen. Is het volgende maand of over 30 jaar, prima. Ik merk het wel.

Sommige mensen (vooral mannen eigenlijk) denken troostende woorden uit te spreken zoals 'jij vindt wel weer een man' of 'dat je maar weer snel een nieuwe liefde mag vinden' enzo. Ik zal zeggen wat ik daarvan vind. Het troost me niet, het kwetst me eerder. Mijn liefde, mijn man, is in de hemel en ik vind hem weer wanneer ik daar ook naartoe ga. Ik mis geen man in huis, ik mis MIJN man in huis. Ik red me prima zonder een man, maar toch niet zonder MIJN man.
En ik besef best wel dat ik daar over 10 jaar, over 20 jaar of volgende maand wel heel anders over kan denken, maar op dit moment kan ik me absoluut niet voorstellen dat er ooit een andere man dan Ries in dit huis zal wonen. Rot op zeg. Ries hoort bij mij. Richard en Caro, Caro en Richard, Ries en Kaar.
En Ries zal daar vast het zijne van vinden (ik hoor het hem ook zeggen), maar zo voel ik dat nou eenmaal. Dus please zeg dat soort dingen maar niet meer...

De sneeuw is alweer verdwenen. De eerste sneeuw zonder Ries. Ik vond het klote zonder Ries. Ook omdat ik nu zelf aan de bak moest om zo vaak en zo hard mogelijk van zoveel mogelijk heuvels af te vliegen! Dat was gewoon helemaal Ries z'n ding, niet mijn ding. Te koud. Maar ik weet dat ie trots op me is, want ik heb me gek gesleed met Lo. En het was nog leuk ook :-)
Met die sneeuw baalde ik wel nóg meer dat die steen er nog steeds niet is. Op de begraafplaats zien al die stenen met aan de voet een dikke witte deken er prachtig uit. En bij Ries ligt er een hoopje anonieme sneeuw. Ik heb maar steeds de kleine Ries-steen uitgegraven, dan ziet men tenminste dat daar de allermooiste en liefste schat ligt begraven. De laatste keer dat dat nodig was, liet ik me even gaan en heb ik met de roze schep een heuse oprijlaan naar Ries gecreëerd, die was echt cool. De buurgrafbezoekers (vanaf heden bestaat dat woord) moeten wel gedacht hebben welke idioot heeft dat nou weer gedaan :-)

Ik ging maar weer eens bellen over steen 3. En heel toevallig werd ie de volgende week verwacht. Nog maar niet juichen, eerst opmeten. Yes, de maten zijn goed, wat kan er nu nog mis gaan. Eindelijk een ei gelegd over het lettertype. Niet iets al te standaards, het moet iets relaxed en warms uitstralen, heb daar zo (zoals bij de meeste dingen) mijn ideeën bij. Lo heeft uiteraard meebeslist, die is bijna net zo kritisch als haar moeder haha!
Vanochtend bij de steenhouwerij geweest voor de letteruitlijning en het letterformaat, zo gepiept dacht ik. Not. Ik schrok me rot van de kleur! Niet wat ik had uitgezocht! Maarja, 'da's het risico van natuursteen'. Je weet nooit uit welke grot het gehakt is of uit welke boom geplukt. Dat zeggen ze er toch bij als je bestelt, wat zeur je nou. Steen 1 was toen fantastisch van kleur en zoiets had ik gewoon weer verwacht. Kon wel janken man. Heb ik ook gedaan hoor toen ik weer thuis was. Maar ik moet me erbij neerleggen, een nieuwe bestelling geeft geen garantie op graniet dat dichterbij de kleur van steen 1 ligt. We hopen maar dat het licht in de hal heeeel anders is dan buiten... Uiteindelijk gaat het om het geheel en met wat kleurrijke plantjes enzo zal het er vast gezellig uit komen te zien. Tja waar maak je je druk om zou je denken. Nou, ik maak me serieus druk om veel dingen die ik belangrijk vind. Welcome to my world :-)


Van de week stond ik onder de douche en prees ik mezelf gelukkig dat ik nog niemand had horen schreeuwen. Waar voor Lois het meestal prima werkt om ff de tv aan te zetten of de ipad te geven, moet ik voor Charly van alles uit de kast trekken om ervoor te zorgen dat ik ff normaal m'n haar kan wassen. Die meid kan gewoon niet stil zitten. Door de weeks probeer ik zo vroeg te douchen dat de meiden nog niet wakker zijn en als je verder leest begrijp je waarom.
Mijn pré-doucheritueel, checklist zeg maar:
1.traphekjes dicht en al het klimgerei uit de gang verwijderen, geen nadere uitleg nodig. 2. De trap van Lois' hoogslaper barricaderen, zal niet voor het eerst zijn dat die kleine draak ineens bovenop dat bed staat te springen, eigenlijk al voordat ze kon lopen. 3. In alle slaapkamers een afleidingsmanoevre neerleggen, de ipad hier, mijn telefoon daar (oja flight modus anders zit ze weer naar australië te bellen), boekjes her en der, favo speeltjes, de poppenwagen, weet ik wat allemaal. Ja en dan moet je niet raar staan kijken als je ineens 48 dezelfde foto's op je filmrol hebt staan :-) Laatst was ze zo lief met speldjes en haarelastiekjes aan het tutten, alleen sinds ik weet wat ze ermee doet -werkelijk alle 34 elastiekjes om haar niet al te skinny bovenbenen doen- is dat afgelopen. Zaten een beetje strak zeg maar. Dan maar weer de mand met onderbroeken van Lo neerzetten, die zitten wat minder strak en kunnen ook op je hoofd.
4. Handdoek op de grond voor de douchedeur. Niet alleen voor de spetters die er geheid voor zorgen dat die enthousiasteling een gigantische glijer maakt en dan vervolgens naar het ziekenhuis moet of wéér droge kleren aan kan, maar als een soort truc zodat ze niet zo dicht bij die glazen deur komt. Je voelt m al. Luid toeterend met autootjes ertegenaan rammen klinkt zo lekker hard joh. Of gewoon bovenop een kruk gaan staan, schattige gezichtjes tegen het raam aan en dan als je toch helemaal onder het snot zit, kan je net zo goed je neus tegen het raam aanduwen en dan langzaam helemaal naar beneden laten zakken..m'n moeder kan me toch niks maken want ik sta op een kruk en ze wil niet dat ik val..kicke man. 5. Zorgen dat de wc klep dicht is (lijkt me duidelijk, dan klimt er hopelijk niemand in) en dat er geen water meer zit in het grote bad of de kleine badjes. Dit is namelijk top om gewoon de hele wasmand in leeg te gooien of alle schone handdoeken uit de la. Nouja en de rest van de schade na 10 minuten douchen, moet je dan maar voor lief nemen :-)

In de woonkamer kan ze ook zo lekker spelen joh, gewoon een mooie vloertekening met stift maken, alle vuile vaat uit de vaatwasser halen en op de grond verspreiden, alle hagels, vlokken en geraspte kaas over de vloer uitstrooien, de hele keuken met de afwaskwast soppen, alle verpakkingen uit de voorraadkast openmaken kijken hoe het smaakt, de tv her-programmeren, dat zeg ik: ze kan heerlijk spelen :-) tis een heerlijk kind. Twéé fantastische meiden zijn het, ik word door hun eindeloze en pure liefde omringd!

En verder gaat het, ach, het is een beetje go-with-the-flow en dat heb ik maar geaccepteerd dat die flow er is. En dan bedoel ik niet de algemene flow van het leven (dus laat dat fijne 'ah dat heb ik ook' maar achterwege), maar de originele en beruchte weduwe-flow. De constante golfbeweging van leuk/ niet leuk, goed/slecht, blij/verdrietig, huilen/lachen. En het lastige is, dat klotegevoel komt bijna altijd onverwachts. Hij komt binnensluipen en pats-boem weer een klap voor je kop. Bij het zien, horen, voelen, ruiken, proeven, lezen van de gekste dingen. De flow die je moet acceperen varieert meestal van een uur tot een paar dagen. Als je je lekker voelt, weet je dat er bijna weer een dip aankomt, en als je je klote voelt, zoek je naar het zonnetje want die gaat komen. Alleen je weet nooit wanneer. Het kan een uur maar ook een paar weken duren.
Ik zal niet liegen, 'het' valt niet mee. Zeker omdat je weet dat 'het' niet over gaat. Maar ik doe m'n best, zeg ik altijd maar. En dat doe ik ook, mijn best. En het gaat best...

PS Sjesus ik ben echt lang van stof he, vind je het gek dat ik vaak geen zin heb om te bellen? Om te vertellen hoe het gaat? Ik moet gewoon vaker bloggen denk ik :-) x

Pics chef kerst

Even een paar pics van het werk van Chef Kerst! Supertrots! X

Einde van de wereld..?

Je hoort het overal vandaag he, wat een mooie datum! Mooie trouwdatum of net ff wat harder persen want dan wordt de kleine echt op 12-12-12 geboren. En dan binnenkort het einde van de wereld volgens de Maya's... daar komen we de 22ste dan achter I guess :-)
Het einde van de wereld...tja voor mij was dat op 12-4-12 al een beetje eigenlijk. Maar toch ook weer niet, leg ik straks wel uit.

Op de 12de van de maand krijg ik altijd van één iemand een lief berichtje waaruit blijkt dat ie net zo hard de maanden aan het tellen is als ik. En die Ries ook zo verschrikkelijk mist. 'Zo lang als Ries ziek geweest is, zo lang is ie er al niet meer' stond er in het berichtje. Ja zeg. Shit man, 8 maanden alweer. 8 maanden zonder Ries, nooit kunnen bedenken dat we zo lang zonder elkaar konden maar hey, ik moet wel he.
En ik ben best trots op mezelf eigenlijk. Ik hoef maar naar de dametjes te kijken en dan weet ik dat ik toch iets goed doe. 2 kleine, heerlijk lachende, zingende, spontane, bijzondere engeltjes vol levensvreugde. Ik ben zo trots op ze en ik weet zeker, Richard ook.

