2 jaar geleden is het vandaag. 2 jaar alweer. Wat klinkt dat ontzettend lang geleden voor een dag die je nog als de dag van gisteren in je gedachten hebt. Een dag die al 2 jaar lang ELKE dag voorbij komt.
De dag dat Charly een week oud was. De dag dat mijn lieve vriendinnetje op kraamvisite kwam. De dag dat de kraamhulp haar laatste ochtend bij ons had.
Maar ook de dag dat de huisarts langskwam. En de dag dat Richards zijn doodsvonnis te horen kreeg. De dag die een einde maakte aan ons onbezorgde leven.
Lois en ik hadden net de kaart en het cadeautje aan kraamhulp Tamara gegeven. Een week lang had zij met Lois Rapunzel gekeken, broodjes gestampte muisjes gegeten en geknutseld. Ik had Charly net aan de borst gehad toen ik door het keukenraam onze huisarts richting voordeur zag lopen.
Blij verrast liet ik hem binnen in de overtuiging dat hij even op kraamvisite kwam - achteraf hebben we hier trouwens nog wel om gelachen :-)
Hij zei dat hij toevallig in de buurt was en voor Richard kwam. Naïeveling dat ik ben, zei ik dat ie aan het werk was, maar dat ik hem wel even kon bellen om iets door te geven. 'Nou, vraag maar even of ie thuis kan komen', zei de dokter.
Prima. Koffie voor de dok en terwijl we wachtten, had ik hele verhalen over hoe goed het wel niet met Charly ging en dat Lois' vriendje straks zou komen spelen.
Ries vertelde later dat hij na mijn telefoontje gelijk wist dat er serieuze stront aan de knikker was. Hij had die ochtend een echo gehad ivm aanhoudende klachten over misselijkheid. En toen hij daarna - wat ik nog niet wist - de doktersassistente daarover sprak, was de dokter toevallig net in gesprek met de echoscopist. En vervolgens werd hij door mij gebeld dat de dokter er was en vroeg of ie even thuis kon komen. 1+1.
Hij zei ook dat ie bij thuiskomst aan de ogen van de dokter zag dat hij iets verschrikkelijks moest gaan vertellen.
Charly was inmiddels van mijn oeverloze gelul in slaap gevallen en toen ik meer uit beleefdheid aan de dokter vroeg of Lois en de kraamhulp er bij konden blijven, zei hij dat ze wellicht beter even naar boven konden gaan. Pas op dat moment dacht ik 'huh?' en begon mijn hart sneller te kloppen. Ries ging naast me op de bank zitten. 'Ik heb de uitslag binnen en het is niet goed.' Ik voelde allebei onze harten als een razende tekeer gaan. 'Nee?' zei Ries vluchtig en haast nonchalant tussendoor. 'Er zijn uitzaaiingen in je lever gevonden'.
Daarna hoorde ik niks meer. Ries sloeg zijn arm om mij heen toen ik met stomheid was geslagen. Zombie-look. Met hand voor mijn mond. En ons slapende wondertje in mijn armen. Ik pakte hem ook stevig vast en voelde zijn hand soort van nerveus over mijn schouder aaien. Heb eigenlijk ook geen idee meer wat ze verder nog bespraken, maar het was vooral praktisch voor de vervolgstappen. CT scan vandaag nog. Maandag afspraak oncoloog voor uitslag.
Wat ik wel nog weet is dat de dokter zei dat ik misschien de speeldate van Lois maar moest afzeggen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Want zijn moeder was en is heel toevallig een allerliefste engel zonder wie ik op dat moment echt niet had gekund.
Ries moest gelijk weg naar het ziekenhuis voor de scan. Ik wilde mee, maar Ries zei dat alles goed zou komen en dat ik beter thuis bij de kindjes kon blijven. Kraamhulp tijd zat er ook op en kon verder ook weinig doen, dus toen..tja. Mijn lieve vriendinnetje was daar en had ook een mega shock natuurlijk, zo even gezellig op kraamvisite. Van ons gesprek weet ik weinig meer, zij uiteraard wel. Ik weet vooral nog dat ik, terwijl zij beneden de kids bezig hield, boven op bed heel hard en heel lang heb gehuild. Wat de FUCK just happened?? Ongeloof. Crushed. Gebroken. Bang. Alles. Onbeschrijflijk.
Huilend en wel heb ik een paar mensen gebeld. Ik weet amper meer hoe ik ze heb geshockeerd. Maar toen waren de tranen even op. En zaten we weer ff beneden. En oja Lois had een luizeneitje in haar haar. Alles wassen. Alle bedden. Alle soorten kussens. Alle knuffels. Het hele huis. Maandag was haar eerste schooldag. Ook dat nog. De dag dat we na het wegbrengen met de maxi cosi bij de oncoloog zaten om te horen hoe erg het was. Ze zei met een vriendelijk gezicht dat het 'heel triest' was. Alsof het niet erg was. Maar omdat iedereen het zo verschrikkelijk voor ons vond, kon er overmorgen al een stukje tumor worden weggesneden en dan vrijdag al de uitslag of chemotherapie nog ietsje levensverlengend zou kunnen zijn. Nou goed. Niet goed dus. En inderdaad zoals de oncoloog zei, heel triest.
Ik heb er nooit wat over opgezocht, slokdarmkanker. Kon ik niet. Ik wilde het gewoon niet weten. Ries wel. Hij zocht juist eindeloos naar alles over een oesophagus carcinoom. Hij vertelde me een keer dat iets van 90% hier binnen een jaar aan dood gaat. En de overige 10% binnen 2 jaar, zoiets. En dat zijn 'status' met allerlei uitzaaiingen wel de allerlaatste fase van de ziekte is. 'Dat je het weet' zei hij. Ik wist ook wel dat het erg was. Maar toch. Dit zijn harde feiten.
En het verloop in Ries' geval weten we inmiddels maar al te goed.
2 jaar plus 1 dag geleden was alles nog goed. Meer dan goed zelfs.
Het kan raar lopen allemaal.
Count your blessings x
2 jaar alweer gaat hard he. Ook bij mij als de dag van gisteren met een gevoel weg gaan van hoe kan dit huh! waarom nou net hij! Het was een fijne week en jullie hebben allemaal voor altijd een plekje bij me door de mooie en helaas droevige tijd. NOgmaals bedankt voor de mooie week waarin ik geweldige mensen heb leren kennen en nooit zal vergeten. Lieve caro je doet het geweldig met die meiden! echt!! kus en knuf ook voor me kleine grote dinnies
BeantwoordenVerwijderen