Nu al een tijdje last van, ik voel me gewoon niet goed, iets in m'n lijf is niet goed en eerlijk gezegd maakt het me doodsbenauwd. Want ik weet natuurlijk hoe dat gaat, misselijk, vage klachten, dan heb je kanker.
Inmiddels is mijn soort van paniektoestand een klein beetje meer handelbaar geworden, maar f#%$ wat is dit heftig voor mijn brains. Afgelopen donderdag echt in een soort shock de dag doorgekomen, omdat ik tussen alle misselijkheid door zat te bedenken wat ik nou zou moeten doen als ik op dit moment precies hetzelfde klotenieuws zou krijgen als Ries precies 2 jaar geleden. Wat een timing ook.
Lo over 2 weken haar eerste schooldag, zit ik straks wéér op die dag bij de oncoloog en hoor nu dat ik ZELF iets verschrikkelijks heb...
Ja wat ik al zei. Dat irritante apparaat tussen de oren gaat op tilt joh. Ik wil helemaal niet voelen wat ik voel, ik ga dood en ik wil nu van de dokter weten wanneer. Ik kon godzijdank snel komen en zat daar jankend te vertellen dat ik me af en toe zo misselijk voel. En van die steken. En rare pijntjes. Allemaal daar in je lijf waar veel mensen het toch maar vanzelfsprekend vinden dat alles maar keurig blijft draaien. Weet jij veel wat daar allemaal afspeelt daar binnen.
Ik voel me gewoon fucking verslagen door iets en ik weet niet eens wat het is. Maag is niet oké zei dok. Doet ook pijn als je erop drukt. Zie je wel. Zelfde als Ries. Ik krijg medicijnen voor mijn maag. Net als Ries. Ik krijg een bloedprikformulier mee. Net als Ries. En een doorverwijzing om een echo te laten maken. Net als Ries. Wat een déjà-vu. Ik wist het wel. En dan komt volgende week de dok onverwachts langs. Alleen weet ik nu dat ie nooit zomaar langs komt, maar alleen als er echt iets heel ergs is.
Anyways. Ik heb het nog even met hem over die dag van 2 jaar geleden. En hij drukt me op het hart dat zulk nieuws echt wel heel erg zeldzaam is en dat er ontzettend veel mensen rondlopen die deze meds krijgen. Dan zal ik het maar aannemen. Van hem wel. Ik heb een coole dok. Ries zei nog op één van zijn laatste levensdagen dat hij onze dok aan iedereen zou aanbevelen. Bij deze dan names Ries.
De echo zou trouwens puur voor mijn eigen gemoedstoestand zijn en niet omdat hij denkt dat er iets vreselijk mis is. Oké. Maar het kan natuurlijk wel. Als dat zo is wil ik het uiteraard wel weten dus ja, dan laat ik een echo maken. Ik vind het wel echt DOODeng. Eigenlijk durf ik niet. Maar ik moet van mezelf. Steeds als ik dat ene ziekenhuis daar wil ontlopen, lukt het niet. Ik móet daar blijkbaar naar binnen. Al die tijd nog niet geweest, maar nu ga ik.
Ik word gek als ik aan die echo denk. Alles komt terug. Terug waar ik dacht het net iets leger gemaakt te hebben.
Nou goed. Duim maar voor me x
Update 22/8: uitslagen bloed en echo waren goed <3
Geen opmerkingen:
Een reactie posten