Maar hoe gáát het verder. Eerlijk gezegd weet ik nooit zo goed wat ik daarop moet antwoorden. Want hoe kan het nou goed met je gaan als je net je geliefde man en vader van je kindjes kwijt bent? Oke, 'net', tis dan wel 8 maanden, maar het voelt nog steeds als 'net'! Naar omstandigheden best redelijk...zeg je ook niet, zo'n mond vol. Mensen willen gewoon 'goed' horen, dus zeg je ook 'goed' anders moet ik straks weer m'n hele levensverhaal doen :-) Nee hoor. Als het klote gaat, zal ik niet zo snel zeggen dat het goed gaat. De waarheid is dat het op sommige momenten echt wel goed gaat, lekker bezig, lekker in je vel, zingend, dansend vol levensvreugde (klinkt bekend?) en op andere momenten weer even helemaal klote. Dat je de hele dag zeg maar het water aan je neus hebt staan en steeds op de meest onverwachte momenten weer een flink potje moet janken. Vandaag bijvoorbeeld zo'n dag. Woensdag. Mijn favoriete dag, de hele dag écht voor mezelf, kindjes op de opvang dus écht vrij. En dan kan ik ook uitgebreid janken hoe vaak en hoe hard ik ook wil. Da's lekker joh. Niet dat ik niet wil huilen waar m'n kinderen bij zijn, integendeel, dat vind ik juist helemaal oké om je verdriet te laten zien, maar als ik 1 ding steeds onder m'n neus gewreven krijg, is het wel dat die kleintjes zich direct spiegelen aan jouw gevoelens en gedrag. Ik wil vooral niks wegstoppen, maar ik heb gemerkt dat als ik af en toe 'even iets ga pakken' of soort van geluidloos met m'n gezicht de andere kant op huil, dat dat soms beter is voor hun. En aan de andere kant leg ik net zo makkelijk uit waarom mamma even verdrietig is, dat ik bij dat liedje heel erg aan pappa moet denken en dat ik hem gewoon zo mis, maar soms heb ik daar gewoon even geen zin in. Wel schattig hoor dat ze alles willen weten, en ik doe m'n best om de meest gecompliceerde gebeurtenissen, emoties en andere verschijnselen zo luchtig en duidelijk mogelijk uit te leggen, maar ja...dat bedoel ik dus, op woensdag hoeft dat even niet. En daar geniet ik van. Heerlijk, even alleen zijn, dat is soms (eerder vaak dan soms eigenlijk) het enige wat ik écht wil. Rust. In m'n hoofd, in m'n slaap, in m'n lijf, in m'n doen en laten. Heerlijk lijkt me dat. Ik zou alleen niet weten hoe dat voelt, ik hoop dat ik het ooit mag meemaken :-)

Ik weet trouwens wat het is. Ik had ineens een brainwave. Waarom ik bijvoorbeeld in december niks wil. Waarom ik het zo moeilijk vind om ergens alleen naartoe te gaan. En het meest voordehandliggende antwoord is natuurlijk 'omdat Ries er niet bij is' of 'omdat je Ries dan mist', maar het is meer dan dat. Het is vooral op plekken of bij mensen/gezelschappen waar Ries altijd bij geweest zou zijn. Ineens kwam die man met de hamer voorbij toen we met familie uit eten waren en iemand iets vroeg waar ik het antwoord niet op wist, maar Richard wel. Toen iemand het soort grapje maakte waar Ries op zeker nog grappiger op zou reageren en waar ík niks op wist te zeggen. Ik hoorde zeg maar Ries de hele tijd meepraten. Maar toch hoorde ik niks, steeds een zwart geluidsgat. Ik kan het niet helemaal uitleggen, maar wat ik wel weet is dat ik op DAT soort momenten zijn aanwezigheid zo ontzettend mis. Zijn stem, zijn lach, zijn grapjes, zijn wijsheden, zijn skills, zijn biertjes, gewoon alles wat Richard mijn Ries maakte. En ik voelde me ineens zo ontzettend alleen en ongemakkelijk joh. Het kwam niet meer goed die avond. En ik heb het niet laten merken hoor, soms heb ik echt geen zin om over die dingen te praten, maar ik weet eigenlijk zeker dat het voor die ander ook wel ongemakkelijk was en dat ie probeerde mij dat niet te laten merken :-)
Dat is blijkbaar het ding als je ruim 12,5 jaar samen bent geweest, je kent elkaar zo goed dat je precies weet wat de ander wanneer zou gaan zeggen, en dat is dan ook wat zelfs na 8 maanden nog steeds constant in je hoofd zit!
En hier thuis ben ik er wel een beetje aan gewend hoor, dat er nooit iemand al thuis is als ik thuis kom, dat ik alles alleen moet doen en overal alleen aan moet denken. Dat ik een lege plek naast me in bed heb, dat ik alleen naar het oudergesprek op school moet, dat ik alleen voor sinterklaas speel, dat ik er alleen voor moet zorgen dat mijn kinderen veilig zijn en dat ik ook lastige beslissingen alleen moet nemen. Dat ik de typische mannendingen zoals loodzware dingen tillen, ict shit aan de praat krijgen, dingen repareren, denken aan auto en huis onderhoud, allemaal zelf moet doen of regelen. Allemaal soort van onder controle hier thuis. Hier thuis voel ik me fijn, ons warme nest.
Maar weg van 'thuis' zijn er dus nog heel veel dingen waar ik ook aan zal moeten wennen... Niet makkelijk.

Zoals je waarschijnlijk eerder hebt gelezen staat mijn hoofd eigenlijk nooit stil. Zo vraag ik mij vaak af of Ries z'n dood misschien ook iets goeds heeft gebracht. 'Nee' heb ik heel lang gezegd, maar later kwam ik daarop terug. Het heeft me onbeschrijflijk veel geleerd, wat een levenservaring man. Eentje die je van tevoren niet wil hebben, maar die je zo in je schoot geworpen krijgt. Ik voel me echt wijzer en grijzer. En het lijkt me alleen maar een blessing als ik met die opgelegde kennis en ervaring anderen zou kunnen helpen.
Wat nog meer. Mensenkennis. Of beter gezegd 'mensen-niet-kennis', het besef van 'mensenonwetendheid'. Want wat kan je je verbazen over mensen! En dat in zowel positieve als negatieve zin.
Wat kunnen sommige mensen ontzettend met zichzelf bezig zijn, zeuren over écht onbelangrijke dingen en vooral géén rekening met anderen houden. Verschrikkelijk gewoon. En ik moet zeggen dat dit non-empathische gedrag heel erg wordt uitvergroot als je iets van dit kaliber hebt meegemaakt.
Daarentegen ben ik er ook achter gekomen dat er heel wat bijzondere mensen op deze aardkloot rondlopen. Mensen die eerder vage kennissen of zelfs onbekenden waren en die nu zo belangrijk voor me zijn geworden. Hulp uit onverwachte hoeken en vrienden die blijkbaar échte lieve vrienden zijn. Die mij niet eng vinden zeg maar. En mijn lieve ouders, waar zou ik zijn zonder jullie...
Allemaal mensen die in jouw pijn willen duiken om jou te helpen, die naar jou willen luisteren zonder te oordelen of iets te verwachten. Fijn is dat. Dank daarvoor. Ik heb jullie hard nodig.

En dan het mooiste vind ik. Waar het eigenlijk om draait in het leven. Wees dankbaar voor wat je wél hebt. Count your blessings! Geniet van mooie momenten en gek genoeg ervaar ik die heel anders nu. Ik ben er meer bewust van zeg maar. Op het moment dat ik ergens intens van geniet, meestal van onze prachtige meiden, dan denk ik 'Sjee moet je ons kijken, wat is het leven mooi!' En ja dan denk ik ook gelijk KUT waarom mag Ries dat niet meer meemaken, maar het gaat even om dat gelukkige gevoel.
Als je bijvoorbeeld met je kindjes al giechelend en kietelend op de bank aan het stoeien bent of de slappe lach hebt. Als je op verzoek van je kind in de auto voor het stoplicht een liedje heel overdreven, met theatrale gebaren en vol overgave zit te playbacken en schijt hebt aan de fronzende bestuurder naast je. Als je kindjes het liefst allebei helemaal tegen je aankruipen om zo in slaap te vallen. Als je kindjes out of the blue tegen je zeggen dat jij de allerliefste bent...
Daar gaat het toch om in het leven he.
Ik heb ooit gelezen 'Death brings you gifts' en dat zijn mijn gifts. Bewust kunnen genieten en mooie mensen om je heen.

Still sucks dat dat leven voor Ries veel en veel te kort is geweest en ik zal nooit kunnen begrijpen waarom dit nou moest gebeuren. Maar ja.
Ben bezig met een soort digitale herdenkingsplaats. Met veel foto's enzo. Mooie herinneringen aan onze mooiste en liefste held. Wel fijn om mee bezig te zijn als je verder eigenlijk maar een beetje doelloos ronddobbert. Als je levensdoel 'samen oud worden' ineens weg is, moet je toch wat anders verzinnen he. Ik volg gewoon mijn hart. Want daar zit Ries in, dus da's altijd goed :-) xx

December

Ik zie op de kalender dat het dus toch gewoon december is geworden. Had nog wel zo gehoopt dat we ineens een maandje hadden overgeslagen en in het volgende jaar zaten. Een jaar wat hopelijk beter zal zijn... Maar we moeten dus nog ff dit klotejaar afronden, sorry dat ik het zeg hoor. En djiezus deze maand ook, waarom heeft iedereen het in vredesnaam over 'feestdagen' en niet gewoon over 'kerstdagen'? Tis niet voor iedereen feest weet je! Je hoort niks anders gewoon, moet je maar es op letten.
En zoals deze tijd van het jaar voor de meeste bedrijven en winkeliers één groot commercieel gebeuren is, is het wat mij betreft één grote martelgang. Wat koken we, wat doen we aan, wat voor feestkleding moeten de kids aan, hoe versier ik de boel, wat is de nieuwe trend kerstlampjes, koop nu kerstzegels, hoe overleef ik het kerstdiner bij de schoonfamilie, gaan we nog naar de meubelboulevard op 2e kerstdag, yes de oudejaarsloterij komt er weer aan, waar gaan we aftellen, oja wat vuurwerk of karbiet regelen, wat voor champagne dit jaar...
Dat zeg ik. Lekker belangrijk. F#%*ing hell. Please overslaan die handel.

En ik gun iedereen een fantastische kerst en een supergezellig nieuwjaar, en ik wens iedereen een gezond nieuwjaar! Bij deze, want ik kan mezelf er echt nog niet toe zetten om kerstkaarten te sturen met maar 3 namen ipv 4. En bovendien bereik ik zo een breder publiek volgens mij dus prima toch :-)

Anywayzz..het zal je niks verbazen, ik wil niks deze maand. Ik wil niks, ik doe niks, ik ga niks en dan hopelijk ook 'ik voel niks'. Wishfull thinking. En I know, men lijdt het meest van het lijden wat men vreest. En dat doe ik nu ook, maar dat kan gewoon ff niet anders. Dus des te blijer ben ik als die dagen klaar zijn en het allemaal reuze meeviel :-)

Dat zeg ik nou wel allemaal heel stoer, maar ik kan mezelf best wel een schop onder m'n kont geven hoor. Dat moet ik vaak genoeg doen de laatste 7 maanden, dus raak er bijna aan gewend. En niet voor mezelf, maar alleen voor de meiden. Daar waar ik het liefst de hele dag onder de deken zou willen liggen, MOET ik de straat op om naar school te gaan, MOET ik af en toe boodschappen doen, MOET ik zorgen dat er iets te eten is, MOET ik een beetje kunnen lachen en gezellig doen, MOET ik zorgen dat de Sint ze niet vergeet, MOET ik iets leuks in de kerstvakantie doen en ga zo maar door. En gelukkig maar. Weet niet hoe het anders met me zou gaan. Nu moet ik er toch soort van voor zorgen dat we met z'n drieën het leven weer oppakken, dat Ries trots op ons kan zijn en dat de dametjes een zo normaal en vooral een zo fijn mogelijk leven kunnen leiden zonder hun pappa.

Dus we zoeken gewoon steeds naar praktische oplossingen. Zo had ik in oktober rustig aan praktisch alle Sint cadeaus al geregeld. Misschien belachelijk, maar perfect tegen de stress, echt. En vorige week nog iets briljants afgesproken. Lois is chef kerstversiering. Zij regelt alles wat daarbij komt kijken, ik haal alleen de spullen van zolder. Heerlijk toch zo'n technische meid, zet met gemak een neppert van een kerstboom in elkaar! En ze vindt het fantastisch dus een win-win situatie, ik doe het nl echt liever niet dit jaar. En waarschijnlijk ook niet de vele volgende jaren, maar daar denken we dan helemaal nog maar niet aan :-)

Met Sint doen we maar gewoon wat we elk jaar doen met familie, ff survival voor een goed doel: de kids :-)
En met Kerst deden we nooit echt heel veel behalve lekker gezellig samen dingetjes doen en vooral van elkaar genieten...dus dat gaan we dit jaar ook maar proberen..*zucht*.. tis niet anders he...ik zou toch nergens anders liever dan thuis willen zijn eigenlijk...
In de vakantie nog wat relaxte dingetjes gepland en vooral met mensen bij wie ik mezelf kan zijn, thx daarvoor.
Zo redden we het vast wel weer allemaal! Op naar 2013! Is het al zover? Oh nee, nog ff een zwaar maandje, maar ook dat overleven we wel als het ff meezit :-) X!

Steen nummer 3...?

Ik hoor het mezelf nog zeggen, 'eind oktober is de steen er hopelijk!' Nou, we zijn alweer een maand verder en nog steeds geen steen. Niet helemaal waar, want hij is er wel, alleen hij is niet goed. Het zit allemaal vukking tegen joh, echt niet cool. Ik ben in juni wel echt voor kwaliteit en vakmansschap gegaan, een goeie toko met eigen steenhouwerij en gebruik van eersteklas graniet.
Chinees graniet welteverstaan dus steen 1 moest daar geplukt en bewerkt worden alvorens hij op de boot richting Rotterdam gezet kon worden. Aangekomen op de steenhouwerij begin oktober, bleek dat de vorm van de steen niet aan de bovenkant, maar aan de zijkant was uitgezaagd! Huh?? Ehh ja, dat kan blijkbaar ook, vaag!
Anywayzz, men vond het heel vervelend, snapte niet hoe dit had kunnen gebeuren, maar feit bleef dat we nog steeds een goeie steen wilden! Men had al een oplossing bedacht. Een collega leverancier in Nederland had wonder boven wonder nog precies een stukje van dezelfde granietsoort staan. Nou, zou het dan toch een keertje mee zitten?
Nee. Ik werd gebeld en werd vriendelijk verzocht om naar de zaak te komen om gezamenlijk een oplossing te zoeken... Waarvoor? Ik heb toch gewoon een tekening ingeleverd en een bestelling geplaatst?
Ehh..steen 2 is toch wel veeeel lichter uitgevallen dan de bedoeling was. Niet iets lichter, nee, hij zei echt 'veeel lichter'. Dat kon niet goed zijn. Hm, dat wordt dus weer plus 4 maanden voor een nieuwe steen, hield ik al rekening mee voordat ik daar aankwam. Hopende dat dat uiteindelijk mee zou gaan vallen, gewoon uitgaan van het slechtste geval.
En vooral geen concessies doen omwille van tijd, had ik als voornemen. Want dat zullen ze vast van me vragen, dacht ik. De komende 100 jaar moet die steen er goed bij liggen, dus nu die paar maandjes extra kunnen er ook nog wel bij.

Daar aangekomen werd ik naar steen 1 begeleid en ik was eigenlijk blij verrast hoe mooi het graniet eruit zag. Topkwaliteit en dat zag je ook. Alleen wat een sukkels met dat uitzagen joh, echt zonde! Anders hadden we een supermooie steen gehad. Steen 2 lag iets verderop en dat sloeg helemaal nergens op, zo licht als die was! Geen twijfel over mogelijk, 10x niks. In tegenstelling tot steen 1 eigenlijk, gek genoeg was ik me echt een voorstelling aan het maken hoe het eruit zou komen te zien met die steen. Gewoon heel anders, de steen was immers ineens heel laag en breed geworden, maar ook wel mooi.
Gelukkig werd ik door Art (met een t ja :-) wakker geschud dat ik destijds niet voor niets zo lang bezig ben geweest om de in mijn ogen meest perfecte maten en lay-out te kiezen. En dan nu toch (terwijl het voornemen was van niet!) omwille van tijd zeggen dat deze ook wel goed is? Nee natuurlijk niet, oké ik ben weer wakker.
Steen 2 had wel het juiste formaat en dat was inderdaad perfect. Alleen jammer van de kleur. Formaat 2 met steen 1, dat wordt 'm dus, ik kan ECHT niet wachten tot ik een steen zie die helemaal klopt met het plaatje in mijn hoofd! Nu dus nog 4 maanden wachten...

Als tegemoetkoming wilde men steen 1 wel tijdelijk plaatsen, met de tekst in plakletters. No way! Als er iets komt, moet het wel goed zijn en niet zo'n lompe steen met die stomme plakdingen, rot op! Hou je mond voordat Ries het hoort, die zou ook gek worden! Ha!
Snel die chinese bestelling maar weer de deur uit, want ik mag toch verdorie hopen dat er in april volgend jaar een TOP steen staat (ZONDER plakletters!), anders word ik gek hoor!

Dit hele gebeuren gaf ons trouwens wel ff de gelegenheid om de tekst (in papier) op het juiste formaat steen te zien. Djiezus wat is dat moeilijk om te bepalen wat erop moet, welk lettertype en dan ook nog eens hoe!
Fijn dat er 10 miljoen mogelijkheden zijn, ik wil namelijk vooral niks 'standaards', alleen je ziet echt door de bomen het bos niet meer!

Lettertype dacht ik rond te hebben alleen toen ik de letters op de steen zag, vond ik ze toch weer te dik. Ik zie natuurlijk zat voorbeelden op de begraafplaats en daar zie je ook wat je vooral níet mooi vindt zeg maar. Ieder zo z'n eigen smaak he :-)
Misschien zien jullie de steen straks als ie klaar is en denken jullie ook OMG hoe heeft ze dit in vredesnaam kunnen neerzetten!
Ach ja. Voordeel is wel dat ik zeker weet wat Ries mooi vindt. Dus jullie kunnen me niets maken! :-) Het maakte hem allemaal niet uit hoe die steen eruit zou gaan zien en wat erop zou komen, 'jouw feessie' zei hij dan :-)
Onze huizen inrichten en kleuren was ook altijd 'mijn feessie', zolang hij het maar mooi vond, dus dat komt nu ook helemaal goed! :-)

De steen wordt mooi en stijlvol, strak maar niet té, praktisch voor de kids om een beetje te kunnen tuinieren.
Lettertype wordt niet iets standaards, maar ook alweer geen 'comic sans', wel strak.
En dan de tekst, het allermoeilijkst! Ook hiervan genoeg voorbeelden gezien van hoe ik het vooral níet wil. Ik vind dat de tekst helemaal bij Ries en zijn persoonlijkheid moet passen en hoe wij hem zien en voelen. Iets wat op geen enkele andere steen staat (vooral de naam duuuhhh). Lois en ik hebben behoorlijk zitten brainstormen, maar we zijn eruit. Onze liefde voor hem straalt er vanaf voor mijn gevoel en dat is het belangrijkste. Origineel maar niet te gek, bijzonder, liefdevol, stoer..kortom, wat zijn meidenteam betreft, helemaal Ries. En nee, ik ga nog niet verklappen wat het wordt! Nog even geduld...als het meezit nog een maand of 4!

Derek O. achter de schermen

Nou, jullie hebben het 2 weken terug allemaal kunnen zien hè, onze 'moment of fame' bij Derek Ogilvie :-)
Heb echt heeeel veel reacties gehad, thx daarvoor! Was ook wel heel gek om te zien eigenlijk, het feit dat het over jouw gezin gaat. Omdat je er midden in zit, mis je eigenlijk het grotere plaatje, moeilijk om uit te leggen, maar als je iemand anders hoort praten over jouw situatie zonder dat je 'erbij bent', hoor je eigenlijk wat een nachtmerrie het is joh. Vaag toch!
Ook omdat ik zelf niet zo snel in een soort slachtofferrol zal zitten, was het echt mega confronterend om alleen al dat intro te horen en (ook al heb ik ze 1000 keer gezien) de foto's voorbij te zien komen. Vooral die van ons viertjes en van de schilderende Lois bij Richards kist... Tranen met tuiten vanaf seconde 1, later ging het wel weer hoor, maar was moeilijker dan ik had verwacht! En ik hoor dat velen van jullie lekker hebben meegejankt, mooi toch mensen?!
Ik heb alleen gekeken, ik dacht ff stoer te zijn, maar was stiekum toch wel blij dat Lois eng aan het dromen was en ik haar (al slapend) lekker op schoot kon nemen en kon knuffelen voor de tv!
Toen ze ff een blik op de tv wierp, zei ze nog dat ze liever 'kinder-tv' wilde kijken haha!

Maar goed, wat vond ik ervan? Mooi, maar veeel te kort joh! Wist ik wel van tevoren, maar toch, Derek heeft hier in augustus denk ik wel een paar uur zitten praten en ik had daarom wel gehoopt dat er iets meer dan 4 of 5 dingen van de reading zou worden uitgezonden. Kijk voor mijzelf was het al een cadeautje dat ie hier was en de reading heeft gedaan, maar het was toch leuk geweest als jullie daar iets meer van mee hadden mogen krijgen. Dat bedoel ik met veel te kort :-)

Ik had al beloofd dat ik nog dingen in dit blog zou schrijven, dus here we go. En het zal af en toe wel vaag klinken als je niet echt in mediums ofzo gelooft, maar dan moet je maar ff doen of het heel normaal is als ik zeg 'Richard zei..." haha!

Derek begon te zeggen dat er hier vol met geesten zat. Scary zou je denken, maar ben daar totaal niet bang voor ofzo. Ik heb toch meer het idee dat die ook met hém meereizen zeg maar, om te communiceren met hem, want een aantal geesten - bijvoorbeeld iemand die op het spoor vlakbij door een trein is geraakt of diverse personen die een hartaanval hebben gehad - kon ik niet helemaal plaatsen. Maar van alle aanwezige geesten die er waren, was de opa van m'n moeder wel de godfather zeg maar, hij was de baas, de 'patriarch' zoals Derek zei. Later bleek waarom andere geesten tegen Derek zeiden dat ze eerst met hen moesten praten, dit was om Ries te leren hoe hij met Derek moest communiceren. Sterker nog, het was heel bijzonder dat Ries uberhaupt door kon komen, 4 maanden na zijn overlijden, want zeker met zo'n ziekte moet zijn geest eerst misschien wel een jaar opladen voor hij kan communiceren (vandaar dat meestal de 'echte' dromen ook helaas nog op zich laten wachten). Derek zei nog dat als hij had geweten dat het nog maar 4 maanden geleden was, hij wrs niet was gekomen... Het moest maar zo zijn denk ik dan :-)
Het bewijst ook maar weer de wilskracht van Ries dat ie toch heeft kunnen communiceren..!
Andere geesten lieten beelden zien van bijvoorbeeld Richard op de motor en Richard met een infuus in z'n arm, dit was blijkbaar heel bijzonder dat geesten beelden van iemand anders lieten zien, maar past in het plaatje van het 'leren communiceren'. Deze andere geesten, waaronder Richards moeder, noemden ook wat dingen over mijn vader en mijn zus, dat was ook wel bizar :-)
Wat ook op tv was met dat ademen en pijn in de borst/buik, was niet echt fijn om Derek te zien doen, maar gaf wel aan dat het echt over Ries ging.
Hij liet eerst een klok zien van 20 over 7, en toen ik zei dat om 20 over 6 onze oudste dochter Lois is geboren, zei Derek dat Ries zoiets had van haha!! Verkeerd! En Derek baalde ervan dat ie het net mis had :-)
Hij zei ook dat het ff duurde voordat Lo na haar geboorte goed ademde, maar dat wist ik eigenlijk niet (lag nog voor pampus :-), de enigen die dat zouden kunnen weten (of dat echt zo was) waren hij en de verloskundige.

Derek vroeg naar wat er was met 8,5 maand. Na lang denken bleek het te gaan om Charly's leeftijd op moment van overlijden, ruim 8 maanden.
Er was nog iets met het getal 8 wat met zijn ziekte te maken had, zei Derek. Een ziekenhuis kamernummer ofzo, 8e van de maand? Ik wist het eigelijk gelijk: Ries heeft precies 8 maanden tegen zijn ziekte gevochten.

Op tv was te zien wat hij dacht toen Lois en ik zijn haar voor het eerst gingen scheren, met die 'hap' uit zijn mooie haardos en dat hij had van WTF gebeurt daar! Hebben we toen trouwens ook nog gefilmd, alleen dat durf ik nog niet terug te kijken hoor!

Derek heeft het ook uitgebreid over de dinsdag voor zijn overlijden gehad. Hele persoonlijke dingen ook, maar vooral over de liefdevolle sfeer en verzorging. Niet alleen wat op tv was over dat fluisteren wat hij zo fijn vond, maar ook over hoe lekker het voelde toen zijn tanden waren gepoetst en hij weer lekker geschoren was. Dat was toen eigenlijk ook heel gezellig, maar het feit dat Ries dat zo expliciet heeft genoemd, bewijst voor mij wel dat hij echt een tevreden mens was op het moment dat hij insliep. Moeilijk voor ons om te begrijpen dat je je aanstaande dood ooit kan accepteren en dat je op dat moment écht een gelukkig mens kan zijn door het mooie leven wat je hebt gehad. Maar voor hem voelde dat wel zo en DAT was het allerbelangrijkste wat ik uit deze reading heb meegekregen. Dat hij blij was met wat ik voor hem deed en dat vervaagde eigenlijk ook in één klap al mijn vragen en twijfels over of ik niet nog meer had kunnen doen voor hem. Dingen van 'had ik maar, kon ik maar'..nee. Stop. Ga jezelf geen schuldgevoel aanpraten, echt iets waar ik heel erg mee heb geworsteld, tót dat moment dat Ries zei dat het goed was...mooi toch.
Toen ik dat ook tijdens het interview zei, moest ik ook wel janken, dus gek genoeg hadden ze dát niet uitgezonden.
Anywayzz...nou heb ik eigenlijk mijn conclusie al weggegeven voordat ik alles heb kunnen opschrijven, maar goed.

Het was trouwens ook die dinsdag dat Art hem had gevraagd een teken te geven als er écht iets zou zijn na de dood. Ries geloofde er niet in hoor. Art, er is niks, als je dood bent, ben je dood.
En toen had Ries het tegen Derek dus over het oranje shirt, dat werd ook uitgezonden. Gekregen van zijn vrienden en gedragen op zijn 40ste verjaardag, karten met de jongens. 'Bart' schreef Derek op als 1 van die vrienden, maar er was geen Bart, wel een Art!
Voor het communiceren van woorden en namen schijn je echt hardcore ghost-skills te moeten hebben, dus die B is wat mij betreft snel vergeven als je je bedenkt dat ie die naam misschien wel uit zijn kleine teen heeft moeten persen :-) Close enough, denk ik dan, hij had ook Piet of Klaas kunnen zeggen, die Derek..dus Art, daar is je bewijs if you ask me...

Ries had het ook nog gehad over de kaarten en de roos die naast zijn bed stonden en hoe ik die roos en de rest van het meubilair heb verplaatst na zijn overlijden.
Derek noemde de maand september in combinatie met 2+1. Lijkt me duidelijk, zijn verjaardag op de 21ste.

Verder moest ik even heel hard nadenken toen Derek vroeg of de begrafenis niet eerst een dag eerder was. We hadden eigenlijk gelijk de vrijdagmiddag geprikt, omdat dat dé dag van Ries was om ff een biertje te doen, dus nee, die twijfel over de dag was er niet. Toen hij zei dat ik wel bij het graf was op die donderdag, wist ik waar we naar zochten. De donderdag ervoor ben ik met Lois naar het graf geweest om te laten zien hoe het gat eruit zag en waar haar pappa zou komen te liggen. Dat was juist een heel mooi moment en Ries is daar dus bij geweest! Fijn om te weten :-) Bewijs daarvoor vind ik dat Derek het had over 'splitsing' van planken: Ik had een plank boven het gat opgetild om samen te kijken hoe diep het was, en vervolgens tekende Derek welke plank ik had opgetild. Ook wist hij te tekenen hoe op dat moment de plek van het graf eruit zag, met de plaats van de bloemen bij het buurgraf, de heg, de open ruimte en de bomen. De 'unusual footwear' van Lois, ze had haar rolschaatsen aan en rolde daarmee over de planken :-), maakte het verhaal compleet. Zeg eerlijk, knap toch? Hoe kan ie dat weten dan? Een aantal dingen zijn bijvoorbeeld best in dit blog te vinden, maar lang niet alles!

Ben nog niet klaar. 'Ga 2 weken terug' zei hij. Toen zaten we in Drenthe bij Art en Sas. 'Heb je op dinsdag nieuwe kleren gekocht of gekregen voor 1 van de kids?' Yep, cadeautje voor Charly wat Sas had uitgezocht. En nou nog mooier: 'was het shirtje nog een beetje groot, maar het broekje wel gelijk passend?' Shit man bizar! Toen ik die dag iets later, alleen, de kleertjes nog ff bekeek en in de lucht hield, DACHT ik bij mezelf nou, dat shirtje moeten we nog ff mee wachten, maar dat broekje past volgens mij nu wel'... Ik heb het niet hardop gezegd ofzo, alleen gedacht en nu komt Derek daarmee aan..! Bizar vind ik. Gewoon alleen gedacht hè...

Maar we waren nog niet klaar met die dinsdag, zo wist hij te vertellen dat ik samen met mijn meiden en Isabel naar de winkel was geweest en daar snoepjes voor ze had gekocht. En 2 dagen later chocolaatjes voor Sas :-)
Bovendien vroeg hij of iemand pijn in z'n voet had of mank liep. Die middag had Isabel een splinter in haar voet - Derek zei dat het haar rechter voet was. Ik had geen idee welke voet het was en Sas toen ik haar later sprak ook niet meer, maar ze had ff bij de dame in kwestie gecheckt en het was inderdaad rechts! Ja 50% kans oké, maar toch! Dat verzin je toch niet allemaal :-)
Ook vertelde Derek nog dat Charly die dag een andere tandenborstel dan normaal had gebruikt, een roze, en andere tandpasta. Dat klopte ook.

Ik heb vaak zitten denken of hij meer algemene dingen heeft gezegd, waar ik op dat moment zelf een waarheid van heb gemaakt zeg maar. En dat het daarom zo knap lijkt wat hij allemaal zegt. Andere mediums die met voorletters aankomen en als je maar hard genoeg nadenkt, ken je wel iemand met die letter. Maar zo was het niet. Ook toen hij later Ries een beetje beschreef, waren het toch ook niet echt algemene dingen. Vind ik tenminste.

Hij wees naar de bank waar Richard op dat moment zat, zíjn plekkie was dat ook. 'quite a handsome guy but not a show-off' zei hij. Ziet er goed uit, maar is niet een macho :-) Is zich bewust van zijn uiterlijk en van zijn kleding. Of zijn shirt wel met die kleur broek ging zeg maar en ja, die vraag heb ik van Ries best vaak gehad hihi :-) Sterker nog, Ries zei tegen Derek of die schoenen wel konden onder die broek die Derek aan had. Lachen toch :-) Humor heeft ie op zeker, zei Derek nog. Verder omschreef hij Ries nog als niet heel ijdel, maar wel verzorgd. En altijd behulpzaam. Hij zou ook nog wel andere geesten gaan helpen met dingen (?) zei Derek. Cool.
Hij had slippers aan (natuurlijk!) en vond het ook wel een beetje tenenkrommend dat al die vreemde mensen hier voor hem waren. Eigenlijk ook best wel persoonlijk, dat vond Ries eigenlijk maar niks. Hij hield zich in dit gezelschap maar liever op de achtergrond. En hij geloofde het eigenlijk ook niet echt, 'bullshit' is dit, dat stukje werd ook uitgezonden. 'Sceptisch maar respectvol' was hij volgens Derek en dat klopt zeker. Best algemeen maar toch, zo wás Ries wel, sceptisch maar respectvol...
Derek werd ook wel een soort van verlegen en vond het raar om te zeggen (kan natuurlijk show zijn, ík denk van niet), maar Ries zei tegen hem 'Derek, I'm proud of you'. Trots op hem dat ie hier bij mij was en heeft weten te communiceren terwijl het eigenlijk misschien nog te vroeg was. Trots op hem zijn en het dan ook zeggen, dat vond ik echt helemaal Ries. En dat Derek daarmee dan een veer in z'n reet krijgt, naja hij kan het verzinnen maar ik vond het mooi :-)

Toen Derek een tijdje later uit eigen ervaring vertelde over hoe zwaar het is om een geliefde door deze ziekte zo ontzettend te zíen aftakelen, schoot ik echt vol man. Dat vond en vind ik nog steeds het allermoeilijkst om mee te dealen. De tranen liepen toen over m'n wangen, dus had ik wel verwacht dat ze dat dan zouden gebruiken in de uitzending. Maar nee :-) En ja ik heb dus echt wel zitten janken hoor! Zeg ik nu gelijk maar tegen iedereen die soort van verbaasd was dat ze me niet hebben zien janken haha...

En ik kan het niet verklaren, maar ik geloof heilig dat dit echt is. Dat deed ik al, maar nu helemaal. Dingen die echt niemand kan weten...en dingen die ik alleen heb gedacht... Er is gewoon meer, dat kan niet anders als je het mij vraagt. En al is het niet zo, alleen al het feit dat ik geloof dat Ries bij ons is, geeft me een mooi en warm gevoel. Dus prima als je het niet gelooft, ik doe dat wel en dat geeft me nog meer kracht om door te gaan. Daar gaat het toch om :-)

En wat eigenlijk vooral de aanleiding was voor Anne om de mail naar RTL te sturen, was om mij door Derek te laten helpen met Charly, die elke nacht zowat de héle nacht huilt. Maar laten we het daar nou helaas helemaal niet over hebben gehad! Daar heb ik een tijdje flink van gebaald (nu nog eigenlijk :-), maar nu zie ik het toch liever zo:
Als ik had mogen kiezen tussen die vrede die ik nu heb over hoe Richard zich voelde vlak voor hij overleed, en een oplossing voor het huilen van Charly - hoe zwaar dat ook is - was ik zeker weten ook voor optie 1 gegaan. Charly stopt ooit wel met huilen. Ooit. Toch? Maar de wetenschap dat Ries gelukkig was en nu nog is, is voor mij een geschenk uit de hemel. Wellicht letterlijk... :-)

PS Anne, jij bent er één uit duizenden, nee, miljoenen! Ik ben je zo ontzettend dankbaar, een lot uit de loterij met een vriendin als jij! (Dat rijmt, zou Lois zeggen) xxx

Derek op donderdag 1/11!

Vandaag werd ik gebeld door rtl dat we toch al aanstaande donderdag 1/11 worden uitgezonden! Vind het zo spannend joh! Niet moeilijk, maar gewoon vaag idee zo jezelf op tv :-)
Maarja de ervaring op zich was natuurlijk al een cadeautje!

En nee ik wist niet dat ze kwamen anders had ik m'n huis wel een beetje opgeruimd en wat anders aangetrokken haha!
Het zal ook wel weer zo voorbij zijn, als de uitzending is geweest, doe ik in deze post wel een update over wat er wel en niet is uitgezonden... X

RTL uitzending Derek

Nou, voor degenen die het nog niet op facebook hadden gezien, 'men' van RTL zegt dat ons item voorlopig in aflevering 4 gepland staat. Ff tellend zou dat dan 8/11 moeten zijn. Misschien dat het nog later wordt, maar zeker niet eerder. Donderdagavond om 21.30 uur is dat altijd.
Vind het wel retespannend man! Vreselijk gewoon! Ja I know..tis voor een goed doel :-) x

Vissen

Lois is in sommige gevallen echt een Ries kloon hoor. Ze vindt echt alles leuk wat hij ook leuk vond. Logisch ook, want dat heeft hij haar meegegeven en daar ben ik eigenlijk supertrots op! Dat dat stukje Ries ook in Lo zit zeg maar, Charly zal dat stukje missen, dat is wel verdrietig als je daaraan denkt. Maar..daar heb je weer een grote zus voor toch!?

Zo klust Lo moeiteloos zelf Ikea spul in elkaar (hallo ze is 5!), is gek op raceauto's en lawaaiige motoren, k'nex en technisch lego, lievelingsauto's zijn een Hummer (zat ze natuurlijk in op de begrafenis :-) en een Ferrari, noem maar op.

En toen pappa had gezegd dat ze zijn hengel mocht hebben, was ze dolgelukkig. Ze heeft het er vaak over gehad en nadat we op een verjaardag waren geweest waar ze ook ff mocht hengelen, was er geen ontkomen meer aan: Mevrouw moest vissen!
Eerder had ik het nog zo lang mogelijk afgewimpeld, maar nu kon het niet meer. Met de billen bloot dus. Vissen zullen we!

Hengel en viskoffertje met toebehoren in de schuur gevonden (ja ff een slik moment omdat Ries z'n liefde voor het vissen er letterlijk vanaf straalde...) en nu wist ik ook wat dat voor losse molen was. Die moest er nog op ja shit. Wat heb ik zitten kloten zeg, en allemaal onder het toeziend ook van een ongeduldig trappelend meisje. Vol verwachting klopte haar hart.
Ik moet zeggen dat je met logica een heel eind komt, maar toen het tijd werd voor haken en dobbers knopen en molens bedienen, bedacht ik me dat ik eigenlijk liever wilde dat ze het gelijk goed leert. Met dat prutswerk van d'r moeder kan ze natuurlijk bij de rest van de vissers niet mee aankomen.

Dusss wat doe je dan, je belt één van pappa's lieve viskameraden op om te vragen of hij de dochter van Ries wilde leren vissen. Op zich al bijzonder was dat.

Karper vissen vond Ries heerlijk. En 'dikke meneren' heeft ie gevangen ook! Heel veel verhalen over gehoord, vast cluppie visvrienden en regelmatig een nachtje gezeten met tentjes, stoeltjes, slaapzakken, hengels, verklikkers (heet dat zo?) en vooral veel bier.
Ik ben ook nog steeds zo blij dat ik zijn foto's van het visweekend in de Ardennen met Stef, Marcel en Michel heb gevonden, want hij heeft ontzettend gebaald dat die kwijt waren! En gelukkig dat ze dus in de slideshow van de begrafenis zaten, want hij was er echt supertrots op :-)

Grappig detail misschien, wat misschien niet veel mensen weten is dat hij ruim 13 jaar geleden in zeg maar ons eerste 'echte' gesprek, waarin hij mijn hart soort van veroverde, hij de tip gaf dat het allerbeste aas voor karpers toch echt 'white chocolate' boolies waren! Haha! Weet trouwens niet hoe je dat schrijft hoor, heb er echt de bowlies verstand van :-)

Al die visspullen had ie in ieder geval al tijden geleden met enig sentiment weggedaan, gelukkig aan een vriend :-) Met al dat motorrijden en later de komst van zijn kleine meid, zag hij het er niet echt meer van komen, dat vissen. Maar dat ene speciale werphengeltje heeft ie altijd gehouden. Om later met zijn kindjes te kunnen vissen....outsssjjj ja ik weet het. Pijnlijk als je daaraan denkt. Maar aan de andere kant mooi dat Lo nu met ZIJN hengel kan vissen! En wat is ze trots op d'r hengel.

We dwalen af. Vriend Marius gebeld. Altijd gezellig. Natuurlijk wilde hij ons heel graag te hulp schieten en de volgende dag stond hij paraat. Waarschijnlijk had ie een slapeloze nacht achter de rug, want het allereerste wat ie enigszins zenuwachtig zei, is dat ie eigenlijk helemaal niet zo'n visser is. Sterker nog, eigenlijk vindt ie vissen maar 10x niks, die spartelende glibberige beesten! En hij ging wel altijd mee met vistrips en visnachtjes, maar dat was vooral om de catering (lees:drank) te verzorgen! Haha!
Des te meer waardering dat hij er wel gewoon was voor de meiden van zijn maatje, dus de rest was ook eigenlijk niet belangrijk meer. Het was juist supergezellig en samen kwamen we er wel uit met die haakjes en dobbers (eehh was geen dobber bleek achteraf, wisten wij veel, maar het zag er leuk uit!).
Ries heeft zich vast kapot gelachen daar op die wolk! De dove en de blinde, kampioen nitwits op visgebied, die Lo even gaan leren vissen :-)
Marius zei gelukkig dat hij zo'n haakverwijderaar (uit bek vis iieuuww!) wel wist te gebruiken en ik beloofde hem plechtig dat ik dan de vis in bedwang zou houden, mochten we iets vangen. Vind dat niks man gatverdarrie, zielig voor die beesten vind ik maar we gingen ervoor!

Op naar de steiger met emmer, vers brood (idd geen white chocolate boolies, je wil toch echt geen dikke meneer vangen!), haakverwijderaar, schaar en knikkende knieën. Nee hoor niet echt hoor :-)
Mooi, eerst kwamen alle eenden en zwanen kijken dus vangkans ging omlaag. Maar even later moest er van Lo natuurlijk wel actie in de tent komen. Hengeltje uitwerpen, die truc wist onze instructeur gelukkig wel en het daarop volgende uur heeft Lo constant haar hengeltje geworpen! GODZIJDANK niks gevangen, maar Lois was dolgelukkig dat ze nu echt kon vissen en schept er dan ook graag over op (blijft een kind van d'r vader he). In alle vriendenboekjes van school vult ze nu vaak bij hobby's ook 'vissen' in haha.
Thx Marinus voor dit onvergetelijke moment. Was heel fijn om dit met jou als Ries' grote vriend te delen! X
En wat zal Ries trots zijn!

6 maanden...

En toen was er gewoon een half jaar voorbij... Ik zeg 'gewoon' omdat het zo onwerkelijk klinkt, het is nog steeds als de dag van gisteren.
Een half jaar;
6 maanden;
26 weken plus 1 dag;
183 dagen;
4392 uur;
263.520 seconden...

'Gaat het weer een beetje?'
'Red je je een beetje in je eentje?'
Het gaat. Het moet wel hè. We doen ons best. Maar om nou te zeggen dat het makkelijker wordt, nee.
Het wordt niet makkelijker, maar anders. En nu na 6 maanden worden andere dingen weer veel moeilijker. Dus nee, het 'gaat niet weer een beetje'. Dat zal nog wel ff duren ook.
Ik voel me vaak zo fucking alleen joh en niet het soort wat je op kan lossen door vooral vaak gezellig met iemand af te spreken. Het is een leegte die niemand anders dan hij kan opvullen. Moeilijk uit te leggen. Het zij zo. Ik vraag me af of dat ooit went.

Het is logisch dat andere mensen steeds minder vaak denken aan wat er is gebeurd, iedereen gaat door met zijn/haar leven. Maar hier gaat nog steeds, zelfs na een half jaar, nog geen minuut van de dag voorbij dat ik niet aan Ries denk. En een dag zoals vandaag, een 'halve' anniversary zeg maar, is niet extra moeilijk. Want elke dag is moeilijk. Sommige dagen zijn wel beter dan andere dagen en ik moet zeggen dat mijn 'state of mind' wel redelijk hand in hand gaat met mijn nachtrust. Want die is nog steeds klote. Sucks big time. Geen gebroken nachten zoals je dat nou eenmaal weleens hebt met kids, maar gewoon bijna hele nachten niet slapen. Weet af en toe niet hoe ik op m'n benen kan blijven staan. Ben zo ontzettend veel met de kids in de weer joh, urenlang huilen, koorts en onverklaarbare issues van de jongste, nachtmerries en groeipijnen van de oudste, het houdt maar niet op. Ik ga niet zielig lopen doen ofzo, maar ik kan je zeggen dat dat nou niet echt bevordelijk is voor je gevoel van zelfredzaamheid. Eerder een wanhopig machteloos gevoel van zelfNIETredzaamheid. Ik moet zeggen dat ik zo'n week of 2 geleden misschien wel even op een soort dieptepunt zat, zo voelde dat tenminste. Als ik nu terugkijk, herken ik mezelf gewoon niet in sommige dingen die ik deed of dacht. Rock bottom.
Maar op 1 of andere manier de boel weer herpakt en doorgegaan, je moet gewoon. En het lijkt wel of je eerst zo'n soort diep dal moet doorstaan om vervolgens weer tot nieuwe inzichten te komen. Ik kan op dit moment rustiger blijven 's nachts, das wel fijn. Ben benieuwd voor hoe lang :-) Ik kijk echt zo ontzettend uit naar de tijd dat het 's. nachts beter zal gaan! Want die komt er. Heus! :-)

En echt, met het hele rouwgebeuren gaat het wel oké denk ik. Er is geen handleiding of checklist voor helaas, en vooral ook heel persoonlijk, maar zo lang je mag/kan voelen, denken en doen wat je wil en in je eigen tempo, ben je toch op de goede weg zou je denken. Wat ik al zei, we doen ons best.

Met Lois gaat het ook oké. Na een hele goede periode merk ik dat ze nu minder lekker in haar vel zit. Huilt meer, dingen aan de hand enzo. Ze vraagt de laatste tijd ook meer naar pappa, heeft over hem gedroomd en onlosmakelijk de reactie 'Ik wil zo graag dat pappa terugkomt'... Tja dat wil ik ook heeeel graag, maar dat gaat niet.. Ook vragen over hoe hij dan zo ziek is geworden en of ik ook ziek ga worden...
Het hoort er allemaal bij I guess...

Ik zie dat het bijna 22.30 uur is. Op het moment dat ik deze post verzend is het dan ook precies 183 dagen, een half jaar geleden dat mijn lieve schat, mijn trots, zijn laatste adem uitblies.
Hope you found peace my love xxx

Koud

Kan ik niet gewoon heeel lang m'n adem inhouden, zodat ik even dood kan gaan en weer heel even jouw troostende en liefdevolle armen om me heen kan voelen, jouw lijf en jouw warmte. Ik heb het koud...

iPhone

Mag ik nog even zeggen dat de nieuwe iPhone 5 op een wel hele bijzondere dag ter wereld komt? En wel op 21 september, Ries z'n verjaardag...toeval? :-)
Uiteraard zal ik zijn rep in ere houden door dit ding alvast te bestellen, want laat nou nét - overigens op advies van Ries - mijn huidige iPhone abonnement zijn afgelopen! My baby would be proud :-) x

Besef

Iedereen wil altijd graag horen dat het goed met ons gaat. En echt, het gaat best oké allemaal, maar het gemis blijft groot. Dat gaat niet beter of verder weg zitten als je weer wat maanden verder bent. Ik sta bijna versteld van hoe vaak je in je hoofd nog bezig bent met die ene fucking gebeurtenis. En dat dat nog steeds voor het grootste deel bepaalt wat je doet, zegt en wil in het leven. Ik heb eigenlijk nooit nagedacht over wat ik allemaal kon/kan verwachten, want je weet het toch niet. Voor iedereen is het ook anders, dus het beste is denk ik om alles maar te nemen zoals het komt, te laten voelen wat je voelt en je hart laten spreken en beslissen. Dan kan je het niet echt verkeerd doen. Ik doe m'n best, zeg ik dan maar, weet ook niet hoe dat moet, 'rouwen'. Stom woord.

'Geboortedag' nog zo'n stom woord, maar behoor je wel te gebruiken na de dood, want verjaren doe je nou eenmaal niet meer in het hiernamaals..
Nouja, wat maakt het uit wat je gebruikt, we weten allemaal waar je het over hebt toch.
En hij komt er weer aan hoor, de verjaardag van Ries..deze vrijdag 21 september. Alleen 41 zal hij nooit meer worden.
Ik bestempel het maar niet als een moeilijke dag, of een zware dag, want dan kijk je er zo tegenop. Bovendien is elke dag een potentieel zware en moeilijke dag, dus wat dat betreft niet anders dan anders.
Een speciale dag is het, en dat zal het altijd blijven. En ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik er juist nasr uit kijk, dan geloof ik het vast.
Ik vroeg aan Lois of ze iets speciaals wil doen op pappa's verjaardag. Ze wilde weer ballonnen oplaten met een kist vol cadeautjes eraan om naar de hemel te sturen...cute :-) Die kist wordt lastig, maar de ballonnen gaan we zeker doen. En taart maken en opeten bij de picknick bij Ries z'n plekkie, uiteraard ook weer een stukje voor de mieren neerzetten, dan kunnen zij ook weer een feestje bouwen daar!

Wat ik al zei, over het algemeen voel ik me qua 'rouw' enzo best goed. De klote gevoelens, flashbacks en confrontaties komen meestal heel onverwachts, je wordt er echt door overvallen joh. Ik kan gewoon niet uitleggen wat voor een gevoel je dat geeft. Verdrietig, teneergeslagen, confronterend, shocking, zoiets.

Ik had van de week de eettafel na ruim een half jaar weer es anders neergezet. Helemaal blij en niks aan de hand, totdat we gingen eten en Lois op Ries z'n plekkie zat en ik bijna misselijk werd van de flashback dat Ries daar zat en weer eigenlijk niks kon eten en alles er weer uit moest gooien. Misselijk en verdrietig werd ik ervan. En dan soort van doen of er niks aan de hand is en af en toe 'joh, echt waar?' zeggen tegen Lo die toch wel doorpraat...

En ook...het feit dat er maar 1 stembiljet op de mat lag. Ja dus? Iemand anders zou er niet veel van denken, maar hier binnen doet dat pijn. In die ruim 12,5 jaar dat we samen waren, heb ik altijd voor ons allebei gestemd en dus altijd met 2 stembiljetten en 2 paspoorten op pad geweest. Sowieso dat stemmen. Ik realiseerde me pas een dag of 2 van tevoren dat ik misschien wel heel anders moet gaan stemmen nu ons gezin een andere samenstelling en een ander inkomen heeft. Niet dat ik dat gedaan heb, maar het besef an sich was wel redelijk shocking.
Shit man, dit gaat allemaal veel verder dan die chaos in mijn hoofd en wat administratieve zaakjes afhandelen!

Speaking of which, wat is nu eigenlijk mijn burgelijke staat voor op mijn cv zat ik laatst te denken. Alleenstaand? Ongehuwd? Weduwe? Verweduwde alleenstaande moeder ofzo? Veel te jonge weduwe met kleine kindjes die hun pappa moeten missen? Alleenstaand en ongehuwd zijn helemaal waar, maar zijn zo onbeladen en dus bijna beledigend als je kijkt naar wat je allemaal hebt doorstaan en nog steeds doormaakt. Maarja, meer dan dat wil je ook niet op je cv hebben, want dan verwachten ze op voorhand al een zwaar emotioneel verwaarloosd wrak op gesprek :-) laat maar dus! Nou goed, misschien laat ik het wel gewoon weg.

Het besef van gemis is er best vaak en laat je dan met lege handen en een mond vol tanden staan eigenlijk. Je staat dan eigenlijk een beetje te staren en weet niet zo goed wat je ermee moet.
Net nog aan tafel, ik maakte een grapje waar Ries op zeker onwijs om gelachen zou hebben, en ik moest ook lachen om m'n eigen grap (duuh), maar Lo zat me een beetje vaag aan te kijken en Charly dacht er al helemaal niks over.. Awkward was het gewoon, Ries z'n humor en er was niemand die met me mee lachte!

Boven wordt de laatste 'unfinished room' mooi gemaakt en alle beslissingen (kleur muur, hoogte plank, lay-out) vind ik best wel moeilijk om alleen te nemen. Klankbord is weg. Ook al vond Ries altijd alles prima, hij had altijd van die goeie ideeën en adviezen. Hij wist gewoon alles. Heb wel veel geleerd van hem en dat probeer ik nu als het ware in praktijk te brengen, maar valt niet mee.
Sowieso het feit dat er iemand in huis bezig is als je thuis komt en je ff hard hooooi naar boven kan roepen is best fijn weer al is het maar voor even. Good old times.

Laatst ook zoiets vaags gedaan. In de schuur staan Ries z'n bruine werklaarzen. Ik zocht voor Spa een paar goeie waterdichte stappers en paste ze, maar ze waren wel een paar maatjes te groot. Vervolgens heb ik ze besteld in m'n eigen maat, omdat ik ze altijd cool heb gevonden. Ook al zijn het werkschoenen, van die veiligheidslaarzen die ik echt niet nodig heb (alhoewel, Charly bijt graag in tenen!), ik ben blij dat ik ze heb, misschien denk ik dat ik Ries zo dichterbij heb ofzo? Anywayzz ik ben er blij mee. Ook al is het een vage actie :-)

Wat ik nu wel lastig begin te vinden is dat de herfst en winter er weer aankomen. Met de kou en het vroege donker enzo. Zoveel nieuwe beseffen (is dat een woord?), net nu de gebruikelijke dagelijkse confrontaties wat beter te handelen zijn. Ik begrijp wel wat ze zeggen dat je eerst minimaal een jaar na overlijden moet surviven om alle dagen van het jaar een keer meegemaakt te hebben. De kou, de winterjassen, gedoe met de verwarming, de vloerverwarming in de badkamer die niet meer door iemand veel te hoog wordt gezet, de autoramen die niet meer heel lief door iemand worden gekrabt voor je naar je werk gaat, sneeuwschuiven, dooikorrels strooien, winterbanden, de schoonheid van sneeuw niet meer samen bewonderen...
Om over ijs en schaatsen maar helemaal niet te spreken, want dat was begin dit jaar eigenlijk de laatste keer dat Ries 'normaal' buiten was geweest, zonder naar het ziekenhuis te gaan. Geen fijn gevoel dus...

Nou, dan denk ik nog een maand of 7 door en dan hebben we het eerste jaar gehad. Is het heel raar als ik zeg dat alles veel korter geleden lijkt? Als de dag van gister eigenlijk.
Maar ik kijk uit naar rustigere tijden en die komen er. Op zeker! X

Steen

Wat duurt het toch lang die steen voor Ries z'n graf joh! Volgens mij moest het graniet nog in China geplukt worden, maar hij moet nu toch zo onderhand wel via open zeeën onderweg zijn naar de Rodelaan. Hij wordt begin oktober op de steenhouwerij verwacht en dan moeten we definitief beslissen over tekst en lettertype. Wat is dat fucking moeilijk man. Wat wil je in vredesnaam op je steen hebben? En als je daar eindelijk een ei over hebt gelegd, wat voor font nemen we? Niet te gewoontjes, maar ook niet te gek, wel bijzonder en wel 'Ries'. Ja zeg het maar..nouja we proberen wel wat. We komen er wel uit. Lois manifesteert zich steeds meer als een geweldige knopen-doorhakker, dus dat komt zeker goed!

Denk dat de steen eind oktober of anders begin november geplaatst zal worden. Hey die maanden noemde ik net ook mbt de uitzending op tv - zou te bizar zijn als dat soort van samenvalt :-) wie weet.

Alleen daar waar ik al maanden uitkijk naar de komst van DE steen, had ik van de week gek genoeg ineens een soort 'jammer' gevoel. Want als de steen er is, is het graf van onze held, onze lieveling ineens 'een van de velen'. En misschien voor het oog minder bijzonder? Het is zo'n vertrouwd plekje geworden, en alle potjes en plantjes enzo zo zorgvuldig neergezet en verzorgd; met de komst van een steen wordt alles anders. Of toch niet. Het blijft voor ons het meest bijzondere plekje van de wereld, maar toch. Om nou zo officieel zijn naam op die steen te zien staan, is toch wel een confrontatie factor 100 zeg maar.
Daar kijken we vast wel snel genoeg overheen, net als de steen met zijn naam die er nu ligt, die is ook vertrouwd geworden.
En ook het Hertog Jan kratje van het Geinplein bloemstuk blijft natuurlijk staan, perfecte bloembak en brievenbus is dat :-)
Van de week nog grote schoonmaak gehouden op A308, lekker kratje en potten gewassen en als je je ooit af zou vragen waar slakken vandaan komen, nou, die wonen met z'n miljoenen op deze begraafplaats!! Niet normaal!

Anywayzz Ries ligt er netjes bij. Slak- en onkruidvrij, mooi plekkie daar. En ja, toch wel fijn als de steen er straks is, dan maker we het nog netter, gezelliger en bijzonderder (weet ik, is geen woord, maar toch ook wel in dit geval :-))

Derek was here!

Nou voor degenen die het nog niet hadden meegekregen, Derek Ogilvie was here! Je weet wel, het schotse medium van RTL, ik ben fan! Derek in mijn huis, op mijn bank, wtf happened! Ik was echt in shock, een complete verrassing was het, een vriendin had naar rtl gemaild.
En nu is het net of ik het gedroomd heb, dat het niet echt was, vaag joh!

Na de uitzending kan ik er meer over zeggen, dus stay tuned. Ik hoor nog wanneer het op tv komt, waarschijnlijk eind oktober of november, in ieder geval in de nieuwe series op de donderdagavond. Horen jullie nog.
En djiezus ik ben dus echt niet iemand die met z'n kop op tv wil man! Vre-se-lijk vind ik dat, weet niet of ik het wel kan kijken, maar hey, tis voor een goed doel dus heb ik er vrede mee.

En goed was het. Zonder er al te veel over te zeggen, neem van mij aan: Dit is echt. Geen bullshit, niks in scene gezet of vaag gedoe, dit is gewoon echt. Ook al geloof je er niks van, als je erbij was geweest, had het je zeker overtuigd. Bizar gewoon!
En Derek is ook echt. Je kan hem commercieel vinden, denken dat ie zichzelf geweldig vindt, maar hij is echt. Een warm en oprecht persoon. En de keuze die hij heeft genomen om met zijn gave te doen wat hij doet, ben ik super blij mee. Want het heeft mij zeker geholpen met dingen. Een cadeautje was het!

'Pappa pappa pappa'

Hoe euforisch kan je zijn als die kleine dame echt 'pappa' heeft gezegd bij het zien van zijn foto :-) Tis wel een ander verhaal als ze de hele dag niets anders zegt dan pappa pappa pappa pappa! Ze kletst, net als zuslief, de hele dag door en dit is momenteel het enige wat ze de hele dag roept. Wel superschattig maar gelijk een reality check. Als ze ergens in de kamer wijst en mij vragend aankijkt en met een té cute stemmetje 'pappa?' zegt, tja wat moet je antwoorden de hele dag!? Zie je pappa? Ja dáár op de foto is pappa. Jaja, pappa pappa. Eigenlijk wel grappig dat ze er vooral ook andere mensen soort van mee in verlegenheid brengt, want ja, wat moet je in vredesnaam terugzeggen :-)

Zo, en nu ik ergens heb gelezen dat het blijkbaar heeel normaal is wat ik voel, durf ik eindelijk te zeggen dat de schoolvakantie me niet snel genoeg voorbij kan zijn, ik eigenlijk liever m'n bed niet uitkom 's ochtends (of had ik dat al gezegd?) en dat ik er zo ontzettend van baal dat ik niet normaal kan nadenken.
De vakantie is gewoon echt loodzwaar. Of het nou door dat constante slaapgebrek komt, de vermoeidheid, het constante gevoel van gemis, de meest irritante en onredelijke discussies met een veel te slimme kleuter...wie zal het zeggen. Sorry dat ik het zeg, maar soms kijk ik 's ochtends vroeg al uit naar het moment dat ze in bed liggen...ehh ja en stil zijn dan hè.. Maar eigenlijk zie ik daar ook weer tegenop, want meestal begint 1 à 2 uur later het nachtelijke circus weer. Mensen zonder kids of met goedslapende kids (heb gehoord dat die echt bestaan!) hebben echt geen idee waar ik het over heb. Begin anders vooral met een aantal weken ELK uur van de nacht je wekker te zetten en dan met knallende koppijn, benen die niet willen staan, ogen die niet open willen, en niet te vergeten een loeiend brandalarm, geduldig en stressloos in je eentje een kind weer in slaap te sussen...of nog beter, TWEE kindjes! En ja dan kan iedereen wel zeggen 'laat maar weten als ik iets kan doen' maar op zulke mega moeilijke momenten, zo 's nachts én bijvoorbeeld tijdens 'ruzie' met de oudste, hebben kindjes juist alleen maar hun ouders nodig. Correctie: ouder, mij, alleen mij, ik alleen. Ben trouwens ook blij dat ik, nu Charly 1 is, dat blad met dat stomme titel niet meer in de bus krijg, 'WIJ, jonge ouders'.
Maar goed, de nachten dus. En dat in combinatie met géén tijd voor jezelf (uitzonderingen door lieve helpende handjes daargelaten!), is ff klote. Als er nu iemand vraagt of Charly al 'doorslaapt' (want dat moet altijd gevraagd worden), kom ik echt niet meer bij. Zeg me dat je een grapje maakt! Maar I know, het gaat wel weer over. Er komt een tijd dat beide dames zonder gezeik naar bed gaan en heerlijk de volgende ochtend niet al te vroeg wakker worden!

Neemt niet weg dat ik wel heel erg blij word van uitstapjes met Lois! Wel ontzettend vermoeiend maar ik MOET. Ik WIL. Belangrijk voor mij en voor Lo, moeder-dochter tijd :-) en dat zonder kleine stuiterbal-zus, 100% aandacht van mamma.
En eigenlijk ook beter dan ergens op een vakantiebestemming zijn en de hele dag gezellig met allemaal gelukkige gezinnetjes geconfronteerd worden. Dat is natuurlijk heel fijn voor iedereen, maar voor mij momenteel gewoon ff k.u.t.

En echt, ik zeg dit niet allemaal omdat iedereen mij zielig moet vinden, maar een beetje begrip is wel fijn :-)
En met die gedachte dacht ik ook dat de volgende input misschien wel interessant zou kunnen zijn. Een kijkje in mijn hoofd zeg maar (ain't this all that maar goed :-)
Ik denk eigenlijk heel erg veel na over wat ik voel en waarom. Over hoe ik bepaalde dingen kan oplossen enzo en ik moet zeggen dat ik soms best wel trots ben op mezelf. Briljante acties, ideeën of opmerkingen komen soms op. Bijvoorbeeld hoe om te gaan met bepaalde emoties van mijn rouwende kindjes. En wat grappig is, alles wordt dan ook weer bevestigd door m'n psycholoog. Ik zou bijna een ander vak moeten kiezen denk ik dan :-)
Mijn psycholoog is cool, leuke jongedame, ik kom er graag.
Ik zou vorige keer eens nadenken over dingen die ik momenteel heel moeilijk vind. Ik had wat bedacht en opgeschreven en dacht 'why not share', mijn leven is nu toch al een open blog...
Hierbij dus wat hersenspinsels van 'Wat vind ik moeilijk', het meeste heb ik wel eerder geschreven volgens mij. Willekeurige volgorde (verschilt nl. per seconde), en kort samengevat anders crasht de site misschien:

1. Het missen van Ries, mijn held en allerliefste schat.
Zijn warmte, zijn gezelligheid, zijn stem, zijn gelach, zijn aanwezigheid, zijn persoonlijkheid. Ik mis het bellen, alle berichtjes, onze eigen 'woordjes' en afkortingen in berichtjes die ik nu nooit meer schrijf. Ik mis mijn enige echte uitlaatklep. Ik mis zijn veel te harde muziek en het valse meezingen, altijd vol overgave, met een lach op zijn gezicht en een glinstering in zijn ogen. Ik mis hij die alles weet en alles kan. Zijn dagelijkse dingen die ik nu doe, zijn gedachtengang/wensen die ik nu wil voortzetten, daardoor voel me soms nog meer alleen op de wereld, geamputeerd van mijn beste maatje, steun en toeverlaat, mijn liefste.
Ook het BESEF besef van gemis is moeilijk. Het zien of ervaren van dingen die wij als gezin niet meer kunnen zijn/doen/meemaken. Bepaalde gebruiken, bbq, uitjes, vooral het weekend is zwaar, omdat dat altijd gezellige family time was. Dat zie ik nu alleen bij anderen. Sociale happenings, verjaardagen en feesten zijn helemaal niet leuk om alleen heen te gaan. Laat staan om in je eentje voorbereidingen te treffen voor de verjaardagen van de kids! Cadeautjes verzinnen en kopen, het huis versieren tot laat in de avond en je jarige meid de volgende ochtend daarmee verrassen. Alles is anders nu. Maar ik doe ontzettend mijn best om dingen die ik leuk vond mét Ries, nu ook zonder Ries leuk te vinden...nog een lange weg te gaan...
Het ergste vind ik nog het gemis voor de kindjes. Het feit dat Lois en Charly zonder pappa het leven door zullen moeten. Wat een onbeschrijflijk gemis zal dat zijn voor ze, verschrikkelijk gewoon. Als ouder wil je niets anders dan je kinderen zoveel leed besparen, maar ik heb het niet kunnen voorkomen.

2. Zorg en verantwoordelijkheid voor onze kindjes.
Het niet kunnen delen van mijlpalen met de enige die net zoveel van jouw kindjes houdt en net zo trots op ze is als jij.
De verantwoordelijkheid als enige ouder, zorg voor eigen gezondheid en veiligheid (er mag mij niks gebeuren, want dan zijn onze kindjes geen halfwees maar heelwees!). Beslissingen over gezondheid, veiligheid en welzijn van onze kindjes die ik nu alleen moet nemen. Nachtelijke zorg van beide dames valt me heel zwaar, weinig slaap en bijkomend laag breekpunt snachts en moeheid en ongeduld overdag. Eerder al uitgebreid toegelicht.

3. Alles wat me doet denken aan de ziekte periode. Dat is ont-zet-tend veel, teveel om op te noemen, maar ik zal wat voorbeelden geven. Pasgeboren baby's, medicijnen, spugen (Lois zit weleens voor de grap te kokhalzen omdat ze weet dat ik daar niet tegen kan), bepaald eten (aan alles zit wel een verhaal), bepaalde houdingen (slaap/zit/lig, slapende kindjes die op pappa lijken, hoofdkussen lekker neerleggen, alles), locaties (antoniushove, westeinde, amsterdam, A4, schiphol, ambulance, apotheek etc etc), woorden (alles waar maag, slokdarm, kanker of iets wat daarop lijkt in voorkomt, daarnaast nog 3 miljoen ziekte associaties zoals bijv. 40, 12, 20, 21, ballon, bloesem, hart, verf, curacao, erwtensoep, vuurwerk, schaatsen, turkije, neherkade en zoveel meer!), bepaalde reclames, programma's waar ziektes of zieke mensen in voorkomen, olie op de weg, de kleinste maten shirts in de kledingkast, elke keer als ik zijn nieuwe ipad gebruik, mijn leuke voorraadpot van 'Blond' waar vrolijk op staat 'liefde gaat door de maag'. Dan denk ik 'ja en ziekte ook' of 'blijkbaar niet anders had de liefde het kwaad wel overwonnen'. Ga zo maar door.
Ik voel zoveel pijn als ik aan die periode denk. Hoe zwaar het voor hem was. En in 2e instantie voor mij door de zorg voor hem en 2 kleine kindjes. Had ik dingen anders moeten doen, zou het dan minder pijn hebben gedaan voor hem? En zou ik dan nu minder pijn voelen? Vast niet, maar toch blijft het me bezighouden.

4. Chaos in m'n hoofd.
Concentratie heb ik moeite mee, ik kan amper de verhalen van m'n dochter volgen :-) Ik ben zoooo vergeetachtig, da's gewoon niet grappig meer. Ik moet zo vaak de huisvuilkalender checken of de 'tonnen' nu op maandag of dinsdag geleegd worden... Ik kan soms niet nadenken/beslissen, heb enorme stress met op tijd komen of met tas inpakken voor dagje uit. Sowieso duurt het echt een uur voordat ik uberhaupt de deur achter me dicht kan trekken. En vaak genoeg moet ik nog (niet overdreven!) 5 keer terug naar binnen, omdat ik iets vergeten ben. Zelfs een keer in de auto gezeten zonder schoenen aan. Vaag man! Gelukkig bestaat er een richtingaanwijzer in de auto, dan weet ik nog welke kant ik op wilde als het licht op groen gaat. Gelukkig weet mijn dochter wel nog of de konijnen vandaag al eten heb gehad, want ook die hebben het zwaar met mij. Mail, berichtjes of telefoontjes die ik vergeet te antwoorden. Sorry daarvoor, ik doe het echt niet expres! Ik vergeet het gewoon, omdat ik zoveel aan (of beter gezegd IN) mijn hoofd heb.
Ik heb ook onwijze behoefte aan orde in huis scheppen, dingen fixen die al minimaal een jaar verkeerd liggen enzo. En veel opruimen. Alleen ik kan het niet, er zit te weinig tijd in een dag. En als de tijd er wel is, wil ik ook zo graag m'n lijf rust geven. Hoe moet ik zo ooit weer aan het werk of m'n leven oppakken?

Alles waar ik tegenaan loop is eigenlijk wel onder te brengen in één van die 4 grote noemers. En jammer genoeg ook niet zo 1,2,3 op te lossen. Je moet ermee dealen en dat probeer ik.

Sinds vandaag is het nu Lois die ineens hoge koorts heeft.
Ik vertroetel haar zoals een moeder beer doet als haar liefjes ziek zijn, til haar overal naartoe, verkoel haar, geef haar paracetamol, leg haar lekker in het grote bed, stop haar lekker in, knuffel haar, hou haar spuugbakje vast en aai haar over haar ruggetje als ze alles eruit gooit, hoor haar geijl aan, ga lekker tegen haar aan liggen met een arm om haar heen, geef kusjes op haar bolletje en kijk hoe ze slaapt.
Ik moet heel erg mijn best doen om niet in een verschrikkelijke flash-back terecht te komen. Ik moet vaak haar formaat voelen en zien om te beseffen met wie ik hier te maken heb. Shit man. Ik zal zooo blij zijn als ze zich in een paar dagen beter voelt!

Augustus

Vanochtend keek ik op mijn telefoon en zag 1 op de Calender staan. 111 dagen zonder Ries nu.
Jeetje 1 augustus alweer, dacht ik. Maar daar waar ik altijd gek op augustus ben geweest (zomermaand, maand 8 en 8 is mijn geluksgetal), had ik nu helemaal geen fijn gevoel bij augustus. 'Moeilijke maand wordt dit' dacht ik gelijk.
Ben sowieso na de ziekte en overlijden van Ries onbewust veel met nummers bezig (best irritant, kan er niks aan doen), en na de maand april is dit de maand waarin de nummers het meest zijn losgeslagen.
Bizar hoe snel de tijd gaat, ik kan alleen nog maar aan een jaar geleden denken.

Op 1/8 begon de week waarin ons 2e wondertje werd geboren;
(3/08 is het nummer van Ries z'n graf op de Rodelaan);
4/8 braken mijn vliezen;
5/8 is ons prachtige meiske Charly geboren. Het mooiste geschenk wat een mens toch kan krijgen zeg. Intens gelukkig lagen we die dag met z'n allen gezellig op het kraambed, niet wetende dat we op die plek, 8 maanden later, intens verdrietig op een sterfbed zouden liggen.
10/8 was de officiele uitgerekende datum van Charly. Godzijdank kwam ze wat eerder, zodat we nog een paar dagen langer zorgeloos van haar hebben kunnen genieten.
12/8 de dag dat onze wereld instortte. Van de roze wolk afgekletterd. De huisarts kwam langs en ik dacht écht dat ie op kraamvisite kwam, maar nee.
Op een echo was te zien dat er uitzaaiingen in Ries' lever zaten en hij kreeg diezelfde dag een CT scan om te zien waar het gezwel zat, hoeveel uitzaaiingen er zaten en dus eigenllijk om te zien hoe lang hij nog had.
13/8 en 14/8 waren mega zware dagen. Onvoorstelbaar. Omdat je nog niks weet. Voor hetzelfde geld is alles tot aan je kleine teen uitgezaaid en word je morgen niet meer wakker. En hij voelde ineens zijn hele lijf pijn doen, wat een mindfuck hey. Verschrikkelijke dagen in die onwetendheid. Het enige dat je weet is dat je kanker hebt, maar verder niks. En het besef hoe FUCKING zorgeloos je leven tot nu toe is geweest vergeleken met DIT!
15/8 de dag van de waarheid, 's ochtends naar het Westeinde ziekenhuis voor het vonnis. Maar eerst nog even onze grote meid naar school brengen voor haar allereerste schooldag! Het drama wat dat in de klas met zich meebracht, was mog niets vergeleken met het dramatische doodsvonnis wat we daarna, met een piepkleine slapende Charly in de maxicosi naast ons, van de oncoloog kregen. 'Slokdarmkanker'. Uitzaaiingen in lever en lymfeklieren aangetroffen dus bad news. Niet te genezen, niet operabel en relatief weinig over bekend dus - en ik quote de oncoloog - 'heel triest ja'. Dat is nogal wat als een arts dat gelijk al kan zeggen, dacht ik nog.
17/8 een pijnlijk onderzoek ondergaan om te kijken met welke soort tumor we dealen.
19/8 uitslag onderzoek, meest aggressieve soort tumor, maar mogelijk gevoelig voor chemotherapie. Nog steeds niet te genezen, maar palliatief, om te proberen je leven nog iets te verlengen. Om je dochtertjes zo oud mogelijk te kunnen zien worden. Terugdenkende aan deze dag zei Ries altijd dat hij 'dolgelukkig was dat hij aan de chemo mocht'. Als ik terugdenk aan deze dag, zie ik hem aan de afsprakenbalie staan wachten, voor zich uit starend. De verslagenheid op zijn gezicht van 'wtf gebeurt me allemaal', hij de goedzak zelve. Die blik, die zichtbare verslagenheid bij de man van jouw leven, de trotse pappa van jouw kindjes, die blik heb ik nog heel vaak om moeten huilen.
23/8 de dag waarop de eerste gigantische pil voor de chemokuur als een officieel moment werd ingenomen. Samen met nog 20 andere pillen overigens. Vervolgens een paar uurtjes aan het infuus in het Antoniushove. Oja en Lois' tweede schoolweek, waarbij het wegbrengen nog altijd dramatisch verliep :-)
Terwijl Ries aan het infuus lag, zenuwachtig, lijkbleek (wat nu voor mij een hele andere dimensie heeft, dat woord - maar goed) en een lekke koppakking zoals hij zelf zou zeggen, kreeg ik een boodschappenlijst mee.
Want hij had wat info gekregen over bijwerkingen enzo en er moesten even wat dingen gehaald worden. Bovendien moest ik ook even naar huis om Charly borstvoeding te geven. Die mocht nl niet mee op de afdeling waar iedereen aan de chemo zat. Ik had de boodschappen gehaald en was toch wel heel erg ontdaan van de aanblik van mijn lieve schat aan het infuus vol vergif. 'Een zakje hoop' noemen ze het in het ziekenhuis. En wat zag hij er slecht uit op dat moment joh, heartbreaking weer. Achteraf niets vergeleken met wat ik inmiddels nog meer op m'n netvlies heb, maar dat ter zijde. Anywayz..ontdaan..boodschap gedaan, stap in de auto en..die kapt ermee. Ik zou normaal gesproken meteen mijn steun en toeverlaat bellen, maar die lag even aan het infuus. Nee, dit ga ik zelf oplossen. Maar ik moet snel naar huis, want m'n kind ligt zo te krijsen van de honger! Lopen geen optie. Vriendinnetje gebeld en zij zou me direct komen halen. Ik was nog helder genoeg om de kinderwagen die achterin lag mee te nemen, maar wachtende met dat lege ding stond ik jankend langs de weg op mijn lieve lift te wachten. Thuis aangekomen had Charly al ontzettende honger en hadden ook nog de schoonmaakmiddelen in mijn boodschappentas gelekt. Toen kon je me wegbrengen! Wat een kutdag! What more can you handle!? Er zouden er nog velen volgen... :-|

Nou dat waren de memorabele dagen van augustus wel zo'n beetje geloof ik. Emotioneel lood- en loodzwaar op dat moment, hopelijk nu elk jaar een beetje minder moeilijk :-)

Laten we vooral ook niet vergeten dat die kleine prinses bijna 1 wordt! Hieperdepiep hoera zoals op de foto :-) Wat een mijlpaal he. Ik had nog wel zo gehoopt dat haar pappa dit nog zou mogen meemaken, maar het mocht helaas niet zo zijn. Maar ze zal altijd weten hoe geweldig haar pappa was! Gisteren wees ze naar Ries z'n foto en zei "pa pa" dat was mooi joh. En dus, bij deze gedoopt als haar allereerste echte woordje! X

Barbie!

Nou het was toch ff moeilijk, maar 'we did it!'
De eerste keer een meidenteam barbecue (of beter, in Australië: barbie!)...
'Wat zou pappa trots zijn hè mamma?' Uiteraard hebben we weer uitgebreid op Ries geproost :-)
A first step to a great Aussie adventure some day! X